Dré en Mo wandelen naar Santiago

Vertrek met regen, maar ondanks dat krijgen we een uitgeleide van Odette tot voorbij de brug over de Garonne. Ze tipt ons over een korter traject dat ons 2 km bespaart. Lief van haar, maar wij respecteren de Voie de Vezelay. Voor de niet pelgrims. Dat is de route van Vezelay naar Saint Jean Pied de Port.

Na enkele kilometers laat ons lichaam weten dat het tijd is voor een eenvoudige sanitaire stop. Voor mij is dat als man tijdens het wandelen nogal gemakkelijk, maar het staat in schril contrast met een vrouw met een poncho aan. Monique is dan ook blij dat wij in Pondaurat een openbaar toilet aantreffen. Ze is overigens na haar ervaringen van gisteren niet meer bezig geweest met een kop koffie onderweg.

Als wij opgelucht verder gaan rommel ik kort aan de deurkruk van een restaurant dat gesloten blijkt. Een meneer die ons even verderop gadeslaat spreekt ons aan als wij voorbij lopen en vraagt of wij naar Santiago wandelen. Ja, beamen wij en voegen er aan toe dat wij het jammer vinden dat het restaurant gesloten is. Hij twijfelt geen moment en nodigt ons spontaan uit in zijn woning voor een kop koffie. Zijn vrouw is verrast en trekt even snel haar ochtendjas recht. Even later drinken wij, onder het toeziend oog van het echtpaar, een heerlijke bak koffie. Genieten zeg en wat een gastvrijheid. We nemen hartelijk afscheid en vervolgen onze tocht.

En ja hoor, even later lukt het ons weer om verkeerd te lopen door ons geklep. Nou ja geklep, het is het relativeren van onze gevoelens over wat wij gisteren en vandaag hebben ervaren tot nu toe. Niet onbelangrijk. We spreken over hoe een documentaire over de Camino en de zachtheid en hartelijkheid van een gastvrouw je zo snel weer kan motiveren. Ook het delen en er weinig voor vragen is weer een binnenkomer. Heerlijk om dat telkens samen te kunnen doen.

Ondanks dat er in de routebeschrijving geschreven staat en verteld wordt door Odette dat er onderweg te eten of iets te kopen is aan proviant, blijkt dat niet zo te zijn. Ook in het dorp Auros niet. Een kapster van de plaatselijke Coiffeur verwijst ons naar de Pizzaboer. Die is open, absolutement! Wij lopen weer terug en treffen Michel voor de deur aan met de boodschap’ de oven is niet aan en dat blijft zo tot 18.30u’. Het klinkt in het Belgisch/Frans overigens anders. Uit onze ooghoeken hebben wij een deur open zien staan onder het uithangbord met de tekst ‘BAR’. Je weet het nooit, daarom maar op weg naar de bar. Gelukkig, deze is ouvert. Eindelijk een droge plek gevonden om wat te drinken en een beetje op te drogen.

Achter de bar staat een breedgeschouderde Mammuth met dito baard. Tenminste dat staat op zijn lederen vest. Monsieur blijkt het type biker met zadeltassen en een puur hart. De inrichting van de bar is robuust en er hangen wat foto’s van indianen en een soort dromenvanger. Ik mis de gebruikelijke scalp maar zie uit mijn ooghoek toch nog wat trofeeën hangen in de vorm van enkele bh’s. Omdat ik redelijk visueel ben ingesteld, zie ik de avonden waar de alcohol rijkelijk vloeide en er een amoreuse sfeer onstond al aan mijn geestesoog voorbij komen.

Gelukkig laat de eigenaar mij gratis een paar dartpijlen gooien op het overigens electronische bord. Dat heb ik nog niet eerder gezien. Een mooie manier om wat regen te ontwijken.

Na flink wat dubbels, het bleef bij twee koffie, gaan wij op weg naar onze slaaplocatie.

Bij het Chateau aangekomen staat iemand een ander, laten we zeggen, ernstig toe te spreken. Michel die met ons oploopt vraagt naar de toegang van het Chateau en krijgt een vergelijkbare woordenvloed over zich heen. Duidelijk geïrriteerd zegt hij dat het wel wat rustiger kan wat hem betreft. Later blijkt de bewuste man de echtgenoot en eigenaar van het Chateau te zijn.

Tijdens het avondeten is het humeur van de patron weer opperbest en praat op z’n Frans. Net iets te luid en duidelijk, echter dit keer zonder het gezwaai met zijn armen. Madam doet ook mee en toetert in onze v oren waardoor wij het gevoel krijgen dat het gehoor van meneer en mevrouw niet meer al te best is.

De sfeer in het Chateau is totaal anders dan in het Chateau van Puyferrat. Het is alsof of de ziel eruit is en dat ondanks de overvloed aan meubels en de aanwezigheid van de bewoners. Maar het is zoals het is. Oude panden hebben vaak iets leuks. Zo ook het chateau. Niet alles is er meer waterpas. Als wij in het net niet te korte bed liggen dreigen wij er aan één kant uit te rollen. Hilarisch…..

Na 11 uur te hebben geslapen maak ik me klaar voor de wandeling naar La Réole.
Het gekke is dat ik geweldig heb geslapen, maar het lopen niet echt wil. Mijn voeten willen niet vooruit.
Ik houd mij aan de gedachte vast dat over 5 km er een plaats is waar ik heerlijk koffie kan drinken. Maar niets is minder waar, alles is gesloten in Saint- Ferme. Dan maar weer 6 km verder lopen, want daar zal vast wel iets open zijn !!

En dus lopen we verder naar Coutures. Maar ook daar blijkt dat alles gesloten en uitgestorven is. Dat het droog is, een openbaar toilet, eten en drinken aanwezig is kan mij even niets schelen. Ik zit op een muurtje vlak bij de kerk en een kerkhof en heb het koud. Ik vraag me af wat ik hier eigenlijk doe en probeer meteen deze gedachte van mij af te zetten. Of is dit nu zo’ n off – day gevoel wat elke pelgrim een keer meemaakt. Nu dat geeft geen beter gevoel en weet dat we zo weer verder moeten gaan. Ik ben even helemaal het gevoel kwijt, waarom ik eigenlijk elke dag aan de wandel ben. André laat me maar even begaan ( gelukkig).

Bij elke stop vraag ik aan André de route en dat is niet om te kijken wat we tegenkomen, maar puur uit frustratie hoeveel km wij nog moeten lopen. Helaas nog 10 km. Nu daar word ik niet vrolijker van, maar denk even aan thuis door tegen mijzelf te zeggen nog slechts 2 rondjes Krommeniedijk.

De aankomst in La Réole maakt het er niet beter op. Mijn voeten branden in mijn schoenen en doen zeer. Pfff waar is mijn camino gevoel nu toch gebleven. We lopen naar de kerk voor een stempel en ik wil eigenlijk alleen maar zitten.

Maar ja we gaan richting onze overnachting plaats. We hebben gebeld voor een overnachting en hebben een naam door gekregen bij wie wij kunnen verblijven. We kunnen (ook dat nog) het huis niet vinden en André besluit om de mevr. te bellen. Die komt ons meteen halen. Ze is super vriendelijk, geeft ons een biertje uit de streek. Ze lacht en zegt dat er nog een belgische pelgrim is. En natuurlijk daar is Michel ook, gezellig.

We gaan naar onze kamer en weten eigenlijk niet of we hier mee kunnen eten of dat we naar een restaurant in het stadje moeten. Maar Odette geeft aan dat het haar niet uit maakt of we mee eten. Ze maakt dan gewoon iets gemakkelijks klaar. Dat vinden wij prima. Om 19.30 gaan wij aan tafel. Maar voordat we gaan eten laat ze ons een korte film zien over waarom mensen de camino lopen. En voordat ik het weet word ik van de film emotioneel. Ik die dacht het Camino gevoel ineens kwijt te zijn word helemaal warm van binnen en langzaam komt mijn warm en intens gevoel weer bij mij terug en daar mee mijn motivatie. Gelukkig. Het eten is werkelijk heerlijk en heel gezellig met zijn vieren.

Monique heeft met mij en Michel afgesproken brood bij de bakker te halen. Zodra de wekker gaat volgt haar opfris-ritueel en snelt zij naar de bakker om de hoek. Binnen no-time kunnen wij de baquette aansnijden en op z’n Frans pimpen met diverse confiture. Thee of koffie in een bowl en voila…… Een Frans ontbijt. Jammie….

Goed gevuld en bovendien gepakt en gezakt stappen wij even later de deur uit om de rivier de Dordogne over te steken. Zou je jezelf erin laten zakken, dan drijf je vanzelf richting Bourdeau en de zee. Wij gaan richting het zuid-westen. Onze bestemming voor vandaag is Pellegrue. Heb echter geen idee wat de historie is van deze stad.

Inmiddels merken we beide dat we al aardig wat kilometers in ons lijf hebben gelopen. De benen en voeten zijn ’s nachts onrustig en lijken soms een eigen leven te leiden. Ik wordt er in iedergeval regelatig wakker van. Het lijkt zelfs of mijn voeten zich beter thuis voelen in mijn schoenen dan als zij de volledige vrijheid hebben.

Het voordeel van een verblijf in een grotere plaats is dat er meer winkels zijn die open zijn. Echter om er uit te wandelen ben je even bezig en niet zonder gevaar. Vandaag is de berm bijvoorbeeld smal en rijdt het verkeer behoorlijk door. Ook een naar ons nieuwsgierige hond heeft er last van en wordt bijna aangereden door een vrachtauto. Gelukkig loopt dat goed af voor de hond en lopen wij via een grindpad het dorp uit. Binnen korte tijd stappen wij weer tussen de wijngaarden door.

Telkens is het goed te zien aan de vorm van broodwinning van de boeren wat de vermoedelijke verdiensten zijn. Bij de wijnboeren ziet alles er bovendien tiptop uit en staat er vaak een Mercedes voor de deur in tegenstelling tot bij de andere vormen van het boerenbedrijf. Bacchus laat zijn invloed nog steeds gelden in de wereld, waardoor de prijs van een goede wijn flink is opgelopen in tegenstelling tot de prijs van één liter melk.

Onderweg regelen we vast de overnachting voor dinsdag en woensdag. (Even een beetje zekerheid inbouwen noemen we dat). De woorden om dit te doen vloeien inmiddels vlot uit mijn mond. En ook de reacties van de contactpersoon zijn steeds beter te begrijpen. Best wel prettig kan ik beamen.

Als wij een gehucht binnen wandelen wenkt een mevrouw Monique om dichterbij te komen. De vrouw heeft mij nog niet gezien en ik haar ook niet. Echter ik voel haar wel. What the heck…. Wat een liefde draagt deze dame op leeftijd met zich mee en wat een voorbeeld van hoe het leven kan zijn. Als ik dichterbij kom wordt het alleen maar sterker.. Pfff…
We wisselen meer dan alleen maar woorden uit. Of is zij het die geeft..? Het voelt zo mooi… Heb te weinig woorden om het te beschrijven, maar herken een ander vergelijkbaar moment van ontvangen op deze manier. Echter dat was met iemand vanachter de andere kant van de sluier.

Madam tipt ons ook over een kleine kerk even buiten het voor haar dorp. Er is iets te lezen over Santiago de Compostela en je kunt er fijn bidden verteld ze. We complimenteren haar met haar mooie rozentuin en wensen haar une Bon Vie.

Zo stappen wij de kerk, midden op het kerkhof, binnen en lezen over de Camino naar Santiago de C. Wat een rust en fij e energie hangt hier. Een mooie plek om mijn bewustzijn op een fijnere trilling te brengen.

In de verte zien wij Pellegrue liggen en wandelen daar op een bewust rustig tempo naar toe. Het langzamere tempo blijkt prettig te zijn voor onze voeten merken we en kunnen al enigzins herstellen van deze etappe. En dat ondanks de flinke klim er naar toe. Een etappe die overigens gepaard ging met het continue aan en uit doen van onze poncho. Gaat het nu wel of niet regenen.

Na een super warme wandeldag komen we aan bij het Chateau, wat we gisteren hebben gereserveerd. De 3 franse medepelgrims die daar ook slapen zijn er al. Ze zijn erg enthousiast, want het zijn super kamers en dat voor € 16,00 !!!!

Wij betreden het Chateau en de kamers zijn werkelijk geweldig. Het lijkt wel een sprookje. Ik betrek er direct één en neem een douche. Dan hoor ik Dré roepen, Mo we zitten verkeerd. De refuse voor de pelgrims is een etage hoger, dit zijn de luxe kamers. Chips wil ik net in de douche stappen, dan maar naar de kamer terug en tja dan komt de eigenaar van het kasteel. Hij vindt het vervelend, maar laat het er bij. Wij blij en de andere pelgrims ook. We kunnen er hartelijk om lachen.

Uiteindelijk blijkt dat er geen avondeten is. Oeps.. Naar het dorp wandelen en weer terug is geen optie. Weer 4 km in de schoenen…. Dus trommelen we te voorschijn hetgeen wij nog over hebben. Een oud half stokbrood, een stukje emmentaler, 1 tomaat, 4 mueslirepen en een meergranen koek. Het leftover-dinner smaakt ons heerlijk.

Ik kan je vertellen, in een grote tuin bij een kasteel in de avondzon met je geliefde is als God in Frankrijk en is dat MEER dan genoeg….

Meteen de korte broek aan, want het is 25 graden. Het is zwaar in de hitte. Elke stap gaat moeizaam en soms mis ik de kracht om door te stappen. Ik weet nu dat mijn lichaam veel uit water bestaat en dat dit er op alle mogelijke manieren uitkomt. Ik zweet als een otter. Wat kan een persoon toch gecompliceerd zijn. Het is zo dubbel, als het regent of bewolkt is dan is de temperatuur heel goed om te wandelen, maar dan mis je een zonnetje. En als het warm weer is zoals vandaag dan lukt het wandelen niet goed door de hitte. Heb mijn doekje om mijn hoofd gebonden en dat scheelt.
Kom er steeds meer achter dat de camino echt een metafoor is voor je leven. Ik wilde er niet aan, maar het is echt zo. Denk dat je het misschien pas gaat begrijpen als je hem loopt, maar hoop dat je het zo ook van mij aan wilt nemen. Alles wat je in het gewone leven tegenkomt gebeurt hier namelijk ook en misschien nog wel uitvergroot. Zo ook het loslaten van de pelgrims die je tegenkomt. De afgelopen paar weken trokken we op met een aantal Nederlandse pelgrims tot aan Never. Gisteren een WhatsApp gekregen van een van de laatste Nederlandse pelgrims waar wij een aantal dagen mee optrokken. Ook hij is richting huis. Jammer….

Deze week is een Franse week geweest. En dat is ook heel gezellig. Met een aantal Franse pelgrims opgetrokken en overnacht. Ondanks dat je de taal niet goed beheerst en zij alleen Frans spreken lukt het aardig om elkaar te verstaan. Ik vertelde aan een Belgische jongen dat het mij erg spijt dat ik niet beter en dieper met hem kon communiceren in het frans. Hij vertelde dat dit geen probleem moet zijn. Langzaam vertelt hij dat zijn vrouw is overleden aan kanker en dat zijn zoon van 21 hierdoor aan de drugs zit. Wauh tja dan ben ik weer vol in de tranen. Ieder die hier loopt heeft zijn eigen Camino en zijn eigen rugzak vol en zijn eigen levensverhaal.

Terwijl ik nu al weet dat de camino voor mij niet meer alleen een uitdaging is, heb ik ook een rugzak vol. En daar word ik volop mee geconfronteerd in de ontmoetingen en gesprekken wat betreft relaties, verdriet, verlies en andere emoties. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het loslaten.
Loslaten dat ik bang ben om te zijn wie ik ben. Dat ik soms bezig moet zijn om de ander te pleasen om lief en aardig gevonden te worden. Dat ik de goedkeuring van een ander nodig heb om mij vrij te mogen voelen.
Loslaten is ook alles wat niet meer bij je past en dat is wat ik leer van de mensen om mij heen. Ik wil mij op alle momenten zeker voelen en vrij zijn in mijn doen en laten zonder enige beperking van wie of wat dan ook. Dat is een grote uitdaging, maar gaat mij lukken.

Buiten de diepe gesprekken is er ook heel veel tijd voor humor en lol. Er moet balans zijn. Ik kwam weer een fransman tegen met het ontbijt vanmorgen die ik al eerder had ontmoet en hij zei hè de Nederlandse vrouw met de hartelijke schaterlach. Nu die steek ik in mijn pocket. ik wilde nog zeggen dan ken je vast Simon Anton nog niet, maar of hij dat had begrepen ?

Aangezien de andere pelgrims vroeg op pad gaan, staan wij ook vroeg op. Deze slaaplocatie voor pelgrims is echt geweldig. Daar mogen er wat mij betreft nog meer van op de route liggen.

De route die wij vandaag wandelen is echt heel mooi en gaat midden door het bos. Als wij een flink stuk gewandeld hebben zien we een boom aan de kant van de weg liggen. Precies naast een rivier en in de zon. Tijd voor een uitgebreide lunchpauze en genieten van wat we mee hebben en de middagzon. De route is toch maar 18 km.

Als wij in de stad Thiviers aankomen besluiten we eerst even naar de kerk te gaan. We zijn nog niet binnen of we worden gewenkt door een man achter in de kerk. Wij lopen erheen en de man komt meteen met een stempel voor onze credential die al aardig vol aan het raken is.

Daarna gaan we iets drinken op een terras. En ja, toeval bestaat niet. Er tegenover is een schoenenwinkel. We vragen aan de eigenaar of hij ook schoenen repareert. Dat blijkt hij niet te kunnen. Gelukkig weet hij wel waar een schoenmaker zijn winkel heeft. 100 meter verderop. Klein stukje lopen voor een pelgrim die er al heel wat kilometers op heeft zitten. We slurpen de koffie weg en gaan richting schoenmaker.

De enthousiaste schoenmaker repareert ze vandaag nog en vertelt dat ik ze om 6 uur op kan halen. Als ik mijn schoenen ophaal zijn er 2 nieuwe hakken onder gezet. De vraag is of het materiaal voldoende grip geeft. Dat is afwachten en zal dat morgen gaan ondervinden. Voor nu ben ik innig tevreden met het resultaat.

Wat ik denk goed te hebben afgesproken is blijkbaar toch niet helemaal goedgegaan bij de B&B in Thiviers. Dus staan wij om 7.30 uur beneden voor een ontbijt. Echter de hele familie ligt nog op één oor. Of verkeerd begrepen of te diep in het glaasje gekeken (die mevrouw dan), want er staan veel lege flessen drank. Ik denk toch het eerste. Dus besluiten wij om het geld voor de overnachting maar neer te leggen en weg te gaan. Verderop nemen we een koffie in een café en eten we ons heerlijke warme croissants op. We gaan voor een korte dag vandaag en dat is fijn om te zien of mijn hakken het goed blijven doen.

Er zijn steeds meer pelgrims op pad die we vaker tegen komen en dat is leuk. Ook zijn er heel veel pelgrims die wij ontmoet hebben weer richting huis, omdat ze korte trajecten lopen of door blessures. Het is wederom een prachtige route door velden met veel rode en soms oranje klaprozen. Ik neem de kleuren helemaal in mij op.

Het valt mij op dat hier ook veel boerenbedrijven zijn net als in de regio’s hiervoor. Het is hier zo mooi. Van Sorges wandelen we naar Periqieux. Bij aankomst in de stad is het heel erg druk met auto’ s. Dat is even wennen en blijkt dat we de drukte niet meer zijn gewend. Maar bij het naderen van het centrum word ik weer emotioneel.

Het is toch geweldig !!!! Helemaal uit Nederland lopen we nu gewoon in de Dordogne. Ik vind het helemaal super. Perigieux is een heel leuk stadje met smalle straatjes en kleine winkeltjes. Jammer dat ik niets extra in mijn rugzak mee wil tillen.

De kathedraal ademt een hele fijne sfeer uit. Je voelt de aanwezige devotie van jaren her. Er is ook een kapel speciaal voor de pelgrims met de beeltenis van St. Jacq.

Als we even later in de middagzon zitten te genieten van een kopje koffie voelen wij ons thuis in deze plaats. Wat het precies is kunnen we niet zeggen, maar het voelt goed.

Tjee wat een nacht zeg !!! Dat Bas snurkte dat had hij niet tegen ons gezegd. Vreselijk zeg en dus slecht geslapen. En degene die uitgerust is was Bas. Wij niet !!

De 30 km zijn dan ook zwaar. Het is opgehouden met regenen en het is warm. We lopen, maar het gaat niet van harte vandaag, zeker niet voor Dré.
Hij heeft zijn dag niet vandaag en dat kan en mag zeker na zo’n 1.150 km.

Bij een tussenstop dient er zich een probleem aan. Ik kom er achter dat de hakken van allebei mijn schoenen zijn versleten. Kan mij dat eigenlijk wel voorstellen van alle keien, rotsen en grindpaden, waar ze mij over hebben gebracht. Maar nu al ???? Dat betekent of nieuwe hakken bij een schoenmaker of hele nieuwe schoenen aanschaffen.

Dat zal dan Perigieux worden en dan denk ik dat we een rustdag erbij moeten plannen om dit te regelen. Ik beldaarom de refuge in Perigieux en gelukkig spreekt de vrijwilligster Nederlands. Ik leg mijn probleem uit. Zij geeft aan morgen met haar man een dagje te gaan winkelen in Periqieux en meteen voor mij gaat informeren. Ook vraag ik ook of we 2 dagen daar kunnen blijven. Normaal gesproken kan dit niet, maar er wordt voor ons een uitzondering gemaakt in verband met mijn versleten hakken.

Vooralsnog wandelen we door tot de refuge van La Coquille via Châlus, Le Lac, Monchaty en Firbeix. We zijn inmiddels in de Dordogne beland en krijgen in de refuge een heel warm onthaal van Beatrix en Denis. Het eten staat in de oven en de broodjes worden gemaakt . Het is er warm en er wordt voor ons direct een kop thee gezet. Wij nemen snel een verfrissende douche en gaan daarna aan tafel met 7 personen. Het is erg gezellig.

Ik krijg een heerlijk voorafje gevolgd door een quiche. Ik geef een compliment aan de kok en hoor dat ik konijn zit te eten. Ach een Vlekkie of een Streepie. ( de konijntjes van Lucas en Kirina) Ik verschiet helemaal en neem veel slokken rode wijn om het door te spoelen. Ze moeten allemaal erg lachen. De vrijwilligers zijn erg enthousiast en dat maakt weer veel goed, het is heerlijk, maar het gevoel blijft anders. Ondanks dit heb ik verder erg goed gegeten, samen liedjes gezongen en is het een van de gezelligste overnachtingen geweest tot nu toe. Zoveel liefde en warmte, vooral vanuit het hart.

Dat maakt zo’n dag echt tot een feest en alle vermoeidheid is op slag verdwenen.

Nadat het gisteren een zomerse dag was op onze rustdag in Limoges met 27 graden, regent het vandaag bij vertrek uit Limoges gigantisch. Het gaat echt heel erg tekeer. Regenpakken aan en gaan is gewoon weer het motto en deze keer voor 28 km. Er zijn veel plassen met modder waar ik lekker in weg sop en veel plassen met water waar ik letterlijk in stap en mij kind voel, maar dat is even een tijdelijk genot.

Gelukkig zien we na 13 km een koffietentje in het plaatsje Aixe-sur-Vienne, waar we tussen de plaatselijke bevolking een lekkere koffie genieten. Het valt elke keer op dat in de kleine café’s ’s morgens veel fransen al aan de borrel zitten en flink aan het wedden zijn op paardenraces of flink aan het krassen zijn op de krasloten. Daarbij zijn het steeds de mannen die aanwezig zijn, ik zie bijna geen vrouwen !!

We vervolgen onze tocht en het weer wordt niet beter, maar slechter. Een ding waar ik wel superblij mee ben is dat mijn rechterenkel geen pijn meer doet.
Op weg naar Limoges 2 dagen geleden kreeg ik pijn en heb ik voor mijn gevoel gestrompeld naar onze slaapplaats bij de zusters. Zo zie je maar wat een dag rust weer kan doen en het was nog gepland ook.

Het gaat nu ook stormen en superhard regenen. Het voelt alsof ik tegen een orkaan op moet boxen bij het opgaan van de heuvels. Wij slingeren van links naar rechts. Ik moet er ook wel om lachen, zie ons nu toch gaan. Hoort dit ook bij de camino ?  We besluiten om in 1x door te gaan naar onze eindbestemming Flavignac en niet te stoppen in Saint-Martin-Le-Vieux.

En zo komen we doorweekt aan bij de refuge. Blijkt dat we daar niet kunnen slapen, ondanks dat wij gereserveerd hebben. De eigenaar verwijst ons door naar een chalet verder op een camping. Gelukkig is het niet ver weg. Als we het chalet zien blijkt het een piepklein hokje, waar 4 mensen ingestopt kunnen worden.

Wij zijn de eerste twee en trekken meteen onze kleding uit om te laten drogen. Na 1 uur komt Bas uit Nederland er ook bij. (een gepensioneerde man) en gelukkig blijven we met zijn drietjes. We zetten het droogrek neer, maken gezamenlijk koffie en besluiten om hier maar te eten. Het blijft namelijk nog heel hard regenen. Bas heeft macaroni mee en wij nog 2 wortels, 1 tomaat en een stuk emmentaler waarmee we een overheerlijke maaltijd maken. En meer is weer niet nodig.

Wij zien er naar uit om even een dag uit te rusten na de laatste etappes. Onze keus is gevallen op Limoges. In onze ogen de meest geschikte plaats om even uit te rusten.

Snel schieten we, ondanks de regen, nog even wat plaatjes bij het vertrek uit Saint Leonard de Noblat. Onder andere bijzonder om zijn rijke historie en Romaanse Kerk.

Als wij Limoges binnen stappen hebben wij zicht op de oude brug en de Kathedraal. Wat een fraai gezicht. En ook deze stad is weer een mijlpaal op onze route naar Saint Jean Pied de Port.