Ver Pieteren Dag 11 en 12 Eelerberg – Holten – Linde

Heuvel op en heuvel af gaan we weer. Door het bos en over de heide. Schitterend is het, maar ook bloedheet. Smalle paden dwars door de paars kleurende en heerlijk geurende heide afgewisseld met velden bosbesstruiken.

Er zitten zelfs nog een paar rijpe en onrijpe bessen aan. Ik weet niet wat het oogstseizoen is, maar ze smaken heerlijk. Ook de niet rijpe. Ze hebben wel iets weg van cranberries. Prettig fris met deze temperatuur. Maar wat een bijzonder mooie etappe is dit. Zoveel afwisseling in schoonheid nemen we tot ons.

Holten, ontstaan door de vestiging van varkensboerderijen. Het is goed te ruiken als we langs zo’n farm stappen. Eigenaardig toch. De geur herken ik ook van het stuk spek wat mijn moeder boven op de zuurkool liet garen. Ik smulde er destijds van. Het dorp is voor vele Pieterpadders een welkome pleisterplaats, waar het goed toeven is. We blijven er niet hangen en lopen tot buiten het dorp, ideaal. Weg uit de drukte naar de Camping Ideaal.

Eerst even snel een waterijsje verorberen voordat het een plasje kleverige siroop wordt. Dan de tent. We hebben tenslotte geen haast. Mo gaat vroeg op de duomat en ik op mijn in elkaar geflanst meditatiekussen. Heerlijk de stilte in en verbinden….

We hebben de nacht beide positief ervaren. Minder warmte en geen muggen. Vrij vertaald, beter geslapen. De laatste dagen hebben we onrustige nachten gehad, warm, warm en muggen. Niet de meest ideale combinatie.

We lopen ons eigen pad dus korten we twee etappes. Moet wel, anders redden we het niet tot op de Sint Pieter. Ook nog wat dagelijks verder doorlopen en dan lukt dat wel. Wil ook nog even op het Sint Pietersplein rond kunnen stappen. O nee, dat is voor die andere tocht.

Halverwege

Bij Vorden doen we de mondkapjes af en stappen we in een fijne energie. Het blijft opzienbarend hoe energie zo verschillend kan aanvoelen op verschillende plaatsen.  Lopen langs het kasteel en verdwijnen het bos in om er in de omgeving van Linde weer uit te komen. Daar stuiten we op een bijzondere wijsheid in steen gebeiteld. Wijsheid is van alle tijd, als je die kunt vinden in jezelf natuurlijk.

Hahaha wat een lol met het opblazen van het luchtbed. Dat doen wij middels de zak. Hoe blaas je een luchtbed niet op? Dat was de vraag vandaag. Mo gebruikt de zak perfect, maar als je er lucht in blaast en de dop deflate niet afsluit is het net als water naar de zee dragen. In dit geval warme lucht. We moeten er allebei ontzettend om lachen.

Wow, wat begint het te waaien zeg. Aan de horizon verschijnen donkere en dreigende wolken die de lucht voor zich uit duwen. Luifels worden afgebroken en wij duwen snel alle haringen de grond in voor extra verankering. De gelukkig droge was binnenhalen en alles op zijn plek en afwachten maar. Het blijft droog, wat een mazzel. Blij smeren we de broodjes en wissel van gedachten met onze buurvrouw uit Friesland. Tijd om ons in onze tent terug te trekken…

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Ver Pieteren Dag 8, 9 en 10 Coevorden – Rheeze – Ommen Nieuwebrug – Eelerberg

Bijzonder warm en zwaar is het stappen ondanks de vele bomen die hun schaduw werpen. Inmiddels lopen we over oude stuwwallen en gaan ze op en af. Met deze temperatuur is het bijna niet voor te stellen dat er hier ooit ijs in grote hoeveelheden lag zeggen we tegen elkaar. Wij krijgen er spontaan trek in. Dat wordt nog even wachten op deze koele en zoete verfrissing.

Het wandeltempo neemt langzamerhand af en dat is maar goed ook. Wat wel toeneemt is de hoeveelheid zweet dat uit onze poriën naar buiten gutst. De hoeveelheid water wat we drinken ook. Let wel, warm water. We hebben helaas geen thermoskannen mee. Je aanpassen aan de omstandigheden is het beste wat we nu kunnen doen.

En we genieten ook. Om elke bocht zien we een ander landschap. De Vecht die ik uit mijn jeugd van “Loenen aan de Vecht” herinner blijkt een heuse rivier te zijn. Dat wist ik natuurlijk, maar het is anders als je dat ook zo van dichtbij ziet. Ik zie mijzelf als kind zitten bij mijn tante Maartje en ome Cor. Tjeetje, dat is al weer heel wat jaren geleden. Achterop de brommer bij paps en mams. En wat vond ik het er leuk. Zeker als we met de boot gingen varen. Wat een mooie rivier en wat een invloed heeft deze gehad op het ontstaan van het landschap.

We ploffen ook regelmatiger neer langs de kant van een pad of de weg. We zitten al een tijdje op een stukje gras voor een boerderij en smikkelen van een slap stokbroodje met verwarmde brie. Het is een soort van smeltkaas geworden. Iets warmer en het is schenkkaas.

Iets doet mij over mijn schouder kijken en ik kijk in de ogen van een uit de kluiten gewassen Sint Bernhard. Half zo groot als een koe. Hij is zonder geluid te maken dichterbij geslopen en BLIJFT dat doen. “Vluchten kan niet meer, zou niet weten hoe” We blijven beide bijzonder kalm en ik roep nog even hee en we draaien onze ruggen naar hem toe. Een Cesar Milan dingetje. Weet overigens niet of het de juiste move is, maar het werkt wel.

Zonder een geluid te maken loopt hij tot het witte touw op een halve meter afstand van ons en volgt dit naar rechts en verdwijnt weer. Pffff…. Hij doet zijn heilige status eer aan en ik dank in gedachte Sint Bernhard.

Jaaaa, vlak voor onze eindbestemming van deze dag lukt het ons om een ijsje te scoren. Wat heerlijk toch en het is echt genieten. Een tijdelijk genot, maar echt lekker. Een dame aan een andere tafel maakt er een opmerking over tegen Monique. “Wat zit u te genieten zegt ze. Ik zie het aan uw gezicht”.

We tenten vandaag bij het “huis van de vos”. Een camping met de status vergane glorie. We worden aan ons lot overgelaten na betaald en wat beperkte verbale en non verbale communicatie in ontvangst genomen te hebben. Oké, zo kan het dus ook.

We zoeken een plek op één van de velden en gaan voor een douche. Die is zo gevonden en Monique kan er direct gebruik van maken. Perfecto. De herenafdeling is echter op slot en ik hoor gerommel en een douche aan gaan. Ik ga ervan uit dat er een heerschap onder staat. Ik wacht, wacht en heb het gevoel dat ik smelt. Pfff… Wat een hitte op het open veld.

Mo is inmiddels klaar en het heerschap ook. Gelukkig, dan kan ik snel een verfrissende douche pakken. Het is nu wel erg stil in de doucheruimte en ik besluit te kloppen op de deur. Geen reactie, nog een keer, weer niets? Het zal toch niet hè? De deur bij de dames kan niet worden afgesloten van binnenuit zie ik. Conclusie? De deur bij de heren is zonder mededeling of anderszins afgesloten en er kan daar niet gedoucht worden. Ahhhhh…. en hahaha… Het heerschap die ik dacht te horen douchen was Mo. Kansloos dit….

Mo voelt een nare energie op deze camping en wil vroeg vertrekken de volgende ochtend. Dat is wat wij ook doen

We vroegen om koelte en promt nadat we de rugzakken ingepakt hebben begint het te regenen. De poncho’s gaan weer aan en het is het van korte duur. Best wel prettig deze afkoeling. We gaan even klimmen en bereiken de top van de 75 meter hoge berg. Wat een mooi uitzicht, bloeiende heide geflankeerd door verschillende soorten bomen. Hop naar beneden en ja hoor. Natuurlijk lopen we verkeerd en moeten door rul zand verder. De kleppers letten even niet op en….

We zijn snel bij de camping om te genieten van een dag rust. We hebben bewust kort gestapt om de bodies te balansen. Is even nodig vandaag.

Geplaatst in Geen categorie | 6 reacties

Ver Pieteren Dag 5, 6 en 7 Rolde – Schoonloo – Sleen – Coevorden

We laten de camping met de appeltjes al vroeg achter ons en slaan in het volgende dorp aan het boodschappen. “Er is een tip dat er in Schoonloo geen winkels zijn” Dus voor twee dagen proviant mee.

De extra kilo’s drukken zwaar op onze heupen en voeten. En dat is te merken ook. De heupen voelen beurs aan en de spieren in ons lichaam zijn nog niet helemaal gewend. We passen daarom het tempo aan. Er is geen haast. Toch merkt Mo na verloop van tijd dat er een nieuwe blaar is ontstaan. Vervelend dat het gebeurd is, maar na een korte pauze stapt ze weer in haar schoenen en zegt, kom we gaan. De bikkel!

We strijken neer op de 10 Geheugten in de omgeving van Schoonloo. Het geeft ons niet echt geneugten.

Het is er druk en rumoerig. Met een luid schreeuwende masterblaster in de afwasbak komen youngsters langs onze tent gewandeld richting het washok en verder. ’s avonds laat doen ze het nog eens, in tegengestelde richting, dunnetjes over. Het is de charme van een grote commerciële camping en we hebben een plek om te slapen. Voor deze ene keer dan.

Er zijn ook pluspunten hoor. Dus even de richting irritatie uitgaande mindset corrigeren. Want die was er niet. Het valt alleen maar op als je zelf kalmte en rust gaat waarderen. Of is het de leeftijd?

Er staat iets op spanning bemerk ik en wordt langzaam wakker. Dat wordt met mijn blote voeten in het natte gras. “Ik heb geen zin om op te staan” klinkt in mijn hoofd. Probeer het nog uit te stellen, maar tevergeefs. Mo heeft eerder dezelfde ervaring gehad fluistert ze in mijn oor. Heb er niets van gemerkt.

In mijn strakke lange wollen onderbroek, dan heb je er meteen een beeld bij, ga ik als een balletdanser richting het toiletcomplex. De maan is gehuld in een dunne sluier en weerkaatst het zonlicht mysterieus.

Een mooi moment om mijn oefeningen te doen en extra energie binnen te halen. Ben er nu toch al uit en de temperatuur is prima. Even later val ik als een blok in slaap.

“Bosbosbosbosbos” en “Zo in mijn sas met Badedas” De tunes ontstaan spontaan als ik de geuren en smaken van het bos tot me neem. Monique ontkomt er ook niet aan als ik haar tijdens het stappen een paar dennennaalden laat vermalen tussen haar tanden en kiezen. Het geeft een verrassend en verfrissende citroensmaak. Ze vind het best wel lekker. Kokkie krijgt zo inspiratie voor een heerlijke maaltijd. Voor als we thuis zijn natuurlijk.

Ook de bramen die we tegenkomen plukken we vol dankbaarheid. Zelfs een brandnetelblad rollen wij voorzichtig op en verorberen het. Een natuurlijke spinazie vol ijzer en vitaminen.

En wat is het prettig rustig op de routes. Er zijn behoorlijk wat Pieterpadders en route krijgen we zo af en toe ingefluisterd, maar we ontmoeten er weinig.

Ontmoetingen zijn zeker leuk en soms inspirerend, maar een wandeldag in stilte in een geurend bos trekt ons op dit moment het meest. Wel is het even opletten met het water. Er zijn op deze trajecten minder of geen mogelijkheden om water te tappen. En de warmte maakte het een stuk zwaarder.

We houden even stil bij een monument midden in het bos. Het maakt ons weer eens bewust van de 75 jaar vrede in Nederland en wat de opoffering hiervoor is geweest

Er moeten nog een flink aantal kilometers gestapt worden en het water gaat daarom op rantsoen. Kleine slokken is wat we nog kunnen nemen. Als we door het open veld en over het warme asfalt stappen loopt de temperatuur flink op en is het water van Mo op. Gelukkig dat ik nog heb om te delen.

In de verte zien we gelukkig de kerktoren van Sleen opdoemen. Nog even en dan zijn we er. Bij het eerste de beste terras ploffen we warm neer.

Vandaag gaan we naar “Kalmpjes An”. En zo doen we het ook vandaag. Pakken de rugzakken in en halen een stok bij de bakker. Besluiten om toch maar een keer wat zoets te happen en zitten zo ’s ochtends vroeg aan de cappuccino met een tompouce en een gepimpte krakeling. Smullen.

We voelen ons prima vandaag. Mo ervaart het als haar beste wandeldag en loopt in de ochtend voor mij uit. Ze gebruikt de mantra vertelt ze later. Het werkt voor haar. Hij of zij gaat als volgt. “Ik ben gezond, vitaal, krachtig en energiek” Hoe simpel en doeltreffend. De mantra volgt vanzelf het ritme van de stappen. Uiteindelijk doet de Mind hetzelfde en wordt gezond, vitaal en energiek.. etc.

Ongemerkt leggen we zo meer kilometers af dan we dachten en zijn de tot ons genomen calorieën al weer omgezet. Voor we het weten zitten we aan de kant van de weg onze lunch te verorberen onder het toeziend oog van drie geiten achter een hek.

Het blijkt nog maar drie kilometer te zijn tot de minicamping. Echt kalmpjes an dus. Daar worden we bijzonder gastvrij ontvangen. Kunnen kiezen uit een welkomst thee of koffie. Krijgen weer stoelen aangeboden en mogen gebruikmaken van de picknicktafel van de buren. Die zijn naar huis. Hoe mooi is dit toch weer. Een dubbel warm welkom.

Mo besluit om even een verfrissende plons te nemen in het Stieltjeskanaal. Heerlijk is het zegt ze terwijl ze lekker ronddrijft. En ik heb niet voor niets mijn badpak hie mee naartoe gesleept. Haha, ze heeft groot gelijk.

De zon schijnt nog en de dekselse mini bloodsuckers dansen al op de langzaam roodkleurende zonnestralen. Enkele daarvan laten deze lucht ballroom voor wat het is en proberen te landen op mijn oren en gladgeschoren bolletje.

Voor hen is het de perfecte date, maar ik vind het maar niets. Ik voel een ander deetje aankomen straks. Hoop dat ze daardoor allemaal een blauwtje lopen.

dekselse mini bloodsuckers

Het is nog steeds warm en de magnum, nee geen koele champagne, lijkt net zo snel als wij te smelten in de zon. Het water vloeit dan ook rijkelijk door onze kelen. Tijdens ons avondmaal schuiven K. en M. aan en er ontstaan snel gesprekken. Allebei ervaren we het als een fijne afsluiting van de dag.

Tijd voor het opfris ritueel. 0,50 eurocent in het apparaat en ja hoor heerlijk warm..

Veels te heet gedoucht en nu zit ik in de tent te zweten als een otter. Pfff…  Ik liep nog even buiten om af te koelen, maar de eerder genoemde exemplaren en hun verre neven die er uitzien als zwarte straaljagers uit de avonturen van Buck Danny jagen mij onder luid gezoem toch de tent in. Het lukte me nog net om de eenzame visser op “de plaat” vast te leggen.

Het lijkt wel een sauna. We voelen gelukkig langzaam koele lucht de tent instromen. Lief  als Mo is veegt ze de druppels zweet van mijn rug. Liefde is……

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Ver Pieteren 2020 – Dag 3 en 4 Groningen Stad – Midlaren – Rolde.

We treffen Jeroen uit de omgeving van Hoorn uitgeteld op zijn Matje aan voor zijn tent. Helemaal af na het meetorsen van 20 kilo aan wandel en kookspullen. Hij houdt een rustdag, omdat zijn knie protesteert. Wij geven hem Voltaren om de pijn te verlichten en wensen hem een gezonde en prettige voortzetting als wij verder trekken.

Net uit Groningen Stad weg zien wij in de verte een donkerblauwe lucht onze kant opkomen. Mo vraagt zich af of de poncho’s al uit de rugzak moeten. Of toch nog even wachten? Als de wind opsteekt weten wij genoeg. Snel schieten wij er in en zijn net op tijd. Wat een stortbui. Gelukkig verdwijnt deze net zo snel als deze gekomen is. De nieuwe poncho’s hebben de test doorstaan.

Het stedelijke ligt snel achter ons en het landschap veranderd. We stappen al af en toe door voorzichtige bossages en ook het asfalt neemt af om plaats te maken voor onverharde paden. Daar gaat onze voorkeur naar uit. We genieten weer.

O ja, er is ook nog het lichaam. Bijna vergeten. Het moet echt wennen aan de extra kilo’s. Onze heupen zijn gevoelig en beurs. De schouders een beetje pijnlijk. Maar het is prima te doen zo. En het is natuurlijk wat het is. Na drie weken stappen is dat weer verdwenen en is het lichaam er aan gewend hebben wij al eens ervaren. Maar goed, elke keer is er toch zoiets van op gang komen na een stop. Zeker voor Mo die al snel met blaren te maken krijgt vandaag.

De korte pauzes geven het lichaam de nodige rust en er ontstaat een prettig wandelritme. Op een karrespoor wordt ons ritme danig verstoort als wij opgejaagd worden door een huifkar met briesende paarden ervoor. Wist niet dat zo’n kar zo snel kon gaan. Ooit zelf eens op zo’n kar gezeten, maar met waarschijnlijke oude paarden ervoor gespannen. Snel schieten wij een zijpad in en staan plots voor één van de meest noordelijke hunebedden van Drenthe.

De minicamping is er vlakbij en is bij de boer. Klein, rustig en toch gezellig. En alles is mogelijk, inclusief gratis douche enz. Maar bovenal de gastvrijheid en vrolijkheid van de eigenaars spreekt ons aan. De boerin laat ons de plek zien waar wij de tent mogen neerzetten. Onder de appelboom. Het doet de naam van de camping alle eer aan. Hij hangt vol met appels. Toch maar iets verder van de boom af neerzetten.

De show kan beginnen. Wij staan namelijk midden op het veld met rondom grijsende en grijnsende pensionados in hun hypermoderne en lichtgewicht Camping klapstoelen. Wij weten inmiddels hoe ons tentje opgezet moet worden en hup daar staat hij strak gespannen. Helaas volgt er geen luid applaus. Ha ha.. Volgende keer maar een YouTube filmje updaten stel ik Mo voor. Mmm.. geen goed idee zie ik…

Na een heerlijke douche laven wij ons aan een van de buren gekregen koel en verfrissend drankje en even later van een heerlijke Italiaanse dis. We genieten en voelen ons snel rozig worden. Het dessert laten wij dan ook voor wat het is.

Ik wil de tent in kruipen en chips, er prikt iets in mijn vinger. De injectienaald trekt zijn eigen plan en steekt door het rescuepak dwars door de binnentent in mijn vinger. Gelukkig dat het deze kant is denk ik. Aan de andere kant ligt het luchtbed pfff. Even aandrukken en het bloeden stopt. Nu heerlijk snurken…

We worden beide wakker van rumoer op de camping. De pensionados zijn in paniek blijkt. Er kan geen koffie gezet worden, omdat de stroom is uitgevallen. Mannen drommen samen om het probleem te bespreken en op te lossen. Even later keert dan ook de rust weer terug in Drenthe.

Drenthe, het land van huifkarren, heide, hunebedden en vergeten drama’s. Aan de kleine synagoge in Gasteren, met een nu andere bestemming, hangt een plaquette met de namen van tijdens de tweede wereldoorlog afgevoerde mensen met een Joods geloof. 17, 10 en 22 jaar zijn onder andere de leeftijden van de in Auschwitz omgekomen mensen, kinderen nog. Het geeft de waanzin en krankzinnigheid zien in deze periode van onze recente geschiedenis.

Een paar honderd meter verderop lopen wij over een perceel waar in 1895 een instelling voor krankzinnigen is gesticht. De echte krankzinnigen hadden vrij spel realiseer ik mij als ik aan de synagoge terug denk. En hoe is dat nu vraag ik mij af? Ik kom er op terug.

Het gaat vandaag door het rulle zand tussen de heide door. Het voelt zwaar en we zoeken de meest stevige ondergrond aan zo goed als dat gaat. Halverwege ontmoeten we de misschien wel enige vrouwelijke schaapherder(in)? met haar kudde en trouwe hond die het aan het werk is. Een mooi en puur beroep vind ik het.

De heide staat overigens in de bloei en ik denk aan J. die rondjes aan het lopen is op Terschelling. Moet altijd aan haar denken als ik heide in bloei zie, ze houdt er van. En het is geen straf om aan haar te denken. Ze is een lief en inspirerende tante.

Vlak voor Rolde treffen we op ons pad een hunnebed. In de verte staan wat vaarsen te grazen en we ploffen neer op het bankje wat er staat. Mo gaat voor het vaste ritueel en zit binnen no time met haar blote voeten te zwaaien.

Ik ga tegen de menhir in het midden staan en stem mij af op de bron van al het leven. Na een paar minuten hoor ik Mo plotseling roepen; “alle koeien komen deze kant op”. Als ik mijn ogen open is Mo omgeven door vaarsen. Niet haar favoriete dieren kan ik je vertellen. Één koe staat haar lang aan te staren en loopt om haar heen en maakt een koeiensprong, waarna deze de strijd aan wil gaan met mijn rugzak.

Wegwezen roep ik en loop terug naar de bank. Het werkt gelukkig, de over enthousiaste jonge koe loopt weg, maar een groter exemplaar komt tussen mij en de jongere exemplaren staan. Ze duwt met haar horens tegen mijn rugzak en Mo en ik kiezen voor een omtrekkende beweging rond het hunnebed. Pfff dat loopt met een sisser af. We schijnen iets met koeien te hebben op onze wandeltochten. Een karmaatje goed te maken?

De boost adrenaline helpt Mo om lang alert te blijven vanavond.

Geplaatst in Geen categorie | 4 reacties

Ver Pieteren 2020 –                  Dag 1 en 2 Pieterburen – Winsum – Groningen stad.

We zijn er even samen tussenuit en deze keer op pad in .nl Er waren meerdere opties voor ons en het leek ons leuk om weer het vlakke land te bewonderen.

Van Pieterburen zakken we daarom af naar Maastricht over het Pieterpad om te eindigen op de Sint Pieter. Althans, dat is de bedoeling. De klim wacht ons het laatst. De enige “berg” die Nederland rijk is. Gelukkig hebben we dan wat training kilometers in de benen.

De voorbereidingen verliepen soepel. Mede dankzij een tip van madame Piek die een innige en tevreden relatie heeft met haar Hubba. Wij moeten onze relatie nog verdiepen, maar de voortekenen zijn gunstig. De extra’s die dit met zich meebrengt hebben we als ervaren emballeurs vakkundig in de sac à dos gekregen. We zijn er klaar voor en krijgen het letterlijk en figuurlijk op onze heupen.

Vlak voor vertrek komt onze buurvrouw Debbie nog langs om te vragen of ze ons naar het station moet brengen. Zo lief…. We kiezen ervoor om te lopen. Het is tenslotte een mooie dag om te stappen.

En dan word je er aan herinnerd dat er een bepaalde mindset heerst m.b.t. het Corona virus. Even later zitten we dan ook met een soort van stofzuigerzak op in de trein. De foto geeft weer alsof het gezellig en leuk is. Dat is het echter niet. Het is nieuw, maar blijft niet normaal.

Gelukkig hebben we “niet” de langste route en kunnen we tijdens het overstappen VRIJ ademhalen. Het snoert de mens de mond Werd er al niet veel tegen elkaar gezegd in de trein. Nu helemaal niet.

In Winsum vinden we de alleraardigste en gezellige camping die het dorp rijk is en zetten onze tent op. Genieten van een latte macchiato en… Nee, nee… Er zit geen zoetje met citroensmaak bij. Er mag wat vetreserve afgebouwd worden. Ik merk tijdens het stappen dat het invloed heeft op mijn lichaamstemperatuur. Zeker als het wat warmer is.

En het is meer dan behoorlijk warm vandaag als we van Pieterburen naar Winsum stappen. Het lichaamswater stroomt door mijn poriën naar buiten. Pfff.. Drinken, drinken en drinken. Ook Monique heeft er last van zie ik. Op haar wangen en neus liggen glinsterende druppels.

Ik denk plotseling aan Broeder Tuc. Hij gaat altijd met ons mee op pad. Met een flink volume en toch licht van gewicht. Ik vertelde het laatst nog aan een vriendin, hoe hij ons altijd helpt tijdens het wandelen als er flink gezweet wordt. En nu is hij de grote afwezige. Om dat te compenseren scoren we een patatje met flink wat zout.

Prettig voor ons is dat we de eerste etappe zien als een inlooproute. Zonder rugzak, die ligt in de tent in Winsum. We zijn er dan ook snel. Monique wordt daar door het eerste meisje wat ze tegenkomt gevraagd wat haar naam is. De wedervraag is snel gesteld en het meisje antwoord met een lief stemmetje, Luna. Voor degene die Monique beter kennen en onze lezing over onze wandeltocht naar Santiago de Compostella hebben bijgewoond weten dat dit speciale momenten zijn voor Monique. Bijzonder toch weer.

En dan is het zover. De relatie opbouwen met onze Hubba Hubba. We duiken er vol in.

Ik word wakker en er plopt een tekst van André Hazes op. “Het regent en de druppels ik tel ze op het …..” In dit geval is het de buitentent. Tik, tik, tik…. Fijn dat het snel droog is en we ervaring opdoen met het samen afbreken van de tent. Het gaat allemaal soepeltjes en met de nodige humor. Zelfspot is ons niet vreemd. Pietje precies wil natuurlijk dezelfde vouw gebruiken in het tentdoek en Mo schiet in de lach. Voor we het weten zitten we samen te giechelen. Heerlijk is dat toch hoe dat voor ons werkt.

Op naar Groningen stad. Scoren croissants en stappen door weidse landschappen. Wat een heerlijke vergezichten. Zo ruimtelijk en geen vliegtuigen. Het valt ons altijd op. De herrie in de Randstad even achtergelaten. Puur genieten. En iedereen zegt gedag. Daar word ik blij van. Daarmee zeggen we eigenlijk, ik zie jou!

Wij meanderen met een rivier mee en zien plotseling in de verte de Martinitoren van de stad Groningen. Ontmoeten Hans, hij is een inspirerend mens en is mede initiator en organisator van transporten naar Bosnië en nemen in de stad weer afscheid. Korte ontmoetingen met inhoud.

Het is nu 21.09 uur, en we liggen al in onze met dons gevulde slaapzakken, . Mo geeft al geen teken van leven meer als ik haar iets vraag. Knock out zeg maar. Het enige wat ik hoor is haar ademhaling. Die is regelmatig en diep, het herstel is in gang gezet.

En ik type wat letters die zich tot woorden en zinnen vormen. Mijn gedachten gedigitaliseerd in woorden en zinnen die jij leest, leuk hè. Zo worden mijn gedachten die van jou. Ik blijf het een magisch fenomeen vinden hoe dat werkt.

En voor nu? Zzzzzzzzz….

Geplaatst in Geen categorie | 9 reacties

Logroño – Torres del Rio – Estella – Puente la Reina

Het is nog prettig koel als we vertrekken uit de albergue in Logroño. Gisteren hebben we al gekeken hoe we moeten stappen. De andere kant op ja. Na de brug over de rio Ebro moeten we toch even zoeken. Het is het vinden van de logica achter de markeringen van de Camino. Maar dan tegengesteld.

Langs de weg krijgen we een sello van een lieve mevrouw die haar kraampje met verkoopwaarde staat in te richten. We zijn wat aan de vroege kant zegt ze en we lopen de verkeerde kant op. Met handen en voeten proberen we het uit te leggen aan de lieve mevrouw.

We hadden verwacht veel te herkennen van de route, maar dat valt reuze mee. Eigenlijk herkennen we niet zoveel. Voor ons een meevaller.

Als de zon weer vanaf boven schijnt is het weer heerlijk warm in de zon, zo’n 40 graden, maar niet vochtig. En dat heeft mijn voorkeur tijdens het stappen. Dan blijft er tenminste iets droog op mijn lijf.

Omdat wij contra de Camino stappen hebben we veel meer aanspraak dan als je met de stroom mee stapt. Een leuke constatering vinden we beide. Moeten soms even wachten op stijgende stappers en horen regelmatig van peregrinos dat we de verkeerde kant op lopen. “Santiago ligt daar”.

Ook de onzekerheid die mensen bij hun dragen laat zich zien. “Mag ik iets vragen? Is dit de juiste richting naar Santiago”? als we voorbij stappen. Verbaasd en toch ook weer niet, bevestigen we graag dat het de juiste richting is. De opluchting is van het gezicht van de peregrinos af te lezen. Voor velen is het pas de derde of vierde dag van het camino stappen.

In Torres del Rio hebben we een break. Als ik wat eet voelt mijn lichaam zo vermoeid dat ik niet verder wil vandaag. Mo vindt het prima en we kiezen voor de overnachting hier.

Mo doet alle was en ik geef mijn lichaam rust. Dat gaat prima totdat de rust verstoord wordt door een nogal luidruchtige familie. Het lukt me vandaag niet om de geluiden te laten zijn voor wat ze zijn. Eruit maar.

Ha, Mo zit beneden op het terras te sippen van een koel biertje. Ik schuif al te graag aan en bestel een frisse tonika. Koel en bruisend.

Inmiddels lusten we wel wat te happen. Eerst nog wat drinken. Er komt straks wel een tafel vrij. Als ik even later vraag of wij op de vrijgekomen tafel kunnen plaatsnemen vertelt de herbergier. Dat kan, maar eten lukt niet meer. De keuken is gesloten… ehh.. Blijkt dat deze maar een uur open is in de middag???? We hebben duidelijk iets over het hoofd gezien.

’s avonds raken we aan de praat met D. uit Frankrijk en prikken samen een vorkje weg. Het is een fijnbesnaarde man en er zijn interessante overeenkomsten in ons beider leven. Het is een voedingsbodem voor een leuk en gezellig gesprek. Bijzonder toch weer hoe de Camino mensen bij elkaar brengt.

Op naar Estella vandaag. Zo’n 30km stappen. Inmiddels zijn we gewend aan het Contra Camineren en begroeten alle pelgrims op hartelijke wijze. Als we merken dat iemand wat extra steun kan gebruiken moedigen we de peregrino in de hoofdrol niet alleen mondeling, maar ook met de nodige handgebaren extra aan.

Ha, een ‘fietsperegrino’ die zijn fiets voortduwt naar de top van de heuvel. Hij is blij als hij even een praatje kan maken. Ik doe het kalmpjes aan vertelt hij mij. “Dan kan ik de omgeving goed in mij opnemen” Dat doe je goed vertel ik hem en wens hem een Buon Camino als we afscheid nemen.

Het wordt allemaal zichtbaar op prijs gesteld.

In Estella overnachten we in een ons bekende albergue in het oude centrum. Voor ons even geen stichtelijkheid vandaag, maar het vrije denken. Het is een perfecte plek met alle faciliteiten die je nodig hebt. En om de hoek? Iets koels, verfrissend en lekkers…..

Allebei weten en voelen we dat we aan het afronden zijn. Vandaag gaan we de cirkel sluiten als we naar Puente la Reina stappen. Een kleine route van ca. 22 km.. Ca. want het is over het algemeen wat meer dan de route informatie aangeeft.

Het afwisselende landschap blijft ons boeien en laat ons genieten. Zoveel verschillende kleuren die ons netvlies beroeren. Groen, bruin, geel, rood, blauw, creme, wit en zwart. Het is zo mooi al die tijdelijke verschillen te ervaren en bewust te zijn dat achter dat levenspallet een gelijke noemer schuil gaat.

Desondanks hebben wij beide onszelf op enig moment de vraag gesteld “wat doe ik hier, wat is het doel”.

Vandaag krijgen we een duidelijk antwoord van de “noemer” als we met 42 graden in de zon een jongen van een jaar of tien, twaalf de heuvel op zien stappen. Loopt hij alleen vragen wij ons af? Nee, even verderop komt een bejaarde dame de hoek om.

We kijken elkaar aan en het voelt niet goed. Oma, blijkt later, kijkt niet meer zo helder uit haar ogen en zwalkt ietwat over het pad omhoog. Voordat ik het door heb bied ik haar water aan. Ze zegt niets en drinkt gulzig het water uit mijn fles. Drink maar door, ik heb water genoeg vertel ik haar.

Als ik naar de jongen vraag begint ze hem te roepen. Omdat hij het niet hoort fluit ik en komt hij terug lopen. Ook hij neemt een slok, maar het inmiddels warm geworden water is niet zijn ‘cup of tea’.

Oma is blij met het water en vraagt of het nog ver is naar het volgende dorp. Dat is nog wel even stappen vertellen wij haar. Gelukkig komt er een jong Spaans stel langs, ze lopen de juiste richting op, die ook te hulp schieten. Oma en kleinzoon krijgen spontaan honing in hun mond gespoten en de man neemt de rugzak van Oma over. Ze vertellen dat ze oma en kleinzoon naar het volgende dorp begeleiden. Ja, langzaam aan……

Na afscheid genomen te hebben voel ik een intense dankbaarheid voor deze ervaring. Wat mij het meeste raakt is de spontane actie van het Spaanse stel om zich te ontfermen over oma en kleinzoon. De tranen biggelen over mijn wangen en ik ben mij diep bewust waar het leven werkelijk om gaat.

Wandel in Liefde.

Dré en Mo.

Geplaatst in Geen categorie | 4 reacties

Gernika – Bilbao – Logroño

Na onze natte ervaring van gisteren en een warme nachtrust, de kachel moest wel aan blijven om alle kleding en schoenen droog te krijgen, gooien we het roer om. We besluiten vandaag de trein naar Bilbao te nemen en verder af te reizen naar Logroño. Een stad op de Camino Française.

Het idee is contra Camino te wandelen richting Puenta la Reina. De cirkel is dan nagenoeg compleet en ronden deze dan af met een bezoek aan Pamplona. Tijd genoeg en minder vochtig op de route.

Het valt ons op dat het openbaarvervoer in Spanje goed geregeld is en bovendien goedkoop. Oké, sommige stations sluiten niet helemaal op elkaar aan, lees trein en bus, maar dat is het dan ook.

Als je elke dag doorstapt geeft zo’n reis-en rustdag, want dat is het in feite, een vreemd gevoel. Je laat je fysieke lichaam rusten, maar het wil toch ook weer verder. Het blijft mij intrigeren.

In Bilbao hangen we rond in het centrum en bezoeken de St. Jacobskerk. Een oudje en in het verleden een toevluchtsoord voor pelgrims. De moeite waard om te bezoeken.

Ha, kijk nou eens. Tegenover de kerk zit een winkel met diverse sierraden. Mo is al langere tijd op zoek naar een nieuwe ketting voor haar hanger. Het lukte maar niet. Ook niet in Nederland. De alleraardigste Spaanse schone dame heeft het zo gefikst. Mooi toch weer. Allemaal blij.

Zelf probeer ik ook nog een leuke pet te scoren. Helaas lukt dat niet i.v.m. de beperkte keus en de winkeliers die genieten van hun siësta. Spotten de favoriete dog van Moppie en happen weer iets weg op een terras. Life is good. Of kan het op een andere manier beter?

Gelukkig heb ik Snapchat en WhatsApp en ben regelmatig online in contact met Lievie en Moppie. Ze hangen rond in Thailand met hun opa, oma, tante en mams en zie dat ze genieten. Hoe mooi is dat. Was wel even schrikken dat Moppie opgenomen was in het ziekenhuis i.v.m. een allergische reactie op bepaald voedsel. Je bent dan toch wel ver weg.

In Logroño stappen we linea recta naar de albergue en claimen een bed in het Duits. Leuk hoor al die verschillende talen.

We zijn beide nieuwsgierig naar morgen. Naar de “Contra Camino”.

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Monasterio Cisterciense Zenarruza – Gernika

Zeeklimaat en waar het groen is, is veel vocht in de atmosfeer. Zo ook op de Camino del Norte.

Vandaag kunnen de poncho’s uit de mottenballen. Eindelijk regent het weer eens een keer. En hoe. Het maakt niet uit, want we moeten verder en het is maar weer.

De focus is direct nodig, omdat de paden stijl zijn en we over rotsen, grind, stenen, houten trappen en glibberig asfalt stappen. Gekletter en geklater op onze poncho’s. Spetter, spetter, spat, zo stappen wij door het nat.

In een dorp denken we onze sokken te kunnen verwisselen in een bar. Jammer, cerrado (gesloten) en ook geen droge plek met afdak in de buurt. Dat wordt doorstappen.

Weer omhoog de berg op en dan weer door een diep dal en visa versa… Het is niet als het leven, het is het leven zelf!

Elke expressie van de natuur heeft z’n charmes en wat ruikt het heerlijk. De zoete geuren opgelost in het verdampende water. Het ecosysteem in optima forma.

Uit mijn lijf verdampt door de inspanning inmiddels ook veel vocht en anderszins en wordt natter en natter. Mo haar metabolisme werkt geheel anders. Ze kan even een opvlieger hebben, maar een nat pak halen door overmatig zweten is er niet bij voor haar.

Als we na 18 km waterstappen een hotel binnengaan is er op 10 vierkante centimeter na niets meer droog. Ook onze schoenen zijn van binnen en van buiten doorweekt. In mijn linkerschoen blijkt ergens het water binnen te sijpelen. Bij Mo is het de rechter die een open verbinding met de buitenlucht heeft. En dat ondanks het invetten.

Op de kamer zit er niets anders op om de kachel aan te zetten om de kleding en de schoenen zo goed mogelijk te drogen. Kopen snel drie pakken servetten en proppen de schoenen er mee vol. Met deze combinatie moet het wel lukken.

Inmiddels begint het op te klaren en breekt de zon door. Hup er op uit en nog wat kilometers maken. Zo gaat dat met het pelgrimeren. Het maakt niet uit hoeveel km je in de benen hebt. Ook de bezienswaardigheden een blik toewerpen. We zijn er toch.

In een kerk stem ik mij af op helende energie en laat deze doorstromen naar Mo. Dit heb ik de afgelopen weken regelmatig gedaan om te experimenteren en te onderzoeken hoe de effectiviteit te versterken ten bate van degene die er om vraagt.

Waarom speciaal in een kerk? Over de aanwezige devotie heb ik het al gehad, maar het is er over het algemeen rustig. Met andere woorden; een prettige omgeving om te experimenteren.

Als we de stad verkennen maakt men zich ook hier op voor een feest. Het lijkt een beetje op het carnaval uit het zuiden des lands. We zien duikers, piraten, prostituees en als vrouw verklede mannen. De grootste indruk maken Bart Simpson en de imker met zijn verschillende bijtjes…. Zzzzzzoem…. Ze vliegen om hem heen…..

Nu we genieten van al deze en eerder opgedane ervaringen weten we het. Wat een geweldige dag en etappe. Het was de inspanning waard.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Markina – Monasterio Cisterciense Zenarruza

Met een slaperig hoofd weer vroeg op weg. Snel wakker worden doe je vanzelf, want het is heerlijk koel in deze bergstreken en voor je het weet ben je al weer aan het klimmen. Focus, focus en focus waar je je voeten neerzet.

Gezien de korte nacht besluiten we om 8 km te lopen naar een klooster midden in de bergen. Sfeer proeven van het monastieke leven noemen we dat. In de verte zien we het al liggen en als we ons over het middeleeuws pad naar boven hijgen weten we het zeker. Het voelt goed hier.

Niet dogmatisch, maar heel subtiel Ziel.

Ahh.. Er is een processie gaande. Ben wel nieuwsgierig, want dit ken ik zelf niet. Na een rondje om de kerk stappen de locals gedwee onder de meegedragen beelden door op vrolijke muziek die mij doet denken aan vervlogen tijden.

We spreken met K uit ons oosterbuurland die depressies heeft. Zo’n mooie meid, maar zo diep ongelukkig. Uiterlijk zegt dus helemaal niets fluistert Mo mij toe. Terwijl we praten begint K te huilen en wordt Mo ook emotioneel. Ook hier worden de servetten getrokken.

H uit Spanje blijkt klinisch psycholoog te zijn en verdiept zich in meditatie en een vorm van Raja yoga.

“Life is truly a miracle“.

‘Zomaar’ ergens in de bergen van Spanje komen mensen uit diverse landen bijeen die elkaar handvatten kunnen aanreiken of ontvangen. Dankbaarheid en verwondering is wat ik voel.

Voel dat het voor mij tijd is om mijzelf terug te trekken en stap de stilte van mijn persoonlijke tempel in. En, ja daarbij maak ik dankbaar gebruik van de met devotie gevulde kloosterkapel. De energie is hier honderden jaren opgestapeld en werkt voor mij als een springplank of kapstok. Het is ‘alsof’ je met een grote groep mensen aan het mediteren bent. Deel het licht met het leven en steek met intentie een kaars aan.

We volgen de kloostergebruiken en gaan, blijkt later, iets ‘Missen’.

Het avondgebed, weet nu dat het Vespers heet, is geheel in het Spaans. We prevelen iets mee, gaan staan, zitten enz… Je voelt de devotie van de, op één hand te tellen broeders, de kapel instromen. We liften er samen op mee.

De enige kanttekening die ik op mijzelf plaats, is waarom prevel ik iets mee wat ik niet begrijp? Een mantra die ik niet begrijp reciteer ik ook niet, omdat klanken en of woorden een creatieve kracht hebben. Mmmmm… daar kan ik mee aan de slag!

Na al het gemis eten we samen de door de broeder gebrachte pastasoep en breken het brood en delen onze ervaringen. Het leven kan zo eenvoudig zijn.

Geplaatst in Geen categorie | 4 reacties

Zarautz – Deba

De Camino del Norte. Even een paar regels over de historie hiervan.

Deze route is honderden jaren geleden ontstaan als alternatief voor de Camino Française. In periodes waarin de Moren vanaf het jaar 711 grote delen van Spanje overheersten en de tocht voor een aflaat daardoor te riskant was. Een invloed die op zowel de bouwkunst als de cultuur zijn sporen heeft nagelaten.

Ook nu is het weer volop genieten. Geweldige natuur, pittoreske dorpen, vergezichten en benaderbare mensen.

Via de wandelgangen hebben we nog eens vernomen dat er deze week volop’ feesten zijn in Spanje en een overnachtingsplek een uitdaging kan worden. We laten het op ons afkomen en zien wel.

Bij aankomst in de plaats Deba is er geen plek in de albergue. Completo. Heel de stad is vergeven van locals en personas uit de omliggende omgeving. Wat nu?

Eerst maar wat vocht en de benodigde voeding tot ons nemen. Slapen kan tenslotte ook in de buitenlucht.

In de plaatselijke bar/restaurant zitten we naast 3 Spaanse mensen waarvan de dochter ook de camino heeft gelopen. Zij proberen voor ons spontaan een slaapplek te regelen.

Helaas lukt dat ook niet.

Ze bevestigen dat het moeilijk is i.v.m. de feesten in Spanje en het stierenvechten dat morgenavond plaats gaat vinden in de stad.

Zelf ook even bellen, maar ook de slaapmogelijkheden in de dorpen voor en na Deba zijn bezet.

Ook het buro voor turismo is gesloten op deze feestdag. Dat werkt dus ook niet mee.

Het klinkt als vloeken in de kerk, maar we besluiten om een taxi te nemen naar de volgende plaats. Gelukkig zijn we binnen no-time in Markina en kunnen we daar de laatste 2 bedjes claimen. Ook deze albergue in het oude klooster met 60 bedjes is dan helemaal completo.

’s nachts probeert een man een berg op te blazen en ons uit onze nachtrust te houden. In zijn slaap vertelt hij er ook nog iets bij. Jammer dat ons Spaans te beperkt is om eventuele geheimen te ontfutselen….

Hij houdt Mo in iedergeval wakker. Ze besluit met slaapzak en al te verhuizen naar de receptie om op een stoel te proberen te slapen. Kansloos blijkt het. Ook daar klinken zijn oergeluiden door en na 2 uur met haar slaapzak om haar heen, op een stoel te hebben gezeten komt ze weer terug in haar bed gekraakt.

Mo en ik willen hem niet wakker maken, omdat hij met een herdershond slaapt. Laat hem maar zijn nachtboek vullen.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen