Crossing borders. Tui.

20170531_202607
Weer een bijzondere dag gehad met veel mooie wegen en natuur. Ook heel veel klimmen en klauteren en dat vind ik heerlijk . Vanavond hadden we bedacht om niet in onze herberg te gaan eten, maar dit keer buiten de deur.
We zitten net en er komen nog wat andere pelgrims binnen die wij nog niet eerder hebben ontmoet. We beginnen te praten en zij vragen of ze bij ons mogen komen zitten. Natuurlijk en raken in gesprek.
20170601_114036
Het gesprek gaat over het bijna tegen een burnout aan zitten van 1 van de vrouwen en over dat er nog meer is in de wereld dan carrière  maken en veel werken. En dan gaat het gesprek over het niet kunnen krijgen van een kindje  en hoe je hier mee omgaat. Niet alleen ben ik degene die dit overkomen is, maar ook A. We hebben het over je afgewezen voelen als vrouw en het verdriet en pijn dat je daar bij ervaart.
Daarna gaat het gesprek over het hebben van een partner met een kind. Ook dat hebben wij gemeen met elkaar. Want hoe moeilijk  is het voor een vrouw zonder kinderen, om ineens in je leven geconfronteerd te worden met een kind die 6 is en waarvan je de jaren van 0 tot 5 niet hebt meegemaakt. A. geeft aan heel dankbaar te zijn voor het gesprek met ons en dat het niet toevallig is dat wij elkaar nu hier hebben ontmoet. En daar ben ik het mee eens.
20170601_114936
Zo nemen wij afscheid en bedanken elkaar voor het delen. Het blijft bijzonder om zo’n intiem gesprek met vreemden te mogen en kunnen delen. Het is voor mij en haar een verrijking.
Ook realiseer ik mij dat ik mijn verhaal vanuit mijn hart hebben mogen delen en dat mijn emoties op een laag pitje staan. Dat wil mij zeggen dat ik al veel pijn hebt verwerkt.  Ik wist niet precies  wat deze camino mij zou brengen, maar ik voel dat ik verder ben dan dat ik dacht. Voel mij dankbaar en gelukkig ondanks dat ik zelf geen kinderen heb Ik draag heel veel liefde binnen in mij en deel dat graag met iedereen.
20170601_105110
Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | 9 reacties

Ergens onderweg.

IMG-20170602-WA0006
Gisteren fijn gesproken met  Dre over het leven , gevoel, meditatie en de Camino. Het viel mij op dat ik toch verwachtingen had gecreëerd terwijl ik dacht dat ik alles had losgelaten. Niet dus !! We hebben gepraat over wat de Camino voor ons betekent, maar vooral wat we denken te kunnen vinden voor verdieping. En wat is dat dan voor mij en wat betekent dat voor Dre. Zo ook over het feit dat ik verwachtingen had van de omgeving en dat ik aan wat ik van natuur gezien heb het wat tegen vond vallen de afgelopen 2 dagen. Dre herkent dit. Bemerk bij mezelf dat de behoefte hiernaar groot is en ook naar de stilte. Misschien werd het vandaag tijd om het los te laten dan word je ook niet teleurgesteld. Ik weet het, maar toch voelde het anders gisteren. Ik had besloten (???) om vandaag lekker met mezelf bezig te zijn en met Dre. Dat betekende voor mij even morgen geen andere mensen om me heen…

Dus gingen we vanmorgen vroegop  want het zou erg warm worden.

20170602_073010

Na 1 uur of 2 wandelen bemerkten we allebei dat we volop in de natuur en in de stilte wandelden. Dat is fijn, want dat is wat wij graag wilden. Even later kwamen we een aantal pelgrims tegen en we deelden dit gevoel.

s’ middags worden we aangesproken door K. een Duitse jongen. Hij vertelde dat hij vol bewondering vanmorgen vroeg en gisteravond Andre  heeft bewonderd met zijn oefeningen en meditatie. Hij wilde hier iets meer over weten en we raken in gesprek. Want dit is wat hij zoekt. De stilte in jezelf en wie wil dit nu niet. Hij vraagt waar we gaan slapen en wij zeggen geen idee, maar we komen elkaar vast nog wel tegen.

20170601_115312

De les die ik er uit haal voor mijzelf is dat je beter geen verwachtingen kunt hebben, maar de dag nemen zoals die komt. Niet in het verleden of in de toekomst leven, maar volop genieten van het moment en van het nu.

En zo zie je, 1 dag later word ik omringd door de natuur en de stilte om mij heen. Ik verwonder mij hierover en ook dat ik vandaag pelgrims tegen kom die mij raken met hun levensverhaal.

20170601_083205

We hebben ook nog vreselijk gelachen. Ik heb net een hamburger zonder ham besteld, omdat ik vegetarisch eet. Tenminste dit vertelde ik aan de ober die mij niet goed begreep en toen ik de hamburger zag liggen begreep ik waarom. Hilarisch.

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Porto – Vairão

20170527_165545

’s nachts komen de herinneringen boven als ik het gepiep, gekraak en gesnurk hoor. Het is een vertrouwd geluid en dommel op deze geluiden in slaap. Als ik uit bed stap is op John en Miquel na iederen al vertrokken. Mo ligt ook nog in haar slaapzak. 😜 Het is nog rustig buiten als ik in de tuin mijn energieoefeningen doe en mediteer. Heerlijk. Ben benieuwd of mijn wilskracht sterk genoeg blijkt te zijn om ondanks deze tocht, dit elke dag te blijven doen.

De spaanse Miquel besluit nog snel even wat foto’s van ons te nemen als wij vertrekken. Hij fiets de Camino en vindt die rugzakken van ons veel te groot en wandelen te zwaar. Van John krijgen wij een hug. Hij blijft nog een week om zijn voeten te laten herstellen van de blaren.

Als wij de buitenwijk verlaten, stappen wij langs een koffietent en kunnen deze niet negeren. Ziet er te gezellig uit. En we lusten wel wat lekkers. Schoenen en sokken uit en te drogen hangen over de stoelleuning. Zo gefikst. Mo bestelt koffie met iets zoets voor ons beide en ploft later naast mij neer. Alles wordt uitgeserveerd. Wat een luxe. Er wacht ons een verrassing. Naast de koffie blijken er 3 gebakjes op het dienblad te staan. Mo protesteert niet? Ze heeft blijkbaar erge trek, maar wijt het aan de spraakverwarring. Ja ja….

20170528_095032
Uit haar ooghoek ziet Mo een dame op leeftijd staren naar onze blote voeten. Deze murmelt iets in haar landstaal en iedereen kijkt om en schieten allemaal in de lach. Zo brengen wij het plezier met ons mee.

20170528_122627

In Maia eten wij snel iets uit de rugzak en stappen dan weer verder. Na 50 meter twijfel ik en wil terug naar de kerk. De mis is net afgelopen en wij denken de priester aan te spreken. Hij heeft het druk, want er staan al mensen klaar voor een doopviering. Ik besluit toch zijn aandacht te trekken en laat mijn Credential zien. Met een zware stem roept hij Bruno die ons even later begeleidt naar het huis van de priester. De daar ook woonachtige leerling priester wil net in zijn auto wegrijden. Hij wordt tegengehouden door Bruno, stapt uit zijn auto, gaat het huis binnen en haalt een stempelapparaat. Hij neemt de tijd voor ons. Wat een service.

Mo krijgt als eerste haar stempel en roept spontaan: “er staat niets in, het is niet gelukt”. Ze voelt zich een beetje opgelaten door haar actie omdat er een mooie gedrukt stempel zonder inkt in staat. Na afscheid genomen te hebben en weglopen, worden wij weer
teruggeroepen door Bruno en mede scouts. Ze vragen of wij nog iets nodig hebben en geven ons een kalender en cd met door hun uitgevoerde muziek. Dankbaar nemen wij die in ontvangst. Ben benieuwd wat voor inspirerende muziek en of woorden er op staan.

20170528_145619

Een korte tussenstop loopt uit tot 2 uur. Wij hebben een gezellig gesprek met Michell en Jacky uit Australië ergens op de route. Ha ha.. We zijn niet echt bezig met de plaatsen die wij onderweg passeren. Het is fijn om mensen te ontmoeten en de diepte in te gaan en heerlijk met hen over van alles en nog te kletsten.

20170528_160821

Het wordt toch nog spannend vandaag. Blijven wij droog of niet? Ik heb de poncho’s namelijk niet echt gecontroleerd of ze nog waterdicht zijn. Wel even tegen het licht gehouden en dat zag er goed uit. Het is niet anders. Inmiddels komt het hemelwater met bakken uit de lucht en besluiten wij de regenbroek en chaps aan te doen. Voor je het weet staan je schoenen vol water.

20170529_082032

Wij overnachten in een klooster met 4 andere pelgrims en krijgen uitleg in het Portugees, maar begrijpen er niets van. Hij gaat maar door en luistert niet naar ons als wij vertellen dat wij geen Portugees spreken. Hilarisch.

Geplaatst in Geen categorie | 5 reacties

Porto

IMG-20170528-WA0082

IMG-20170528-WA0093

IMG-20170528-WA0162

20170527_14115420170527_134354

Geplaatst in Geen categorie | 5 reacties

Op naar Porto deel 2.

IMG-20170528-WA0098

Zo vliegen we op weg naar Porto. Ons startpunt van deze Camino. Het valt mij op dat we allebei toch erg ontspannen aan de reis zijn begonnen. Moet ik dit nu spannend vinden ? Haha ik laat gauw dit gevoel los. Normaal gesproken zou ik de hele week met  het huis bezig zijn geweest en het tot in de puntjes hebben achtergelaten. Nu heeft de koelkast en de plantjes een beurt gehad en ben ik snel klaar dit keer. Dat is ook het voordeel van het hebben van een rugzak waar mijn hele hebben en houden voor de komende weken weer in zit. Ik richt mijn energie op andere zaken die belangrijker zijn. Vanuit het vliegtuig voel ik mij een heel klein “stukje” van de wereld. En mijn gedachten dwalen af naar hoe de Camino mij vorig jaar toch zo in de ban heeft weten te krijgen. Het gevoel naar vrijheid is inmiddels zo groot geworden dat ik dit definitief  in mijn leven wil integreren en dat is al aardig gelukt.

Het is meteen weer een hele belevenis.
Als we het vliegveld Porto uitkomen lopen we richting de metro. Als we een kaartje willen kopen komt er een frans stel aangelopen en vragen of wij hun kaartje willen gebruiken, want dat hebben ze over. Natuurlijk willen we dat. Wat aardig en we kunnen meteen met de metro. Er zit ook een groepje hollandse meiden in de metro te giebelen. André vraagt spontaan, hebben jullie wel ingecheckt meiden. Ze reageren verschrikt, want dat zijn ze vergeten. Hilariteit alom, zij eruit en wij passen even op hun koffers. Wat een vertrouwen. We gaan richting de stad en nemen lekker een bakkie leut plus…  Er komt een jongen op André af en hij vraagt of André Wiet wilt. André reageert door te zeggen dat hij uit Amsterdam komt en inmiddels verzadigd is. Wat een mop. We gaan op zoek naar een hostel.  De 1e waar we aankomen is vol en bij de 2e, 5 km verderop hebben we meer geluk.
We zijn daar meer dan welkom.
In de avond raken we in gesprek met John uit Ierland. Een man die op hetzelfde level als ons zit.

IMG-20170528-WA0085

Een fransman wordt voor
mij een uitdaging daar hij steeds mijn aandacht “opeist”. Hij is op mij gefocust  en wil steeds met mij praten. André negeert hij compleet. Ik voel wat irritatie bij mij opkomen, want hij claimt mij. Later wordt hij rustiger en laat meer van zichzelf zien. Hij vertelt dat hij gescheiden is en zijn zoon van 36 bij hem woont. Hij heeft een rugzak met problemen. Dit is zijn 1e camino en hij is wat nerveus. Ik stel hem op zijn gemak en uiteindelijk wordt hij rustig en wordt het een leuk gesprek. Merk wel dat ik leeg ben aan het eind, voel dat hij veel energie van mij heeft opgezogen. Toch niet goed aan mijzelf gedacht.

IMG-20170528-WA0084

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Op naar Porto.

IMG-20170526-WA0002

Zo, rugzakken ingepakt en vroeg naar bed. Althans, dat is het plan. Morgen gaat de wekker namelijk om 04.00u AM. Niet een alledaags tijdstip voor ons. Mo duikt het bed in, en ik? Toch nog maar wat administratie wegwerken. Voordat ik het weet geeft de digitale klok 01.00u AM aan. Gaap……

Terwijl de wekker nog bezig is met zijn standaard geluidsoverlast te produceren, staan wij al naast het bed. We hebben er allebei zin in. ‘Porto Here We Come’.

Op Schiphol ondergaan wij de ‘benodige ‘ security check’s en ploffen met een karton vol cafeïne en wat zoets op een ligstoel neer. Wat een Luxe…..

Als wij om ons heen kijken, valt ons op dat er overal eten is blijven liggen en drinken is blijven staan. Ook op de grond. Een meneer die gestoken is in een uniform beweegt zich tussen de tafels en stoelen door en ruimt de boel weer op. Niemand schenkt aandacht aan hem terwijl hij zijn werkt doet. Een beroep van dienstbaarheid in optima forma. Mijn gedachten nemen mij mee naar mijn jeugd op het tuincomplex ‘Nieuwe Levenskracht’ waar ik deels ben opgegroeid en denk aan mijn vader. Hij wist mij en vriendjes te enthousiasmeren om papier en plastic te verzamelen middels het vooruitzicht van een ijsje. De beloning was destijds het belangrijkste natuurlijk, maar nu realiseer ik mij opnieuw wat hij mij met dit voorbeeld geleerd heeft. Als wij richting de gate vertrekken ruimen wij onze rommel op en groeten de man in het voorbijgaan. Hij groet terug en wens ons met een brede glimlach een fijne dag. De Camino of real life has always been there.

IMG-20170526-WA0005

Geplaatst in Geen categorie | 7 reacties

Nog even en dan…..

20170525_204307.jpg
Zo het hardlopen weer even achter mij gelaten om het wandelen weer op te pakken. De rugzakken zijn weer gepakt, nog even en we gaan weer op pad. Het lijkt zo simpel,  maar toch steken even de twijfels bij mij de kop op.
De voorbereidingen zijn minimaal geweest. Dus komen ineens vragen in mij zelf naar boven, heb ik wel genoeg geoefend ?  Heb ik mijn nieuwe schoenen wel voldoende ingelopen en krijg ik hierdoor nu niet last van mijn voeten ?  Waar deze twijfels nu ineens vandaan komen weet ik niet, maar als ik ze aan Andre vertel stelt hij mij meteen gerust en zegt :  Omarm je tenen mooie. Ze hebben je al ver gebracht en gaan je nog verder brengen.. Poehh dat komt binnen en iets van spanning valt van mij af. Vertrouwen hebben Mo.

We gaan dit keer een stuk korter lopen dan vorig jaar, maar als ik mijn medepelgrims die ons zijn voorgegaan  mag horen zit je weer snel in het gevoel. Tja, maar wat is dan dat gevoel ?  Tja voor mij het gevoel  van ruimte, stilte en vrijheid en het delen van de liefde
van en met elkaar. Het gevoel dat ik met beide armen omarm.
Het voelt alsof ik nog steeds niet helemaal geland ben na mijn 4 maanden wandelen vorig jaar. Het lukt mij gewoon nog steeds niet helemaal om mij aan te passen aan alle verplichtingen, regels en procedures. Daar kom ik mij zelf nog steeds in tegen.
Aan de andere kant heb ik al veel over mezelf geleerd. Over wat er daadwerkelijk toe doet in het leven. En dat is mijn winst  en ook al doe ik het misschien nog ‘niet helemaal goed’,  mijn intenties zijn zeker aanwezig.
Ik voel wel dat ik vrijer ben naar mij zelf toe of ik iets wil of niet. Ik blijf in mijn gevoel meer bij mezelf dan dat ik het van iemand anders af laat hangen en dat geeft mij rust.
.
Als ik dit zo schrijf realiseer ik me dat ik mij weer overgeef en zie wat er op mijn pad komt. Doet me denken aan een passage dat ik deze week heb gelezen in een boek. Dat ging over een Indier die accepteert wat hem overkomt en gebeurtenissen ziet als zijn onontkoombare lot. Terwijl wij hier als
Westerlingen er tegen vechten wat ons overkomt en niet bevalt. Dat levert stress op en kost veel energie.  Daar heb ik nog wel mee te dealen.

Maar goed ik dwaal weer af . Onze Camino Portugese gaat beginnen en ik heb er weer ontzettend veel zin in…

Amorosamente Monique

Geplaatst in Geen categorie | 10 reacties