Dré en Mo wandelen naar Santiago

Het is heerlijk om elke dag op pad te gaan en nieuwe stappen te zetten. Je voelt de wind over je lichaam glijden en de zon branden op je huid, je hoort het ritselen van de bladeren en ziet de zon weerkaatsen in het water.
In de verte horen we schapen blaten, vogels zingen en honden blaffen.

Dit alles brengt onze gedachten tot stilstand en in een meditatieve staat. Ons lichaam is als een automaat dat wij op afstand waarnemen.

Ontmoetingen met medepelgrims en het delen van onze gedachten over de weg en het leven, raken ons diep en brengen ons op een dieper niveau.

In een mum van tijd gaat een gesprek de diepte in. Het maakt niet uit welke achtergrond of taal men heeft en welke mentale en emotionele bagage hij of zij met zich mee draagt. Al die verschillende wegen komen samen in dat ene moment van menselijk contact .

Eten en of andere benodigdheden worden spontaan onderling gedeeld.
Maaltijden soms gezamenlijk bereid en genuttigd.

Humor, verdriet en spirituele overdenkingen volgen elkaar onwillekeurig op. Het licht in ons hart symbolisch gedeeld met de ander. Wensen en gebeden door andere pelgrims bekrachtigd.

Als wij richting bed gaan blijkt er pal naast ons slaapvertrek een dorpsfeest gegeven te worden. Gezellig, maar dat betekent ook luide muziek tot laat in de avond. Wij liggen met zijn zessen op 1 kamer en de muziek wordt na korte tijd aangevult door twee hevig snurkende fransmannen. Van slapen komt dus weinig. Veel medepelgrims hebben symptomen van de camino – koorts. Om 05.00 uur gaan er bij diverse personen al wekkers/telefoons af. Het is echt absurd hoe vroeg ze er al vandoor gaan en hoeveel lawaai ze maken door middel van het geritsel van hun rugzakken. Ik ben daardoor klaarwakker en hoor het allemaal aan. Pff.. Het is 06.30 uur, maar ga uit bed en laat Dré nog even slapen. Hij heeft zijn oordoppen in en heeft waarschijnlijk prima geslapen. Ook ik heb ze mee, maar vind het niets. Toch zal ik er iets mee moeten als ik ’s nachts potentiële snurkers niet wil horen.

Uiteindelijk vertrekken wij om 08.00 uur en nemen in het hotel verderop nog een ontbijt. Het is zondag en de bakkers zijn hier niet geopend. Het weer is druilerig vandaag en het is koud.

Het plan is om 23 km richting Navarette in de streek La Rioja te lopen. Onderweg komen we door een park waar een religieus getint feest gehouden wordt. De dames zijn er geheel in lokale stijl en willen graag op de foto.

Ik ben erg vermoeid door het weinig slapen, waardoor het wandelen zwaar is vandaag. Maar ook Dré heeft zijn dag niet en hoopt dat het nu wel lukt om een kamer voor twee personen te boeken. Even balansen noemt hij dat. Het eerste pension is dicht en het er naast gelegen hotel is ook weer te duur.

De receptioniste tipt ons over een Albergue even verderop. Dat is nog eens service. We boeken de laatste tweepersoons kamer en ploffen even op bed neer voordat we de dagelijkse routine starten. Heerlijk.

Na een gezellige avond en een pelgrimszegen in Estella, krijgen we van L. een app dat zij haar Camino gaat aanpassen aan de huidige omstandigheden om op tijd in Santiago aan te komen. Dat was wel even een binnenkomer voor mij nadat wij een aantal dagen met elkaar zijn opgelopen. Maar goed, ieder doet hetgeen goed voor hem of haar is.

Voordat we vertrekken gaan we nog even snel naar de bakker en tot onze verrassing staat L. toch nog in real life voor onze neus. Het is een emotioneel afscheid, maar het loslaten gaat steeds beter voor mij. We komen onderweg weer veel andere pelgrims tegen die we eerder gezien hebben en dat blijft leuk.

In een klein ‘kerk’, die op een bijzondere cheometrische manier is gebouwd en waarvan men niet weet waarom, doet Dré de Om-klank. Het klinkt en voelt geweldig. Wisten ze in de middeleeuwen meer over de mogelijkheden om de akoestiek van een gebouw te gebruiken en daarmee bepaalde veranderingen in bewustzijn te creëren?

Er steekt plotseling een frisse wind op en Dré besluit om zijn vest aan te doen en ik mijn jas. Gelukkig hebben we deze niet naar Nederland teruggestuurd. Het blijkt een juiste keus om een extra laag te dragen want het zijn Nederlandse herfst temperaturen. Brrrr….

Wij besluiten om vanavond eens lekker een pension of een hotel te nemen. Even lekker met zijn tweetjes. Dus gaan wij vol goede moet richting het pension. Maar helaas, die is vol. Dan maar een hotel. We vragen naar de prijs voor een kamer en krijgen te horen dat er alleen nog een suite voor slechts € 150,00 beschikbaar is. Normaal gesproken twijfelen we hier al over, maar voor ons op pelgrimstocht gaat dit echt te ver. Dus wordt het toch weer een stapelbedje voor € 8,00 pp. op een kamer met 4 anderen. We kennen ze bijna allemaal, dus een gezellig onthaal. Even een andere mindset haha.

We hebben heerlijk geslapen na een heel gezellig en lekkere maaltijd in het Colosseum van Estella. S. uit Korea kwam iets later binnen en schoof aan om mee te eten. Er ontstond hierdoor wat verwarring bij het personeel en doordat ik om een vegetarische maaltijd had gevraagd. Best wel komisch toen acheraf bleek dat S. mijn hoofdgerecht had opgegeten. Gelukkig werd het snel opgelost en hebben wij tijdens het eten met z’n drieën fijne en diepgaande gesprekken gehad. Een goede mogelijkheid om ook ons engels op te halen.

Voordat wij in onze mummybag kropen heb ik nog even de medic uitgehangen voor een Amerikaanse jongen die echt geen idee had hoe hij zijn blaren moest behandelen. Heb hem ook nog wat advies en tips gegeven. Ik verbaas mij er telkens weer over hoe beperkt de voorbereiding is geweest door sommige mensen.

Nog net een paar kilometer Estella uit, lopen wij langs de bekende water- en wijnkraan. Waarschijnlijk de enige wijnkraan waar je gratis wijn kunt tappen. Een wijnhuis houdt een pauselijke verordening uit de middeleeuwen in stand door gratis wijn te verstrekken aan pelgrims. En ook hier boven de 18 jaar. De broeders uit de voormalige abdij waren verplicht één glas wijn en één stuk brood gratis aan elke pelgrim te geven die voorbij kwam op zijn of haar pelgrimage.

We krijgen de keus om een route over en tussen de heuvels door te nemen of een vlakkere variant. Keus, hoe zo? Voordat ik het weet loopt Dré al richting de heuvels. We krijgen er geen spijt van, want wat een vergezichten en wat een rust.

Na een aantal kilometers lopen wij een dorp voorbij dat in het dal ligt. Het is niet duidelijk of er snel een dorp is waar wij doorheen wandelen met kans op een plek om te rusten en koffie. Oké. Dan maar hier langs het pad. Dré leest voor uit eigen werk en is weer geroerd door zijn ervaringen van gisteren. Op dat moment lopen er twee duitse mensen langs die wij al eerder ontmoet hebben. Ze vragen of het goed gaat. Dré vertelt wat er gisteren is gebeurd, beide waren getuigen van de waterlanders in het restaurant. Ze danken hem voor zijn openheid als hij zijn verhaal heeft gedaan.

Samen praten wij nog even na als beide zijn doorgelopen. Maar ook wij moeten verder en hup in de schoenen. Als wij de heuvel om zijn, doemt plots een huis op en lopen recht op het gemeentelijke zwembad af voorzien van een restaurant. Beide Duitsers, U en E zien ons, zittend op het terras, aankomen en moeten net als wij lachen om het feit dat wij op nog geen 100 meter afstand van een restaurant langs de kant van het pad zijn gaan zitten. Snel worden er twee stoelen gepakt en wij schuifen bij aan tafel. Wat prettig en relaxed vandaag zeg. 20 km wandelen is op deze manier goed te doen.

Zon, rust en wandelen met je lief in het Spaanse land. Het is voor Dré een mooi moment om door de knieën te gaan en mij weer ten huwelijk te vragen. Ik zeg volmondig en snel ja. En niet om weer snel door te kunnen lopen, maar omdat het zo voelt. Als de mogelijkheid er zou zijn liet ik onze verbintenis hier in Spanje opnieuw bekrachtigen.

We hebben er weer zin in vandaag. Op naar een bakker in het volgende dorp, want het ontbijt is nogal tegen gevallen. Het is maar 5 km stappen naar Puenta la Reina en dat moet lukken op een kom melk met cornflakes.

Ha, wat is het toch heerlijk om vroeg op pad te gaan. De grond is nog vochtig en het ruikt heerlijk. En dan de stilte……. We genieten volop.

In Puenta la Reina vinden we een bakker waar we ook een kop koffie kunnen drinken. In de vitrine liggen allemaal lekkere dingen en de kleverige koeken die mij eerder zo lekker gesmaakt hebben. Met andere woorden. Het genieten gaat gewoon door. Als de laatste koekkruimels op zijn laten we onze stokken weer neerkomen op de straatstenen van Puenta la Reina. Het klinkt leuk zo tussen de huizen. Tak tak tak…

Aan het einde van de straat zien wij een oude Romaanse kerk die bewoont is door ooievaars en ook nog open is. Het interieur is gelukkig nog basic, wat inhoudt dat er geen overdaad in deze kerk is. Wellicht de reden dat de kerk open is. Ik kan het niet laten en even later klinkt de Om-klank door de kerk. Wat een mooie akoestiek heeft deze ‘klankkast’. Ons lichaam trilt weer heerlijk mee met deze klank die alles in beweging heeft gezet en houdt.

Voor we het weten staan we op de Puenta la Reina, die ook ons weblog siert. De brug is ooit in opdracht van een koning gemaakt, opdat het volk makkelijker de diepe rivier over kon steken. Wat een nobel streven en mooi voorbeeld hoe overvloed gedeeld kan worden ter faveure van de bevolking en daarmee de maatschappij als geheel.

Onderweg lopen we langs een uit de kluiten gewassen moestuin die er perfect bij ligt. De aanblik ervan brengt mij direct terug naar mijn jeugd en mijn vader. Zo had hij het graag gezien denk ik hardop. Hetzelfde gebeurt als we langs een geploegd stuk grond lopen. De kluiten zijn nog te groot om prettig mee te kunnen werken denk ik en het kluiten meppen samen met mijn vader flitst plots langs mijn ‘geestesoog’ voorbij.

Na een paar kilometer staat er een kleine, maar mooie conifeer aan de kant van de weg. Iets trekt mijn aandacht en ik stop om er naar te kijken. Weer moet ik aan mijn vader denken en hoe hij zelf coniferen teelde op een simpele maar effectieve manier.

Ik deel mijn ervaringen met Monique en we lopen verder naar het volgende dorp. Het plan is om daar iets te eten omdat we best wel trek hebben. In het eerste de beste restaurant ploffen we neer en ik bestel koffie, tortilla, brood met kaas en gazpacho. Plots wordt mijn aandacht getrokken naar twee letters in het woord

gazPAcho en tegelijkertijd laten de speakers een mooie aria horen gezongen door Pavarotti. Mijn PA hield van Opera en kon goed (mee)zingen en voor ik het weet vloeien de tranen over mijn wangen en voel ik mijn pap zo dichtbij.

Wat gaat het diep dit keer en wat een liefde voel ik. Zo zit ik ongeveer een kwartier te huilen van de liefde voor en van mijn vader en de pijn van het gemis. Al weer 22 jaar geleden dat hij plotsklaps de overstap naar de andere kant van de sluier maakte, maar de liefde voor elkaar is still strong.

Heerlijk uitslapen vandaag want de schoenen van Monique kunnen we pas om 09:30 uur ophalen. Ondanks het gerommel van de mede hostelbewoners lukt het om mijn bewustzijn ondergedompeld te houden in een soort van droomwereld. Best wel prettig na al die vroege ochtenden de afgelopen weken.

Monique is al bezig met het inpakken van haar rugzak als ik mijn slaapzak openrits. Mmm…. vandaag zou mijn lijf wat langer willen blijven liggen voel ik. Even goed contact maken met de diverse lichaamsdelen en hop eruit.

Het blijft toch een interessant proces, opstaan. Zonder een wilsinspanning doet het lichaam (spiergroep(en)) niets, behalve dan het kloppen van het hart en andere basale processen die het lichaam in stand houden. Pas als ik een spiergroep wil aanspannen reageert de bewuste spier of spiergroep en gebeurt er iets. Een wilsactie zeg maar. Maar wat is dan hetgeen het lichaam in stand houdt als ik ‘niets’ wil? Het houdt mij in iedergeval bezig.

Het is anders vertrekken dan de voorgaande weken. We gaan richting Puente de la Reina wat op zo’n 24 km ligt van Pamplona, maar hebben niets gereserveerd om te overnachten. We zien wel. En dat voelt anders maar is ook prima.

Voordat we naar de schoenmaker gaan halen we eerst nog brood en een tussendoorlekkernij voor onderweg. Het tussendoortje is een zoet en kleverig Spaans broodje. Ik verheug me er nu al op.

Iets in een winkel kopen of bestellen gaat overigens niet zomaar in het Spaanse of Baskische land. Waar ik gisteren in de pintxosbar nog bewondering oogste van Monique, door datgene wat we wensten te eten en te drinken moeiteloos wist te bestellen, blijk ik vandaag bij de bakker om een extra papyrusrol te vragen. We krijgen uitleg (Spaanse les ) van de verkoopster en moeten er allemaal om lachen.

Overigens werd ik drie dagen geleden al gecorrigeerd door een Spaanse schone, in verband met het feit dat ze een senorita is en geen oma. (senora) Ha ha ha.. Taal blijft een heerlijk iets.

Gelukkig zijn de schoenen van Monique klaar en zit er nu een nieuwe hak met profiel onder. Ze is er heel blij mee en beent enthousiast met grote stappen de winkel uit.

Het duurt even voordat we Pamplona uit zijn en raken zonder het te weten de weg kwijt door ons gekwetter. We worden staande gehouden door een Spaanse dame als we haar weg kruisen. U loopt verkeerd zegt ze in het engels en wij kijken elkaar niet begrijpend aan. Hoezo verkeerd gelopen? Ja, zegt ze en voegt er aan toe: ‘ziet u de wegaanduidingen nog’? We kijken op de grond en zien ze niet. Ehh… nee. Honderd meter terug hadden jullie rechtsaf gemoeten vertelt ze en wijst ons de weg naar de juiste route. Wat een kleppen zijn we toch. De bewuste wegaanduidingen zitten om de vijfeneenhalve stap in de grond gemetseld. Hoe kun je die nou missen.

Even later worden we weer staande gehouden. Nu door een meneer die over Santiago begint te praten en over een groot hart vol liefde wat je daardoor ontwikkeld. Hij geeft mij ook nog even een paar klappen op mijn schouder om mij aan te moedigen. Ik vind het komisch maar ben ook weer verrast. Hij praat over een thema waar ik mee bezig ben tijdens deze hele tocht. Wat is het leven toch mooi en bijzonder.

Pamplona was leuk, maar gelukkig gaan wij de velden weer in. Heerlijk rustig stappen. Lopen net langs een flinke regenbui en staan plotseling voor een aantal ijzeren pelgrim voorstellingen boven op de top van een kleine berg. Wat leuk. Die kennen wij van de documentaires over de Camino en nu staan wij er zelf na plus minus 1.700 km. Na wat foto’s te hebben getrokken, Vlaams voor het maken van een foto, wacht ons een pittige afdaling over een pad van keien. Het soort pad maakt ons na zoveel paden over te zijn gegaan niets meer uit. We gaan er gewoon overheen en zien wel wat er van komt. Er is geen angst meer. Heerlijk om zo vrij te kunnen stappen.

Ook is het fijn dat we geen overnachting gereserveerd hebben. 5 km voor Puenta la Reina besluiten wij om een alberge binnen te stappen en daar te overnachten. Gezamenlijk nuttigen wij de avondmaaltijd met andere pelgrims en duiken daarna onze slaapzak in.

Na een goed ontbijt in ons pension gaan we vandaag richting Pamplona. Een grote stad in het noorden van Spanje dat onder andere bekend is om zijn jonge mannen die voor een horde stieren uit rennen.

Het is weer een hele mooie route met veel klimpartijen. Je hebt geen routeboekje meer nodig, want alles staat goed aangegeven met gele pijlen en caminobordjes op stenen pilaren. Verdwalen kunnen we niet meer. Tenminste?

Veel pelgrims die nu voor de 3e dag aan het lopen zijn vertellen dat ze erg vermoeid zijn of last hebben van pijntjes. Het komt ons bekend voor. Gelukkig gaat het met ons goed op dit moment.

Onderweg is er een koffietentje waar wij natuurlijk even halt houden om wat cafeïne tot ons te nemen. We genieten er telkens weer van en het lijkt al een gewoonte geworden. Spanje is helemaal in het teken van de camino en de pelgrim. Dat merken we aan het gedrag van de mensen en de hoeveelheid reclameborden langs de route. Iedereen wil een graan meepikken.

Omdat André de ‘traditionele’ route wil wandelen stappen we nog een heuvel op in plaats van de route langs de rivier. Op de heuvel staat een oude romaanse kerk die voor ons wordt open gedaan en waar wij een stempel krijgen als we er om vragen.

Als we in Pamplona bij de Cathedraal arriveren stappen wij de eerste de beste refuge in voordat we de stad gaan verkennen. Het blijkt een goede keuze. Het is er schoon, rustig en goed georganiseerd. Perfect en midden in het centrum. Via internet heb ik gelukkig een schoenmaker gevonden om de hakken onder mijn schoenen te voorzien van profiel. Het is op 5 minuten lopen van onze refuge en nagenoeg langs de route van morgen. Een prettige bijkomstigheid. Als wij geïnstalleerd zijn wandelen we naar de schoenmaker. Hij verteld ons dat ze morgenochtend om 9:30 uur klaar zijn. Gelukkig hebben we bij deze refuge de mogelijkheid om tot 10:00 uur te blijven. Camino ‘toevalligheden’ noemen we dat. Dus helemaal goed en morgen even lekker uitslapen hoop ik.

Om 6 uur worden we luidkeels gewekt door een Nederlandse vrijwilligster van de refuge. En voordat wij het weten is het over met de stilte en hoor je overal geritsel van rug- en slaapzakken. Ik heb de wekker om 7 uur gezet, maar dat heeft niet veel zin. De camino stress is voor veel pelgrims begonnen. Ook wij worden langzaam wakker en gaan als de meeste pelgrims vertrokken zijn ook de deur uit. Het is mij bekend dat je in Spanje voor 8.00 ’s morgens de refuge uit moet zijn, maar om 6 uur al weg gaan is mij echt veel te vroeg.

Ha het regent en dat had ik niet verwacht op deze 1e dag in het Spaanse land. Sommige pelgrims komen snel terug om een poncho te kopen. Ook zij hebben niet aan regen in Spanje gedacht.

We lopen totdat we in een klein dorpje aankomen voor koffie en je ziet weer overal pelgrims. Ze begroeten ons hartelijk en ook ik herken er veel van de dag ervoor. Het heeft ook wel weer zijn charmes. Onderweg komen we een echtpaar tegen waarvan de man 83 jaar oud is en ik spreek mijn bewondering voor hem uit en vraag of ik een foto van hem mag nemen. Hij gaat er direct voor staan met zijn vrouw.

Even later kom ik een ander echtpaar tegen met een karretje. Geen idee hoe ze het voor elkaar krijgen, maar het lukt ze om ook over de paden te gaan. Knap hoor.

Het thema loslaten komt voor mij weer in beeld, want de pelgrims waar we in Frankrijk mee liepen zijn of al door naar een volgende plaats of in de massa opgegaan. Realiseer me dat het echt mijn eigen pad is dat ik moet bewandelen en dat mensen komen en gaan. Na tig keer iedereen te zijn voorbij gelopen of te zijn ingehaald komen we bij het plaatsje Zubiri. We hebben geen zin in een refuge met stapelbedden en nemen een pension om van de afgelopen 2 dagen en drukte bij te komen. Even lekker een kamer voor ons alleen.

Als we gaan eten in het dorpje zitten daar veel pelgrims die we onderweg hebben ontmoet en waar we een praatje mee maken. Het is echt wennen om in Spanje te zijn lijkt wel en ik merk dat Frankrijk echt verleden tijd is.

Na een heerlijke rustdag is vandaag Frankrijk voor het laatst in zicht en gaan we nu richting de pyreneeën. In het hotel waar we slapen is iedereen lichtelijk gespannen voor hetgeen komen gaat. Ook ik ben een beetje nerveus en neem afscheid van de hartelijke gastvrouw van de gite die ons vriendelijk uitzwaait.

En daar gaan we dan. We komen al snel Lieve tegen die in een andere gite sliep en ook vandaag richting Spanje gaat.

We zijn met een behoorlijk aantal pelgrims vertrokken uit St Jean Pied de Port. Pfff… Het blijft toch wennen zo’n grote groep. Gelukkig loopt een ieder in zijn eigen tempo.

Als wij via de stadspoort Saint Jean Pied de Port verlaten beginnen we direct met een steile klim. Er is ons aangeraden om gedurende de volgende 3 km in een gelijkmatig tempo te lopen, zonder je te haasten. En dat doen we.

We ontmoeten heel veel mensen met andere nationaliteiten (Duitsers, Japanners, Amerikanen, Engelsen, Koreanen, Australische etc. etc.)

Het is grappig hoe iedereen elkaar begroet en vraagt waar je vandaan komt en gestart bent. We vinden het nog steeds verbazingwekkend hoe iedereen op ons reageert als Dré of ik vertel dat wij uit Nederland zijn vertrokken. Ze vinden het geweldig.

Ook een stel uit Japan vindt dit en is erg verbaasd als Dré in het Japans met hen begint te praten. (Dré heeft 1 jaar japans geleerd). Het is een leuke ontmoeting.

Na een km of 8 komen we aan bij de herberg d’ Orisson waar we lekker aan de koffie en gebak gaan en uitrusten. Lieve arriveert ook en we praten even bij.
Er zit ook een Franse jongen bij ons die we in Ostabat en op onze rustdag hebben ontmoet. Hij zegt tegen mij: ‘Wij zijn één op de Camino, ik voel zoveel happiness en liefde met zoveel mensen ondanks de verschillende culturen en taalbarrière’. Het raakt mij, want ook ik voel het zo.

Als de gâteau de Basque verorberd is wandelen we weer verder. Iedereen wil foto’s maken van elkaar en ik maak weer foto’s van andere pelgrims. Erg grappig.

En dan is het een compleet andere wereld, want wat zijn de bergen mooi en wat voel ik hier een super energie. Ik voel me klein in zo’n groot gebied met bergen, maar krijg er ook een heel warm en emotioneel gevoel van.

Onderweg zijn er ook veel loslopende paarden en schapen, waar wij tussendoor lopen en zien ook een slang die ligt te slapen door de kou.

Ook valt het op dat er veel mensen voor het eerst zijn begonnen vandaag. Een koreaanse meid heeft het zwaar. Ze heeft voor haar moeder een cadeautje gekocht in St Jean en sleept dit in een doos mee aan haar rugzak. De bedoeling was om dit op te sturen naar Korea maar het postkantoor was gesloten. De jonge meid uit Taiwan loopt heel traag, omdat ze zooooo moe is. En dan merk ik pas hoe getraind wij nu eigenlijk zijn.

Ik kom ook een Amerkaanse man tegen met zijn dochter. Wij zijn aan het rusten en de dochter trekt haar schoen uit en haar voeten zitten vol met blaren. Ik ben gelukkig weer 2 dagen blaar vrij, maar ik voel haar strijd en ellende. Bedenk me geen moment en pak mijn 5 healing poppetjes die ik heb gekregen toen wij vertrokken uit Nederland en al die tijd in mijn rugzak zitten. Ik geef er één aan de dochter en vertel haar dat ze dit onder haar kussen moet leggen opdat het haar kan helpen. Ze is blij verrast en bedankt mij. Ook blijkt ze vandaag jarig te zijn, dus krijgt een verjaardagscadeautje.
Gelukkig gaat ze met een andere instelling verder aan de tocht. Mooi ! Dit geeft mij een fijn gevoel.

Aan het einde van de tocht zit een enorme steile en risicovolle afdaling. Het kost veel energie en is zwaar. Het vergt mij veel kracht van de bovenbenen.

Aangekomen in Ronchevalles blijkt het een enorm klooster te zijn en moeten we in de rij om ons in te laten schrijven voor een slaapplek en een pelgrimsmenu. Er zijn zoveel slaapplaatsen dat het net lijkt of we op een boot zitten met heel veel kooien. In totaal slapen er ongeveer 260 pelgrims.

Om 18.00 uur gaan we naar de kerk om de Spaanse pelgrimszegen te ontvangen. Weer een mooie ervaring.

Welke weg of welk pad moet ik gaan?

De innerlijke weg? De uiterlijke weg? Een combinatie van beide? En in welke vorm?

Het zijn vaak gehoorde vragen, maar het maakt in principe niet uit welke weg je kiest. Het pad brengt je uiteindelijk precies daar waar je zijn ‘moet’ en op het juiste moment.

Je vormt het pad namelijk zelf met elke stap. Hoe die stap er uit ziet en wat het resultaat is, is weer afhankelijk van je keuze en verwachting(en) over de uitkomst.

En het kan je natuurlijk dienen om even te wachten. Maar wachten tot de weg zich laat zien werkt niet. Op die manier kun je oneindig lang wachten.

Zo kun je de weg creëren die gemakkelijk lijkt, maar uiteindelijk ‘problemen’ oplevert of je minder snel iets leert. Of juist de moeilijke weg te creëren en grote lessen te leren over jezelf en jouw verbinding of eenheid met al het leven overal.

Je kunt jezelf natuurlijk afvragen wil ik deze weg of juist niet? Kies ik voor de makkelijke weg. Kost het mij moeite? Moet ik bij elke stap opletten, neem ik bewust een stap of denk ik er niet bij na?

Jouw verwachting over de uitkomst of het resultaat na de door jou gemaakte stap kleurt deze altijd. Naar hoe je denkpatronen zich gevormd hebben door de omstandigheden in je leven. Vraag jezelf af of deze denkpatronen voor jou werken of je juist belemmeren. Ga je bijvoorbeeld door met jezelf te beperken door in angst te blijven leven of kies je stap voor stap voor de ‘vrijheid’.

Met andere woorden.

Durf je het aan om op pad te gaan en de volgende stap te zetten? De uitkomst, hoe deze zich ook laat zien zonder oordeel te accepteren. En bovendien niet te veroordelen. Constateer en maak een nieuwe keuze en zet wederom een stap gebaseerd op jouw intuïtie en wijsheid.

Leef je leven en geniet van jouw verbondenheid met al het leven overal.
Van binnen en van buiten.