Puenta la Reina (Navarra)

Gisterenavond was het zover. De groep Los Templarios de Camino Aragonés valt als puzzelstukjes uit elkaar.

Voor het laatste gezamenlijke avondmaal botsen het Italiaanse en Spaanse temperament even met elkaar. De vermoeidheid na de 3 x 30km plus laat zich gelden. Tranen en trots worden even later getransformeerd naar wederzijds begrip en Amor. Hoe mooi is dat.

J. helpt mij met het verwoorden van mijn gevoelens in woorden aan de groep. Het komt binnen bemerk ik. De servetten krijgen voor even een andere functie.

Op mijn innerlijke vraag voor wie het hart van de Camino bestemd is, gekregen van Hanneke na haar fietscamino naar Santiago de C, kreeg ik vanavond subtiel antwoord.

A is zichtbaar ontroerd als ik haar het hart geef en vertel hoe ze het kan gebruiken.

Vandaag vertrekken we als één van de laatste uit de albergue. Lekker relaxed ploffen we neer voor een ontbijt. Koffie met melk en een soort van Berliner bol. Een zoete herinnering uit mijn jeugd.

“Op een vast moment in de week kwam hij langs op zijn veredelde fietskar met z’n Berliner Bollen en zong “Bolletje bol, lekker bij de koffie, lekker bij de thee, bolletje bol”

Heb hem zelf nooit ontmoet, mijn ouders kochten de BB’s zelf. De venter zal nooit geweten hebben wat hij met z’n gezang vastgelegd heeft in mijn herinnering en hoe het mij vandaag diep raakt. Even een servet pakken.

De Camino Aragonés zit er op. De aanlooproute vanaf Lourdes naar de Col de Somport en de Camino Aragonés zelf waren mooi en uitdagend tegelijkertijd. Weer een voorbeeld dat je alles op het zelfde moment ervaart. Mooi thema om te blijven onderzoeken tijdens het mediteren.

Omdat we nog flink wat dagen over hebben besluiten we spontaan om te gaan bussen naar San Sebastian om een gedeelte van de Camino del Norte te stappen.

Richting de bushalte treffen we MMM, I en F aan op het terras. Nog een laatste knuf en hop hop we gaan. Hee, waar is mijn hoed, ach nee hè? Nummer drie laat I met een grote glimlach zien aan het aantal opgestoken vingers. Ze weet van mijn uitdaging met die dekselse hoofddeksels. MMM brengt hem al rennend naar mij toe. Super…..

Als verrassing zwaaien ze ons ook nog uit als wij de bus instappen……….

Liefde Is.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | 4 reacties

Monreal – Puente la Reina

Na een lange dag gisteren, staat er vandaag weer een lange dag op het programma.

Weet niet of het verstandig is met de hitte, maar de meeste van de groep willen graag dat we vanavond samen in Puente la Reina eindigen. Het eindpunt van de Camino Aragonés. En dan ook nog gezellig voor de allerlaatste keer gezamenlijk eten.

Daar hebben wij mee ingestemd.

De eerste 15km is door de bergen langs de bergrand. Het gaat continue omhoog, omlaag, omhoog enz. enz…. . Erg mooi, maar ook erg vermoeiend.

Tussendoor even een korte stop en ja, na 15km weer die lekkere Spaanse koffie. Erg prettig.

Het landschap is werkelijk prachtig, wat een uitzicht, maar ook een hitte zeg. Pfff…

We komen aan op een pleintje met een plaatselijke bar en stappen naar binnen. Voor we het doorhebben staan er gelijk al weer drankjes op tafel.

Waar we zo van genieten is het delen. Wie heeft wat? De één heeft crackers de ander een sinaasappel. Brood met kaas en tomaat. Er worden wat zoutjes besteld en zo zitten we heerlijk met zijn allen….

Hup weer verder naar een speciaal kerkje. Het heeft een bijzondere geometrie en de reden waarom is niet meer te achterhalen. Er wordt iets geschreven over de Tempeliers en anderszins. Het blijft dus gissen.

F. is hier al eens eerder geweest en geeft aan dat er een hele bijzondere energie hangt .

We zijn een uur te vroeg en besluiten te wachten en in het gras te rusten. En ja, wat een mooie energie hangt hier pffff..

Er is in het volgende dorp een mogelijkheid om te zwemmen. Alleen valt dat in het water, omdat het begint met onweren. Dus dan maar meteen door naar de albergue in Puente la Reina. De aansluiting op de Camino Française.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Sanguesa – Monreal

Jaaaa, we gaan het doen. Extra kilometers stappen om een bijzondere kloof te ervaren. Dat ondanks het feit dat we niet in Izco kunnen slapen. De albergue is daar namenlijk gesloten. Dat betekende al meer kilometers. Het hoeft niet, maar we doen het omdat het kan. Het schijnt er bijzonder mooi te zijn.

Dus extra vroeg weg vandaag, want het aantal kilometers komt boven de 30 uit.

Fruit en koolhydraten voor onderweg zijn al ingeslagen, brengen diverse levels weer op een aanvaardbaar niveau en hatsieflatsie, daar gaan de zeven Los Templarios de Camino Aragonés.

Industrie en asfalt aanschouwen hoort ook bij de Camino. Papier – cementfabrieken enz. enz. komen voorbij op ons netvlies en prikkelen onze andere zintuigen. Het is wat het is lieve mensen. Aanschouwen wat het consumeren veroorzaakt.

De natuur laat overigens zien dat deze de lakens in werkelijkheid uit deelt. Het heeft de tijd. Een eenzame zonnebloem geeft een duidelijk signaal af middels de schoonheid die ze/hij uitstraalt. Heerlijk geel, vol helderheid en optimisme.

Het is heerlijk koel nu, zo’n 17 graden. Ik denk aan mijn beide schoonouders die het wel gehad hebben met de warmte in Olanda. Gun ze en de vele ouderen een koele bries op hun lijf.

Ondanks dat wij fruit mee hebben kunnen we het niet laten om te snoepen van de verse bramen aan de kant van de weg. Heerlijk zijn ze en wat een verwennerij.

Via een voormalig spoorwegtunnel lopen we dwars door de berg richting de kloof. Pikkedonker is het zonder een lamp. En of je nu uit Spanje, Italië of Nederland komt, we kunnen het niet laten en slaken een paar kreten. Ook doe ik nog een leuke test met de schaduw/duisternis. Ik blijf tegen de wand stilstaan en doe mijn lamp uit. Degene met lamp lopen zo voorbij en zien mij niet. Zo ook J. Als hij passeert roep ik hem. Zijn lamp schijnt alle kanten op van de schrik. Gelukkig zien wij snel het licht aan het einde van de tunnel.

En het licht reflecteert iets bijzonders. Een natuurlijke kloof dwars door de bergen. Geweldig mooi en inspirerend. Ik voel mij nederig en dankbaar om hier te mogen rondstroppen. De moeite waard om wat meer kilometers te stappen.

Allemaal genieten we van wat de natuur met ons deelt en vragen ons opeens af, op wie van ons de gieren zitten te wachten. Wat zijn het er veel. Bijzonder. Jammer jongens en dames, wij gaan er vandoor.

We komen aan de zonzijde de kloof uit en gaan weer klimmen. Dubbel pret betekent dat. Het tempo zakt langzaam naar een verstandigere manier van stappen met deze warmte. Denken dat we de weg kwijt zijn, omdat we naar ons gevoel terug lopen vanwaar we vandaan kwamen. De chica’s zien snel dat wij de juiste kant op gaan. Power women zijn het.

Vandaag weer over een smal bergpad, dan weer grind etc. Zo prettig afwisselend en uitdagend. Heerlijk vinden we het.

Een nadeel van langere afstanden is het ‘beurse’ gevoel in je voeten. Oké, je kunt het negeren, maar niet iedereen is daartoe in staat. Stilstaan wordt dan een uitdaging.

Maar ook de toegang tot het dorp is een dingetje. De dorpen in Spanje liggen voor 90% op een heuvel of berg. Je kunt dan niet om de laatste klim heen. Zo ook vandaag niet. Met de albergue in zicht is er daar een trap en die gaat stijl omhoog.

Als de chicas boven zijn en ze hun botas omruilen voor sandalen, klinken de kreten van oe, oei, ah, pff, ooo en ohh.

Langzaam schuivelen ze naar de bar waar het koele vocht op hun wacht. Ook een kleine stijle klim……..

Geplaatst in Geen categorie | 6 reacties

Ruesta – Sanguesa

Net als de voormalige bewoners piepen wij er ook tussenuit in Ruesta. In alle vroegte. Echter, niet voordat er een desayuna naar binnengewerkt wordt natuurlijk.

Zo vroeg in de ochtend wil het niet echt lukken om de coördinatie op gang te krijgen…. De eerste twee geroosterde sneetjes brood glijden op de grond en de tweede versie komt zwart uit het roosterapparaat. We vonden het al zo branderig ruiken…. Hilariteit alom in de groep peregrinos, omdat Mo over mijn kookkunsten had verteld.

Ja, je leest het goed. We zijn opgenomen in de groep en het voelt goed. Er is een klik. Stuk voor stuk lieve mensen met allemaal letterlijk en figuurlijk hun eigen rugzak.

Vandaag vertrekt iedereen overigens op zijn eigen moment. Na het benodigde water te hebben gescoord, dalen wij achter de albergue snel af om even later weer omhoog te stappen. Een klim van de 1e en buitencategorie, althans zo voelt het en 6,4 km lang. We moeten over de top op zo’n 850m.

We komen uit op een hoogvlakte en treffen een aantal Peregrinos zittend op een steen. Er is geen haast en ze genieten van het meegedragen fruit.

Zo gaat dat, de rugzak herbergt je kleding, maar ook het benodigde eten en water voor onderweg. Een steen als stoel en een rond lichtgewicht kleedje om je voeten op te plaatsen. Zo blijven ze schoon en het is bovendien heerlijk zacht. Onze mede peregrinos keken er overigens wel van op. Luxe op de Camino Aragonés.

In de verte zien wij het volgende dorp al op de berg liggen. Appeltje eitje hoor ik ons tegen elkaar zeggen. Maar niets is minder waar. Het is een vertekend beeld wat we zien. Er blijkt een dal tussen het dorp en de heuvel waar wij op staan. De via de Romana van honderden jaren oud helpt ons op de afdaling. Hoe bijzonder is het dat zo’n weg er nog steeds ligt.

Het blijkt een afwisselend traject te zijn. We stappen een koel bos in en ik raak achterop, omdat ik mij verlies in het vastleggen van het moment. Mmmmm… kan dat eigenlijk wel jezelf verliezen? Een soort van verstilling, het zien voelen, horen, ruiken of proeven van waar ik mij op richt. Nogmaals een Mmmmm… Je richten op de fysieke waarneming kan ook een valkuil zijn…..

En dan is er M. de marathon man. Een Basque. Hij draait zijn handen er niet voor om, om 100km met een rugzakje hard te lopen in de bergen.

Vlak voor Sanguesa geeft hij zijn benen de sporen en rent onder de hete zon (40 graden) naar F. die ergens voor ons loopt. Ik doe het hem niet na. Inmiddels vloeit het zweet net zo snel naar buiten als ik water drink.

Als wij in Sanguesa de albergue binnen stappen treffen wij F. aan. MMM echter niet. Afslag gemist.

Mo vertelde mij nog, “als ik hardloop zou ik deze afslag zo missen”. Gelukkig gaat het bekende spreekwoord niet op en stapt een van het zweet druipende MMM de drempel over. Chapeau! Twee caña’s later is hij zo fris als een hoentje.

J. werpt zich spontaan op als stadsgids en neemt ons mee door het dorp. Als wij terug zijn geef ik op verzoek een korte meditatieles. Ohm, Aum, Amin, Amen….. Weer een nieuwe mooie ervaring rijker.

Niet veel later liggen we allemaal heerlijk te slapen….

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Arres – Ruesta

Mamma Mia,

wat een warm welkom krijgen wij van Mamma Rosa in Arres. Een heerlijk mensen mens. Je kent ze wel. Van het soort moederkloek.

We hebben haar nog niet eens gezien, maar je weet gewoon dat het goed zit als ze reageert op onze ola’s ergens vanuit de albergue.

Terwijl ze de trap af loopt vraagt ze in het Spaans of we even een uurtje gaan barren. Dat begrijpen we pas na wat verbale en non-verbale communicatie met haar. “Mucho complicado” zegt ze, terwijl ze een gemeende glimlach tevoorschijn tovert op haar gezicht. Als we terug komen belooft ze dat de kamers dan klaar zijn voor gebruik.

Op het terras is het goed toeven. En wat een uitzicht. Van bovenaf de heuvel hebben we een mooi uitzicht over het dal.

In de middag stroomt de albergue vol met pellegrinos en – nas en deelt Mamma Rosa het strakke schema mede.

Ze neemt ons mee naar de kerk en verteld over de bijzonderheden. Als we door de kerk lopen ervaren we beide op bepaalde plekken heel veel energie en devotie. Het blijken de oudste gedeeltes v.d. kerk te zijn. Zelf maak ik gebruik van de mogelijkheid om te mediteren op de oudste plek van de kerk. Binnen no-time zit ik in ‘The Zone’ zoals ik dat wel eens noem. Bijzonder.

Ook de Torres (defensieve toren) beklimmen we en maken daar kennis met de middeleeuwse loveseat. Een eerdere versie van ‘All you need is Love’.

Er hangt een bijzondere sfeer van thuiskomen in deze albergue en tijdens het diner worden we opgenomen in het Spaanse en Italiaanse gezelschap.

Ze vragen ons om mañana mee door te lopen naar Ruesta. We zijn tenslotte onderdeel van de groep. Dat is even wennen, want we zijn niet zo van de groepjes op de Camino, maar het voelt goed voor dit moment en laten het aan de Kosmos.

Bijzonder is het, zo neem je afscheid van je Russische amigos en zo omarm je weer nieuwe.

En passant verleen ik wat hulp als de matrassen door de wind dreigen weg te waaien op het Mirrador (Uitzichtspunt)

Boven op de heuvel is het op deze plek wat tricky om alleen drie matrassen te tillen. Voordat je het weet stort je met je niet vliegende tapijt de diepte in door de sterke wind.

Madralina, de “piccolo mamma” sleept ons mee naar verschillende uitzichtpunten. Wat mooi, zeker nu de storm in kracht toeneemt. Wat een rust en stilte hier en dat ondanks de wind. Het is gewoon voelbaar en het doet iets met me. Thuiskomen in dankbaarheid.

J. besluit met ons mee te stappen op weg naar Ruesta. Een verlaten dorp inclusief een ruïne met alleen een herberg die over alles beschikt wat je nodig hebt. Net als Mo heeft hij er goed de pas in ’s ochtends. Zelf ben ik van het type stoomlocomotief. Langzaam op gang komen en tegen het midden en einde van de dag op volle kracht doorstappen met de stoom uit alle poriën zwetend.

Met andere woorden: op eigen tempo verder. We zien elkaar straks wel weer.

A. sluit zich in Artieda bij ons drietal aan en we hebben de grootste lol om niets. Heerlijk ongecompliceerd. Praten in het licht en de zachte stralen van de zon over scheidingen, het overwinnen van de ziekte kanker, het overlijden van naaste familie, werk enz.

Net voor het slapen gaan zingen we voor het open raam het lied ‘Volare’. Het maakt niet uit, omdat het kan. De bewoners uit het dorp zijn in de vijftiger jaren al weggetrokken naar de grote stad.

La vida es hermosa.

(Het leven is mooi)

Geplaatst in Geen categorie | 6 reacties

Santa Cilia de Jaca – Arres

Toch krijg ik nu een moment van twijfel, zullen wij toch ook maar niet vroeg gaan lopen vandaag.

Na gisteren een gezellige maaltijd te hebben gehad met 9 medepelgrims komt dit gevoel toch nu even bij mij op, omdat ik de wekker om 5.30 hoor en de andere nu op weg gaan voor hun vervolg van hun camino.

Nee, wij gaan vandaag 10 km lopen. Heb veel van mijn lichaam gevergd door te wandelen tijdens de hoge temperatuur en dat ondanks de vermoeidheid. Dus nogmaals nee, ik blijf bij mezelf en laat me niet meeslepen in deze gedachten. Toch is dat voor mij een hele uitdaging, maar ik heb het mezelf beloofd.

Naast het ontbijt staat een hele lieve kaart klaar van 4 medepelgrims. Wat lief en meteen voel ik me geëmotioneerd. Een emotie van loslaten. Want door onze eigen weg te volgen laten we deze lieve mensen weer gaan. Wetende dat we ze waarschijnlijk niet meer zullen zien. En dat triggert nog steeds bij mij. Het loslaten….

Aan de andere kant realiseer ik me dat ik nu op een punt ben gekomen dat ik graag steeds nieuwe mensen wil ontmoeten op mijn pad om de ervaringen van het leven te delen. (Niet alleen op de Camino maar ook in Nederland).

Daarnaast komt er steeds bij mij op dat ik maar eens de franse taal tot mij moet gaan nemen. En tja, dan ontmoet ik ook nog een franse leraar en die geeft mij een supertip over iets in Amsterdam dat ik ga uitpluizen bij terugkomst. Je ontmoet toch weer de juiste mensen. Hij brengt mij iets en gaat dan weer voorbij als passant. Net als in het leven.

En zo vervolgen Dré en ik vandaag weer het pad en komen we vast weer nieuwe pelgrims tegen. Wat voelt het leven toch weer mooi en voel ik me blij.

Het is 2 uur en wat schetst mijn verbazing als de 4 Russische pelgrims ineens zijn gearriveerd. Ze vertellen dat ze niet kunnen blijven, maar graag met een bus of taxi verder op de route willen, omdat vrijdag hun vliegtuig al vertrekt.

Met handen en voeten is Andre de tolk en het lukt hem om het te regelen. Nog even snel mijn hartje (van Hanneke gekregen vlak voor ons vertrek) meegeven aan Gala uit Rusland. Het hart van de liefde. Ik hang het aan haar rugzak en geef hiermee de liefde door op de Camino. Voel dat het voor haar bestemd is. (Gala zit tussen ons in)

Als de taxi voorrijdt nemen wij afscheid van onze Russische amigos. Gala geeft mij een innige omhelzing en kus. Nadat zij de taxi is ingestapt komt ze plotseling weer naar buiten gesneld en schrijft haar emailadres op. De tranen springen in mijn ogen, afscheid nemen is niet mijn sterkste punt.

Geplaatst in Geen categorie | 6 reacties

Jacca – Santa Cilia de Jaca

De wekker of telefoon gaat vandaag veel te vroeg ??? Als ik naar mijn telefoon kijk is deze ook nog niet wakker. Ahh… de buren van hiernaast zijn vroege vogels en springen om 04.00u uit hun bed. Als de rust weergekeerd is weten wij de slaap te rekken tot 05.40u. Dan hopla er uit en in het donker de standaard handelingen verrichten.

  • Opfrissen
  • Tandenpoetsen
  • Rugzak vullen met de laatste items. (Niet in de slaapzaal! )
  • Fruit ontbijt
  • Afwassen
  • Tandenpoetsen
  • Botas aan

en hup we gaan. (06.45u)

Om te balansen kiezen wij vandaag voor een korte etappe van 15 km. Het fysieke lichaam heeft tenslotte z’n rust nodig.

Mmm…. Er zitten toch nog wat uitdagende klimmetjes en afdalingen in die de been- en bilspieren op de proef stellen. Gelukkig voor ons is het nog prettig koel in de vroege ochtend. Stappen vlak langs het zoevende verkeer en dan weer lans de bergwanden met uitzicht op de lager gelegen velden waarvan het graan al geoogst is.

Dan bliep bliep zijn er van die gedachten. Zomaar opeens. Wat ben ik hier aan het doen? Heb ik een doel? Wat heeft het voor zin? Hou ik mijzelf voor de gek? Het mag er allemaal zijn en stap verder.

Als ik er later met Mo over bep blijkt zij dit soort gedachten ook te hebben gehad. Fijn om dit samen te kunnen delen.

Ha een hotel op de etappe. Even een café con leche drinken. Als we door het hek kijken weten we eigenlijk al dat het niet gaat lukken. Uit het zwembad groeien struiken en de tegels liggen los. Je weet maar nooit. Tevergeefs, ook het hotel zelf verkeerd in een slechte staat. Het cafeïne niveau later maar aanvullen en een sip nemen van ons inmiddels warm geworden flessenwater.

Wat kan een flinke regenbui toch een verschil maken. Gisteren was het warm met een lage luchtvochtigheid en nu is het warm en vochtig. Als we zouden mogen kiezen prefereren wij de eerste variant.

Alcohol nuttigen is zeker iets mannelijks voor veel mensen. Het is dan ook grappig om te zien dat de ober(s) en ‘oberinnen’ bij het serveren steevast de alcoholische dranken voor mijn neus neerzetten. De verbazing is van hun gezicht af te lezen als wij de dranken ruilen. Zo ook in de bar in Santa Cilia de Jaca.

Een dorp wat in 1300 al bekend was voor de opvang van pelgrims.

Omdat de albergue pas om 16.00u open gaat scoren we wat gezoet brood, gebak maakt hij niet, bij de panaderia en koele dranken bij de bar in het dorp.

De eigenaar van de bar laat ons weten dat we er toch al in mogen. Best wel prettig want we zijn er eerder dan verwacht. Samen met drie Franse staatsburgers, later aangevuld tot 4 en Harry, claimen we de albergue en doen ons ding.

Dat is onder andere extra aandacht aan de voeten schenken en overtollig vocht verwijderen.

Terwijl er keukengeluiden tot in onze kamers doordringen, er wordt vandaag voor ons gekookt, laat de natuur zich plotseling op een krachtige manier zien door een onweersbui over het dorp te laten trekken. Alle donders en bliksems. Het is een heftige bui plus. Maar wat heerlijk koel zeg. Bijna Nederlands.

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties