Dré en Mo wandelen naar Santiago

Wij hebben gisteren een heerlijke rustdag gehad en vertrekken nu uit het klooster van de Clarissen zusters. Ik vind het daar allemaal erg streng, we mogen geen radio en geen telefoon op de kamer. Ik maak de mis mee vanmorgen, maar het raakt mij niet. En ik voel jammer genoeg niet de devotie. Komt misschien wel door de ambiance, het is namelijk net een gymzaal, zonder daarmee respectloos te zijn naar de zusters toe, want dat is absoluut niet de bedoeling.

We gaan vandaag 30 km wandelen. Het weer is prachtig, de zon schijnt volop en ik heb er weer zin in. Gisteren een slaapplaats geregeld, want het gaat drukker worden op de camino. Patricia heeft hier ook geboekt, dus we lopen vandaag weer samen. We komen langzaam opgang. De bedoeling was vandaag 17 km, maar in verband met beperkte slaapplaatsen op de route wordt het 30 km.

Merk dat het steeds zo lekker is om buiten te zijn, zeker als je normaal gesproken de hele dag binnen bent. Mijn voeten doen het goed, één van André iets minder helaas. Hij heeft pijn onder zijn rechter voet en neemt een diclofenac in.

Mijn lichaam is moe, maar ik voel me heerlijk. De zon breekt door. De dikke wollen jacks gaan uit en ook mijn jas mag eraan geloven. Ik loop dus lekker in mijn t shirt en dat is vandaag voor het eerst.

We lopen door kleine dorpjes.
We zien een lekker cafeetje en daar drinken we een heerlijke cappuccino. Ook reserveren we nog een slaapplek voor morgen.

We komen eindelijk vermoeid aan bij onze B&B. De eigenaar vertelt ons dat er geen restaurant in het dorp open is. Hij stelt voor om ons naar een supermarkt te brengen met zijn auto 2 km verderop. En dat gaan we doen. André blijft “thuis” en de meiden gaan. Maar ja je moet 2 meiden die de camino wandelen niet in een supermarkt plaatsen hoor. Het is een snoepwinkel en we nemen van alles mee van appelmoesjes tot deodorant, chocolade, brood, toetjes en ander lekkernij voor het eten. We zijn 3 kwartier in de supermarkt en de eigenaar heeft rustig in zijn auto gewacht. ( gelukkig stond hij er nog)
We komen weer bij de B&B en gaan eten met hetgeen wij hebben gekocht. Mmmmmmmm.

Vandaag denk ik even terug aan broeder Fons uit Vessem die op de 1e dag van mijn vertrek tegen mij zei : ” hou van je zelf, hou van je lichaam en laat je lichaam van jouw houden, dan komt het goed.

Nu mi ben ik lekker op weg.

Vandaag een rustdag maar toch nog even wandelen in Reims. De Kathedraal en de Basiliek bezocht.

Vanmorgen vertrekken we en omdat we langs een patisserie komen nemen we een lekker citroentaartje mee om ons zelf eens lekker te verwennen onderweg.

Wat kan een mens hier toch van genieten. Daarna weer verder op de route richting Reims. De omgeving lijkt heel veel op die van de eerdere 2 dagen. Na heel veel uitgestrekte velden met gele bloemen zie ik al snel het stadje Pomade.

Van het fort van Fresnes lopen we naar Bėtheny over een vroegere Romeinse heirweg. Je kunt nu op 5 km van Reims de torens al zien van de kathedraal van Reims. Gaaf hoor.

Na enige tijd naderen we Reims. Ik zie de ” Place Aristide Briand” (monument voor de Verpleegsters). Daarna de Place Royale (standbeeld van Lodewijk XV). Ja en wat er nu gebeurd is niet goed onder woorden te brengen. Ik word ineens zo emotioneel en voel me heel erg opgewonden.

We zijn namelijk nu al in REIMS, helemaal vanuit Nederland en België en dan nu in Frankrijk. Dat is echt niet te beschrijven. Het voelt voor mij al als een mijlpaal, terwijl we nog ruim 2000 km moeten wandelen.

Ik ben in een enorme euforische stemming en uitgelaten. En ik niet alleen hoor, ook André en Patricia delen dit gevoel. We gaan meteen foto’s van elkaar maken haha.

We lopen verder richting de kathedraal en die is enorm. Het lijkt wel of ik in Santiago aan kom, zo voelt het. Ik sta ervoor en voel me blij en emotioneel tegelijk. Het is zo’ n mooi gevoel, ik kan dit niet uitleggen. Lijkt wel alsof ik nu pas besef wat ik aan het doen ben en dat deze wandeling een totaal andere betekenis krijgt en dat ik me steeds meer een pelgrim ga en mag voelen.

En ook weer kan ik dit gevoel niet duidelijk uitleggen. We gaan de kathedraal binnen en daar is een soort “ontvangst comité ” voor pelgrims. Midden in de kerk zitten 2 dames op leeftijd speciaal voor ons pelgrims om je in te schrijven dat je Reims hebt gehaald en om onderdak te regelen. Wij hadden dit gisteren al gedaan, maar Patricia niet, dus dat moet nog worden geregeld en nu blijkt dat zij bij ons kan slapen in het klooster. Gezellig !

Omdat we zo opgelaten en blij zijn gaan we samen een lekker glas bier nemen in een café vlak bij de kathedraal en André gaat voor een glas champagne. Hij heeft het hier steeds al over, maar eerst in Reims aankomen.

We gaan naar onze eindbestemming van de dag… Het klooster van de St. Claire en hier verblijven wij 2 dagen, want we hebben een rustdag genomen om Reims te gaan verkennen.

De plaatselijke caféhouder heeft ons uitgenodigd om vanmorgen bij hem in het café koffie te komen drinken. Wij kunnen dan broodjes halen in de supermarkt en bij hem opeten..Dit is natuurlijk heel erg fijn.

Vandaag wandelen we met zijn drietjes. Dus na de koffie erop uit. We lopen volop tussen de gele kleurige velden. Zooooo mooi….

We komen in het dorpje Avançon en gaan bij de Marie, het Gemeentehuis een stempel halen voor onze credential. We worden door 3 dorpsbewoners met open armen ontvangen.

Zo lief..Ze bieden ons meteen koffie aan en gaan heerlijk in hun tuin zitten. Wat een liefdevol gebaar toch weer. We keuvelen wat gezellig en bezichtigen het oude kerkje. We trekken weer verder door de velden richting Bazancourt. Omdat het lastig is om vandaag een overnachting te regelen vragen we de caféhouder om te bellen met een particulier die ook wel pelgrims ontvangt. En daar kunnen we alledrie terecht.

Het is vandaag een hele fijne dag..Allebei geen blaren, lichaam voelt prima aan. Morgen ( zaterdag) naar Reims.

Vanmorgen al vroeg wakker door geschreeuw van de madam tegen haar honden en het gekrab van één van de honden tegen onze slaapkamerdeur. We eten snel ons ontbijt en gaan op weg. Het is niet moeilijk om de route op te pakken omdat de overnachtingsplek direct aan de route staat. Eerst gaan we weer over drassige paden en daarna door dorpjes die de naam van dorp echt niet mogen hebben. Het is droog, mistig en wel heel erg koud vandaag. Dus mutsen, handschoenen en sjaaltjes trekken wij weer aan. We genieten volop als we door de uitgestrekte en glooiende velden wandelen.

Ahhh… de zon breekt door en we picknicken langs de kant van de weg boven op de blanckmont. Een heuvel waarvan de aarde echt wit is. Wat een contrast met het omringend land wat lichtbruin is. Het menu is een stuk stokbrood van gisteren, kaas en een tomaat. Jammie….

Even later gaan we de volgende uitdaging aan. Het pad loopt flink omhoog over de laatste heuvel voor Chateau-Porcien. Het gaat al gemakkelijker dan de dagen hiervoor en we genieten van het uitzicht. Wat een vergezichten. Als we in Chateau-Porcien aankomen halen wij een stempel bij het gemeentehuis. (Marie).

In het dorp hebben ze 3 gratis overnachtingsplekken voor pelgrims, dus dat betekent vandaag een gratis bed en een douche van de Gemeente. Meer heb je toch niet nodig. We treffen er een derde pelgrim, Patricia aan.

Zij is in maart 2 dagen na ons vertrokken uit haar woonplaats. Om 7 uur eten we alledrie in het plaatselijke café het pelgrimsmenu. Het bestaat uit 3 gangen en smaakt ons goed. Om af te sluiten nemen we een Leffe en is deze dag en avond naar ons gevoel omgevlogen.

We vertrekken om 09.30u bij Marie-José en Jean-Marie in de stromende regen richting Singy-l’Abbaye. Ja, het is weer poncho tijd. Echt met bakken tegelijk komt het hemelwater naar beneden. We lopen omhoog en omlaag over asfalt, grind en modderpaden en het water komt je tegemoet gelijk een waterval. We springen van de ene graspol naar de andere graspol en van steen naar steen om niet in de modder uit te glijden of in het water te vallen. Le bâton de pèlerin is nu onmisbaar en we zijn er heel blij mee dat we er allebei één hebben. Uiteindelijk komen we op een pad in een bos terecht dat al bijna onbegaanbaar is.

Gelukkig is het een paar dagen redelijk droog geweest en lukt het ons om zonder natte voeten droog over te komen. We moeten wel verder, want terug lopen is geen optie. Doorgaan dus en de volgende uitdaging aangaan. Het wordt nu echt spannend. Het modderige pad gaat opeens stijl omlaag en we glibberen naar beneden. Gelukkig zijn er op het laatste stuk treden aangebracht. Pfff… glijd je uit, dan hang je zo in het prikkeldraad. Tussen twee weilanden in is het heel drassig en loopt het land erg scheef. Er staat gelukkig geen vee in de weide. Verderop drijgen we wederom in de bagger weg te zakken. Monique haar voeten voelen heel pijnlijk aan en ze vindt het lopen erg vermoeiend.

Het volgende obstakel doemt op. Nu tussen twee afzettingen met prikkeldraad door. De loopruimte is zo’n 80 cm en daar moeten we 1,5 km tussendoor lopen. Het blijft spannend, want we hebben onze poncho’s aan en willen er zonder ponchoscheuren toch echt tussendoor. Monique is supergeconcentreerd en gaat helemaal op in het lopen. Hierdoor vergeet ze alles om zich heen verteld ze. ‘Zo raar, net alsof je gewoon een stuk loopt in gedachten en dan ineens op de plek van bestemming bent.’ Gelukkig blijft alles heel en wandelen we langs een verlaten boerderij.

Onder een overkapping staan landbouwwerktuigen maar er is nog plek om te schuilen. Niet ideaal, want zitten kunnen we niet, het is winderig en koud. Maar gelukkig staan we droog. Snel de sokken wisselen, wat eten en drinken. Monique vindt het geen feest en heeft het erg koud en is moe.

Maar ja, zoals echte pelgrims dat doen, we gaan gewoon door. Dus weer terug in de stromende regen. Rond half twee stopt het met regenen en breekt de zon door. Heerlijk. Wat kunnen we al genieten van een paar zonnestralen. Je wordt zo dankbaar voor wat je krijgt. Even verderop staat een bankje voor ons klaar waar we uitrusten enz. We hopen dat we een wat stevigere grond onder onze voeten krijgen. Maar niets is minder waar. Via de ‘Route Forestière du Haisault’ schieten wij inderdaad lekker op en hebben verrassende ontmoetingen.

Echter binnen no-time stappen we weer door weilanden, drassige en moerassige stukken bos om uiteindelijk bij het gehucht la Croittière uit het bos te komen. We besluiten om de resterende kilometers via de asfaltweg te wandelen.

Vanmorgen zijn we vertrokken uit Rocroi.
We dachten dat het slim zou zijn om eerst de boodschappen te doen voordat we de 22 km gaan lopen. Dus eerst naar de Super om croissants, kaasjes mmmm, chocola mmmmmm en fruit te halen. Normaal gesproken nemen we het ontbijt mee vanaf de overnachtingsplaats, maar hier zijn ze niet zo ruim met het ontbijt.
Daarna op zoek naar een apotheek voor Zovirax want ik heb een koortslip en je raadt het al van alles mee en dat niet haha. Dan nog even langs het postkantoor om wat spullen terug te sturen naar mijn ouders. Dus helaas muts, je gaat terug.
Uiteindelijk om 10.30 starten we richting Sevigny-la-Foret. De route gaat recht toe recht aan. We komen aan bij een kerk en rusten uit op de begraafplaats. We zetten de wandeling door richting Chilly en wauh door een bos en dat gaf zoveel rust en stilte, geweldig gewoon. Het weer betrok iets, maar we genieten des te meer.

Uiteindelijk kwamen we in het plaatsje Signy-L’Abbaye aan. Eigenlijk stelt het plaatsje niet zo heel veel voor, maar het ziet er erg schattig uit. We slapen vanavond bij Marie-José en Jean-Marie. Tjee wat een enthousiastelingen. We gaan lekker met ze eten en dit keer weer gezellig met zijn vieren. De wijn vloeit volop en we hebben onzettend gelachen..heerlijk gewoon.

Met de vermoeidheid valt het vandaag gelukkig mee. Doordat we regelmatig hoogtestijgingen hebben gedaan, wendt het lichaam eraan. Toch merk ik als mijn gedachten afdwalen ik regelmatig emotioneel word. Al van hele kleine simpele dingen, maar ook van blijdschap…en je gewoon gelukkig voelen.

Alles komt zo sterker binnen. Je hoeft ook alleen maar te wandelen en de fysieke inspanning geeft zoveel voldoening het einde van de dag, dat is heel wat anders dan een dag alleen op je stoel zitten en je hoofd het werk te laten doen.

Tijdens deze dagen merk ik ook dat er zoveel indrukken op je af komen, daar je elke dag ergens anders bent en ook ergens anders slaapt. Soms weet ik niet eens meer wat er één paar dagen geleden is gebeurd, mogelijk door de TE vele indrukken of vermoeidheid, dus houd ik notities bij (een soort dagboekje.).

Natuurlijk proberen we op ons weblog ook het een en ander te delen, (als er wifi is), (leuk trouwens alle reacties, we lezen ze allemaal), maar dat is een klein stukje van hetgeen wij beleven.

Zelfs de “opvang” voor pelgrims is anders. Zo zit je gezellig mee te eten met een gezin, en een andere keer is de tafel gedekt voor ons en kijken de medebewoners mee hoe je eet. Als wij vragen of zij dan al gegeten hebben zeggen ze later..

Ook de bedden en kamers zijn verschillend. Een paar dagen geleden heerlijk geslapen in een tuinhuisje met een heerlijk bed en het bed ervoor was zo vreselijk dus niet goed geslapen..en dan hebben we het niet eens nog over de gastvrijheid. Zoals gisteren toen we na een zware klimdag worden opgewacht in Rocroi door de mevrouw, waar we slapen. Ze geeft ons thee wijst ons onze kamer en zegt meteen, geef alle was maar aan mij die doe ik…wauh dat is fijn. We wassen onze kleding normaal gesproken zoveel mogelijk in de wasbak of onder de douche, maar echt in de machine is toch wel heel erg fijn. Dus morgen weer op pad met weer schone kleding.

Zit er nu zelfs aan te denken om ook pelgrim voor pelgrim te gaan doen.. Ik zit niet echt op de route, maar als je wat wilt oefenen en het Pelgrimspad deel 1 wilt lopen vanaf Amsterdam , nu dan kun je bij ons terecht. Ik merk nu gewoon wat echte gastvrijheid is en dat wil ik graag terug doen..

Ik merk dat ik doorsla, dus stoppen geblazen…en het is tijd voor een hapje

Wandel in liefde.

Monique et André

’s ochtends een ruim ontbijt en als wij om 9 uur de deur uit zijn komt de waardin ons achterna gerend om de overgebleven croissants mee te geven. Achteraf hebben we ze hard nodig… Buen Camino… We verwachten even te kunnen inlopen maar dat blijkt een illusie. Het gaat stijl omhoog pffff en niet zo’n beetje ook.

We lopen de mist in en het is afzien. Blij dat we de cauberg in Limburg 3 keer hebben beklommen. Ha ha .. die is er niets bij.  Als het vlakker wordt kunnen we genieten van de schoonheid en de stilte.

Omdat wij een lange route hebben naar Oignies en Thiérache steken wij een stuk af. We laten een col van de 1e categorie rechts liggen. Niet omdat het teveel moeite kost maar gezien de afstand die wij vandaag lopen. We hebben een slaapplaats op 5 km verder gevonden dan de geplande route van 26 km. We moeten veel klimmen en afdalen. Maar het gaat super vandaag en we hebben er allebei veel zin in. De zon schijnt volop en we hebben een aantal keer onze sokken gewisseld i.v.m. de warmte door de vele hoogte verschillen. Het gaat zelfs super lekker, maar wat een anticlimax. Als we midden in het bos even rusten, lezen wij op een bord dat we de route naar Parijs bewandelen…. Oeps…. wij gaan toch via Reims. Dat betekent 5 km helemaal weer terug klimmen tot aan de brug over de Viroin en nog eens 2 uur de juiste kant op. Tjeempie dat is echt een behoorlijke tegenvaller. We hebben geen keus. Teruggelopen en beter opletten.

Gelukkig gaat het goed met onze voeten maar na verloop van tijd zijn wij helemaal gaar door de vermoeidheid. Uiteindelijk arriveren wij om 8 uur s ‘avonds bij ons huisje. De koel- en vrieskast zit vol met vlees en vis diepvries maaltijden. Dan maar zelf nog even een maaltijd koken. Er is meer dan genoeg.

Het is weer verder lopen langs la Meuse. Nu brengt zij ons tot in Frankrijk. In Givet aan de Maas nemen wij een koffie en een appelgebak op z’n Frans. Heerlijk. Het is druk op de brug. Veel politie en anderen met zwaailichten. Alles wordt afgezet en wij vragen ons af of wij wel goed en veilig zitten. Dat doen we. Eerste rang als de koploper en het peloton in achtervolging langs racen. 2 minuten en alles is weer voorbij. Ik moet denken aan de Tour de France. Helemaal naar Frankrijk rijden voor een korte blik op het voorbij razende peloton. Vond het altijd onzin en nu lijkt het alsof we er speciaal voor naartoe zijn gewandeld. Ha ha…

Het machtige fort boven Givet is indrukwekkend. Mooi stuk handwerk is er geleverd. Als het uit het zicht verdwijnt nemen wij al weer bijna afscheid van de Maas.

In de verte zien wij twee kerncentrales liggen. De witte rookpluimen komen ons tegemoet. Gelukkig buigt de route af en wandelen wij het binnenland in. Na flink doorstappen zien wij de kasteelruïne van Hierges liggen.

Pal daaronder vinden wij onze overnachtingsplek waar wij ook een heerlijk vegetarische maaltijd hebben gegeten. Wat in België moeilijk was is hier geen probleem.

S ‘ ochtends weer vroeg op om van een lekker ontbijt te genieten. Hierna afscheid genomen van de 2 Hollanders op de fiets en wederom van het Nederlands. Jacques adviseert ons om onze route iets aan te passen daar een moeilijke passage langs de Maas onbegaanbaar is voor wandelaars i.v.m. de hoge waterstand. De eerste 5 km gaat prima en wij komen aan in Dinant waar we de abdij van Leffe bezoeken. Er hangt een sfeer van rust en stilte. Ook pikken wij nog een stuk van de dienst mee.

Later stappen we via een stuw over naar de andere oever. Het wandelt niet prettig, want we lopen langs een drukke autoweg en niet zonder gevaar. Er wordt hard gereden. Na 1 km zien wij een oude spoorrails liggen en besluiten om hierover te gaan lopen. Het blijkt een hele uitdaging. Het spoor is overwoekerd met bramenstruiken en wij blijven hangen met onze schoenen, broek of jas. Zwaar om doorheen te komen. Het enige wat onbreekt is de klewang om een doorgang te hakken.

Terug naar het beginpunt is geen optie. Door ploeteren maar. De 5 km per uur wordt lang niet gehaald. Pfff.. Een uur later en bijna niets opgeschoten stappen wij bij de eerste mogelijkheid van het spoor af. Een ervaring rijker. De autoweg weer op. Gelukkig komen we na een aantal kilometers een veer (bootje) tegen die ons vlak voor Hastiere op de andere oever van de Maas brengt. Wat een rust en heerlijk dobberen op de Maas.

We hebben in Hastiere een overnachting in een B&B geregeld en zijn de enige gasten omdat ze een verbouwing hebben. Eén kamer is klaar en dat is die voor ons. Ook hier veel rust.