Dré en Mo wandelen naar Santiago

Het is vandaag, 28 april een bijzondere dag, namelijk de 1e verjaardag van onze (schoon) moeder Jo, die nu precies 2 maanden geleden is overleden. We zijn emotioneel bij het ontbijt en staan bij haar stil. Ieder doet dat op zijn eigen manier.

We hebben niet echt best geslapen vannacht. André door de warmte en het doorzakken van de veren en ik door het gepiep en gekraak als hij zich bewoog. Maar we hebben er weer zin in vandaag.

Van Ervy-le-Chatel lopen we naar Mézières en “Flogny-la-Chapelle”.
Het weer is wisselend. De handschoenen doen we aan en uit. Muts op en af. Maar het is droog en de zon schijnt weer volop.

Het is een heerlijke dag en na een paar uur wandelen zitten we weer lekker diep te praten over wat er toe doet in het leven. We zitten een uur in de zon bij een kerkje, heerlijk ontspannen, niets moet. We genieten van elkaar, het moment en van de rust. Samen vallen we ook nog in slaap als twee krasse knarren. Ha ha ha… Wat maakt het uit. We hoeven nog maar 5 km en we voelen de ontspanning. Heerlijk zulke momenten samen.

Aangekomen op onze plaats van bestemming blijken er geen winkels in de buurt te zijn of een eetgelegenheid.

Gelukkig wordt er toch nog een maaltijd voor ons in elkaar gedraaid. We zijn er blij mee. Het eten is zo op en we gaan direct naar onze kamer. Moe maar voldaan vallen we dit keer meteen in slaap..

We nemen afscheid van Johan en Yvonne. Het was erg gezellig met ze. Nu gaan we ieder onze eigen weg…
Het is een beetje een rare etappe, veel harde en glooiende asfaltwegen, want we lopen niet de hele route door het bos op advies van onze gastheer i.v.m. de overvloedige regenval. We zijn extra alert op het verkeer wegens de onoverzichtelijke bochten. Regelmatig lopen we links dan wel rechts van de weg.

Vandaag is het bijzonder koud, dus we hebben ons lekker dik aangekleed. Onderweg worden we spontaan binnen geroepen door een mevrouw die in de tuin staat. Of wij een warm drankje willen hebben. Ja, dat slaan wij natuurlijk niet af. Erg gastvrij. Haar hond springt blaffend zenuwachtig heen en weer achter het hek. Volgens mevrouw doet hij niets en wij stappen naar binnen en laven ons aan een heerlijke kop warme thee met koek. Als Monique de hond aait plast zij van opwinding op de grond. Ze blijkt dat wel vaker te doen.

Als wij weer vertrekken en de weg op gaan komen we toch nog Johan en Yvonne tegen. We lopen gezamenlijk naar hun overnachting locatie. En echt voor de laatste keer nemen we afscheid van deze warme mensen.

We stappen door richting Ervy-Le-Chatel en nemen daar een warme koffie en gaan naar onze slaapplek voor pelgrims. Dit is eenvoudig, maar voldoende. Een stapelbed, wasbak en douche. Gelukkig is er ook een verwarming. We ontmoeten hier een Nederlandse pelgrim die gestart is in Reims.

Er is niets te eten hier dus wij gaan het dorpje in om te kijken of er iets open is. Gelukkig is de bar/restaurant open. En dat is geweldig. We eten er een uitgebreide maaltijd voor weinig geld.

Onder het eten praten Dré en ik heel fijn samen over hetgeen wij voelen, denken en ervaren op dit moment. Heerlijk om dit alles zo samen te kunnen en mogen delen. Pfffff.

Ondanks dat we 5 km uit Troyes zitten, namelijk in St. Parres, zijn we met de bus in 10 minuten in het centrum van Troyes. Maar wat hebben we het achteraf deze 2 dagen toch weer getroffen bij deze 2 lieve zusters. We worden letterlijk volgepropt met eten en wijn.

Vanmorgen rekenen we af maar één van de zusters zegt : jullie zijn pelgrims, dus jullie mogen een donatie doen. euhhhhh jee dat hadden we niet verwacht. Wat bijzonder toch weer.

En dan gaan we aan de wandel en wel 19 km naar Bouilly. Het regent behoorlijk, maar dat kan mij niet schelen. Ik heb er weer zin in. Regenpakken aan en gaan. De weersomstandigheden wisselen voortdurend. We hebben net 1 week heel mooi weer gehad en ben ik zelfs een beetje verbrand door de zon. Nu is het koud, 2 graden boven nul en veel regen.

We lopen Troyes uit. Eerst uit het centrum, dan langs tuinen en via kronkelweggetjes. De route zet zich voort en dan ineens komen we op een weg met erg veel klei. Als je loopt word je schoen er helemaal ingezogen en alles blijft plakken. Binnen een mum van tijd zit ik helemaal onder. Het loopt vermoeiend, maar ook dat vind ik niet erg.

Als we een stuk alleen lopen ( we lopen een stuk apart, ook dat hoort erbij ) hoor ik de regendruppels op mijn poncho (muts) vallen en ik vind het erg rustgevend. Net alsof je in een tent slaapt met regen. Het voelt alsof ik binnen zit.

We zijn nu 4 weken onderweg en ik ben in het verleden nooit langer dan 3,5 week van huis geweest, maar ik heb gelukkig geen heimwee en wil erg graag meer zien en meemaken.

We trekken verder en zien in de verte daar Johan en Ivonne staan. Zij blijken ook op ons slaapadres te slapen. Dit zal voorlopig ons laatste samenzijn zijn, want morgen gaan wij een langere route lopen.

Ook dit hoort bij het pelgrimeren. Je ontmoet iemand en die gaat weer zijn eigen weg, net zoals wij ook onze eigen weg gaan. Iedereen loopt zijn eigen Camino.

Bij aankomst op de plaats van bestemming verandert het weer ineens en ja hoor het sneeuwt. Ik probeer snel een foto te maken van de witte vlokjes en heel even verandert mijn pelgrims gevoel in een vakantie gevoel.
Ik vind het fantastisch dat wij ook dit mee maken.

Wij halen eten bij de supermarkt en eten met zijn viertjes in het houten chalet. Het is een traditioneel huis uit deze streek van voor de Franse revolutie.

Nu, ben benieuwd hoe het morgen is.

25 april in Troyes.

Zo, wij vertrekken richting Troyes voor een wandeling van 30 km. De route is vandaag grotendeels hetzelfde, namelijk langs het kanaal. Niet echt saai, maar weinig afwisseling. We lopen van brug tot brug. Het loopt wel gemakkelijk en kunnen daardoor flink doorstappen.

Eindelijk komen we aan in Troyes en lopen richting het centrum om ergens wat te drinken en om te bellen waar ons slaapadres is. Maar voordat wij daar arriveren blijkt de weg ondergelopen te zijn. Blijkbaar gebeurt dat vaker en is er een alternatief gemaakt. Een buis dwars onder een bovenliggende weg door. Helaas is deze ook deels ondergelopen en zo lopen wij er beide wijdbeens doorheen. Het moet een komisch gezicht zijn geweest.

In het centrum gaan wij binnen in een klein restaurant en drinken koffie, maar het is er niet gezellig. André wil weg en wil naar het tegenovergelegen restaurant voelt hij. En zo gezegd zo gedaan. Samen met onze bagage en onze batons nemen we plaats naast een gezelschap van 4 personen. Deze mensen zitten zo te lachen en in mijn onzekerheid voelt het alsof ze ons uitlachen. Ik reageer daardoor een beetje gepikeerd. Mijn gevoel blijkt achteraf niet terecht.

Wij weten niet het adres waar we overnachten vanavond en morgen. Dit wordt veroorzaakt door miscommunicatie met de gastvrouw. Er is sprake van een vertaalprobleem. De ober wil ons helpen, maar komt er ook niet uit. Hij vraagt het aan de mensen naast ons. Zij gaan druk aan de slag met hun mobiel en opeens zegt één van deze mensen dat hij wel even wilt bellen voor ons om het juiste adres te vragen. En dat lukt. Hij verteld dat het adres nog 5 km verder is. Poehh…. denken wij, dat wordt dan 35 km wandelen. Tot onze verrassing zegt hij, mijn neef die ook aan tafel zit brengt jullie wel even. Een geschenk uit de hemel, want na 30 km wandelen heb je geen zin meer om weer 5 km verder te gaan. En zo heb ik weer een lesje over vooroordelen geleerd. En daarnaast natuurlijk superblij dat André aangaf naar dit restaurant te willen. De man vraagt wat we eigenlijk gaan doen en wij vertellen ons reisdoel. De man tikt op zijn voorhoofd en iedereen moet lachen inclusief wijzelf. De neef brengt ons weg en als we op de plaatste van bestemming aankomen stormt er een jonge zuster uit het huis. Ze is blij dat we er zijn en spreekt ook Duits.

We hebben een fantastische kamer en nemen morgen lekker een rustdag in Troyes.

Op de rustdag gaan wij nog even terug naar het restaurant en zien de man die ons geholpen heeft met bellen nu achter de bar staan. Hij komt meteen naar ons toe geeft ons een hand. Blijkt dat hij de eigenaar is van dit restaurant le Foy in Troyes….

Voor de verandering weer eens met z’n tweetjes op pad en het is vandaag weer voor het eerst poncho tijd. Het is maar 11 km naar onze bestemming en we lopen langs het kanaal wat doorloopt tot in Troyes.

Voor we het weten zijn we al in het dorp waar we overnachten.We merken dat we gewend raken aan de langere afstanden.

Ik voel me relaxed en we genieten van de omgeving en van elkaar. Bij de bakker kopen we vast een baquette voor morgen en 2 citroentaartjes voor straks.

We komen aan bij de 2 broeders Marianisten. Het is voor ons telkens weer een verrassing waar we terechtkomen. Hoe zal het er zijn?  We krijgen een heel pand tot onze beschikking dat pal naast hun huis staat. Eindelijk kunnen we de grote was doen en dat is hard nodig. Voor mijn gevoel hebben we al een soort rustdag. Zo relaxed om vroeg te arriveren. Broeder André is zo’n hartverwarmend en lief persoon. Hij lijkt op John Cleese. Wat een humor. Ik voel me bijzonder op mijn gemak en het avondeten met hen is een feest.

Het is ochtend en ik wil mijn rugzak pakken en daar zit een mevrouw te huilen op de gang. Zo sneu, ik huil mee en voel haar onmacht. Een zuster komt toegesneld en voordat ik het weet neemt zij de mevrouw mee op een liefdevolle manier. Mooi en wat een contrast met het verzorgingstehuis van mijn schoonmoeder. De wandeltocht heeft mij gevoeliger gemaakt en hierdoor ben ik snel in tranen. Maar dat geeft niet. Ik ben al zover dat het mag van mijzelf.

Wat een heerlijke zonnige dag is het. Mijn lichaam voelt goed. Wel had ik last van een allergie vannacht. Ik had een crème gekocht voor mijn voeten en daar blijk ik allergisch voor te zijn. Het resultaat is flinke uitslag en jeuk. Jammer van de aankoop, maar het positieve is dat de uitslag gelukkig weer weg is.

Van Sezanne wandelen wij via Vindey naar Anglure. Het is een mooi en glooiend gebied. Eigenlijk is de route gemakkelijk. Deze loopt bijna geheel langs de spoorweg.

André stapt bij een Marie naar binnen voor een Tampon pour le Pèlerin. Ha, het lukt zowaar. Vaak is de Marie gesloten vanwege het tijdstip op het moment van passeren. Hij vraagt ook of de oude kerk open is. Helaas, maar de mevrouw geeft zowaar de sleutel aan André.

Snel de kerk in voor een kort bezoek. Omdat er verder niemand is zet hij de Ohm klank in. De hele kerk resoneert mee en mijn borstkas trilt idem dito. Wat een effect. Na verder rond gekeken te hebben gaan wij weer op pad door de velden. En dan komt Patricia met haar muziek op de mobiel. Wat een teksten, echte tranentrekkers… Af en toe pink ik een traantje weg, want alles komt zo binnen. En wat schiet ineens de route op. Tijdens het wandelen komen we ook Johan en Ivonne weer tegen. Gezellig. Samen drinken we met volle teugen van het koele bronwater.

Even later komen we in Anglure en daar nemen we afscheid van Patricia. Wij hebben een ander onderkomen gezocht en blijven na Anglure een extra dag in Troyes. We komen elkaar vast wel weer tegen.

Johan en Yvonne slapen vanavond op dezelfde locatie als ons en we delen ook nog de slaapkamer. Maar eerst krijgen we van onze 81-jarige kwieke gastvrouw een pilsje in de zon. Ze is de naam gastvrouw meer dan waardig en heeft super gekookt. Ook eet ze met ons mee. Dat vind ik gezellig.  Het valt ons weer op dat deze mevrouw pelgrims ontvangt ondanks haar eigen problemen. Haar partner ligt al 5 maanden in het ziekenhuis.

Tja de nachtrust is belangrijk voor de pelgrim , maar helaas. Met zijn 88 kilo zakt André diep door de metalen veren en zelf prikken deze constant in mijn rug. Het is ook een vreselijke nacht voor mij. Ik slaap dan ook weinig tot niet.         ’s ochtends vind ik André dan ook met zijn matras naast zijn bed.

Vroeg op om met 12 personen te ontbijten. Het is weer een mooie dag vandaag en het gaat vandaag richting Sezanne. Het tempo zit er meteen goed in. Bij onze 1e stop komen we Johan en Yvonne tegen. Zij wandelen vandaag ook naar dezelfde plaats. Op een gegeven moment ervaar ik een pijnlijk moment met mijn voet. Positief blijven en om heling vragen. Daarnaast nog andere opties toepassen. Het is een prachtige route en brengt ons door wijngaarden en bossen.

Op het laatste stuk van de route van vandaag dalen we via de wijngaarden af en wandelen Sezanne binnen. Op het eerste de beste terras wat we tegenkomen ploffen we neer. Hoe verfrissend kan een tonic zijn. Even later komen Johan en Yvonne bij ons zitten. Gezellig.

In de vervallen kerk steek ik een kaars op voor mijn ouders en de ouders van Mo. We zijn beide weer emotioneel. Er hangt een schilderij van een pelgrim onderweg. Dat heb ik nog niet eerder gezien tot nu toe.

Tegenover de kerk pakken we weer een terrasje en drinken een biertje. Voor mij een elixer van Grimbergen. 33cl. Het blijkt een bijzonder brouwsel. Ik word een partij melig en het lopen gaat super. Zou dat het geheim van probleemloos pelgrimeren zijn?

We gaan richting onze slaapplaats. En het is volgens mij  een bejaardentehuis maar de dames geloven mij niet. Maar ja hoor, bij aankomst klopt het wel. We krijgen er de slappe lach van. Helemaal als er aan de andere kant van de glazen deur een streng kijkende zuster/non opdoemt. Niet weer hè zeggen we tegen elkaar en we moeten nog harder lachen. Mo houdt het niet droog. Maar goed, we melden ons netjes aan de receptie en wat blijkt, ze weten niet dat we vandaag komen terwijl we toch echt hebben gereserveerd. Gelukkig kunnen we toch blijven. Patricia krijgt een slaapplaats bij de kapper en wij krijgen een kamer van een surveillant. Ook mogen we mee-eten met de bewoners. En zo zitten wij midden in een bejaardentehuis in een kamer tussen de bewoners. Weer een ervaring rijker. Er was niets bekend over een overnachting, maar alles wordt op een rustige manier opgelost. Gastvrijheid in optima forma.

Het is een gastvrij gezin waar wij in Montmort-lucy verblijven en het lukt mij om met voeten en handen redelijk te communiceren. Wat ik bijzonder vind is dat het gebrek aan frans vocabulaire mij naar mijn gevoel brengt en daardoor mijn gesprekspartner redelijk begrijp. Een welkome aanvulling mag ik wel zeggen.

In tegenstelling tot de eerdere locaties waar wij geslapen hebben is het interieur zeer modern en de slaapkamer prima. We spreken af om 19.15u voor het avondeten en gaan ons douchen. Elke keer genieten wij hier van. Heerlijke om dat verfrissende water over je lijf te voelen stromen.

Het is soms een dillema om eerder dan de afgesproken tijd naar de gastheer en of gastdame te gaan. De ene vindt dat leuk en de andere niet. Vandaag besluiten wij om eerder naar beneden te gaan. Wrong choise. We staan om 19.05u beneden en worden, terwijl mevrouw op haar horloge wijst, terug naar de kamer of naar buiten gebonsjourd. Wij kiezen voor het laatste. Als het tijd is worden we aan tafel geroepen. De twee andere pelgrims, een leuk stel uit Rozendaal zitten al aan tafel en gezamenlijk nuttigen wij de maaltijd en zoeken daarna de slaapkamer op.

Gelukkig worden we ’s ochtends weer naar de Marie gebracht om daar onze route voort te zetten. Een korte route en we lopen weer met z’n tweeën vandaag. Patricia sliep op een andere locatie en zet daar haar tocht voort.

Onderweg filosoferen we over de mogelijkheden voor na de Camino en wat de ervaring(en) met je doen. Ik ben bijvoorbeeld emotioneler dan anders.

Gisteren op de weg naar Monmort-lucy werd ik geconfronteerd met de inspanning terwijl we een berg op liepen. Ik moest zwaar ademen, wat mij herinnerde aan het naar adem happen van mijn moeder bij de geringste inspanning die zij moest leveren. Confronterend voor mij, want ze klaagde nooit. Zelf noemde ik het altijd topsport als ik mijn moeder zo zag zonder het zelf echt te ervaren. Nu pas kon ik begrijpen wat ze al die jaren heeft doorgemaakt. Ik moest onbedaarlijk huilen. Pfffff….

Even later zitten wij heerlijk in het gras te eten en uit te rusten na de eerste kilometers. Tot onze verrassing zien we in de verte Patricia aan komen wandelen. Dat hadden wij niet verwacht en het wordt nog gekker. Haar gastvrouw heeft haar verteld dat ze voor de volgende dag een dure overnachting heeft geregeld. Haar gastvrouw regelt het wel even een andere locatie en jawel, dezelfde als die van ons.

We lachen er hartelijk om. Zo lopen wij weer verder naar de “Foyer Le Charité. Het is een oud kasteel, waar mensen in een leefgenootschap wonen. Je wordt geacht om aan de gewoontes van de mensen deel te nemen. Voordat we de kamer krijgen, wordt nog even terloops gevraagd of we katholiek en of getrouwd zijn. Gelukkig, we mogen samen op 1 kamer. Gezien de gewoontes heb ik geholpen met werkzaamheden in de tuin en Mo tekent nog wat en luistert naar muziek. Mo moet even wennen om hier te zijn. Ze voelt zich licht gespannen en weet niet hoe het komt. Ze probeert zich zo goed als ze kan aan te passen. In de eetzaal nuttigen we met 12 mensen, waarvan het merendeel vrouw, de maaltijd. Daarna ruimen we af en gaat ieder weer zijn eigen weg.

.

Ja, wat doe je als je nog van alles over hebt van de boodschappen na het eten. Meezeulen dus in je rugzak. Gisteren erg enthousiast inkopen gedaan, maar er gewoon niet bij stil gestaan dat hetgeen er over is, ook weer in je rugzamik mee genomen moet worden. En daar komt nog bij dat het warm weer is.

Dus ik vertrek met een bommetje volle rugzak aangevuld met een jas en een jack. Ja, het is niet anders, dan had ik maar niet zoveel moeten kopen in de winkel.

Wij vertrekken weer vroeg en lopen vandaag nogmaals met elkaar. Het is weer een lange dag wat de afstand betreft. 30 km. We hebben een plaatselijk contactpersoon gebeld om een overnachting te reserveren, maar waar we slapen vanavond is een verrassing.

We steken al snel de rivier de Marne over en wandelen langs Mardeuil. We lopen tussen wijngaarden en huizen door. Het lijkt wel of iedereen hier champagne verbouwt. We vervolgen onze weg naar Moussy waar we verkeerd lopen. Vanaf de met wijnstokken begroeide hellingen stappen we te snel het dorp binnen. Om de route weer op te pakken moeten we de hellingen weer op. Langs het Kasteel van La Marquetterie, wat tegenwoordig in eigendom is van de familie Taittinger. Zij produceren een bewonderenswaardig sapje met bubbels. De wijnstokken liepen overigens al weer uit.

Vanaf Moussy gaat het flink bergopwaarts en langs de kerk van Chavot.

Het blijft maar bergopwaarts gaan en we zien Epernay in de verte liggen. Uiteindelijk komen we op een vlakte uit die totaal verschilt van de Champagne streek. Totaal andere kleuren, geuren en geluiden. Wij stonden even stil naast het koolzaadveld en hoorde de bijen en andere insecten zoemen. Een geluid wat ik nog niet eerder gehoord had. Bijzonder.

Via het Forêt de la Charmoye lopen we naar Montfort-Lucy.

Voor het gemeentehuis bellen we onze contactpersoon dat we zijn gearriveerd. De vrouw des huizes waar wij vanavond verblijven haalt ons op en daar zitten wij nu. Het is een aardige familie en de vrouw des huizes kan koken ook. Heerlijk.

We vragen of er in het dorpje ook een kapper is. Die is er niet, maar deze mensen hebben wel een tondeuse die Dré kan gebruiken voor zijn haar. De baard blijft nog…

Er zijn hier ook 2 Nederlandse pelgrims die eind maart zijn vertrokken. Het wordt steeds drukker ..Vanavond ook een pelgrim gesproken die relatie, huis en haard heeft opgezegd, echt alles en nu de camino is gaan lopen. Daar moet je mi echt we lef voor hebben denk ik….