Dré en Mo wandelen naar Santiago

Extra vroeg weg omdat we 30 km gaan stappen en voor 17.00 uur een toegangscode voor de Gite Municipal op moeten halen bij het Bureau voor Tourisme in Saint Leonard de Noblat. Het is een goedkope gemeentelijke slaapplaats.

De mist hangt nog boven de bomen en het regent zachtjes. Gelukkig houdt het snel op en kan de poncho opgeborgen worden.

We missen door ons geklep een aanwijzing om een zandpad te nemen. Jammer, want we komen er veel later achter dan gewenst, waardoor we veel meer asfalt weglopen dan we willen. Maar goed, het is niet anders. Het stapt in iedergeval snel door en na twee uur zitten we in Les Billanges te genieten van een Grand Café au Lait en een tweetal rondborstige Afrikaanse dames. Van hout weliswaar, maar het zijn ware kunstwerken en glimmen je tegemoet. De Bar en het restaurant staan vol met Afrikaanse kunst en je kunt het kopen. We lopen even rond maar vinden niets wat thuis een aanvulling zou kunnen zijn om ons interieur te pimpen. Even later komen wij achter de reden van zoveel Afrikaans vertoon in dit dorp midden in Frankrijk. De kok blijkt van Afrikaanse afkomst en is de partner van de gastvrouw.

De D-wegen zijn dit keer van de S-variant, waardoor wij extra alert moeten zijn op het verkeer. De bochten zijn namelijk van het type onoverzichtelijk en de andere verkeersdeelnemers trappen het gaspedaal goed in. Gelukkig minderen de meeste vaart als zij ons passeren.

Zo tegen het einde van deze lange etappe zien wij in de verte Saint Leonard de Noblat liggen. Ha… we zijn er bijna maar nog niet helemaal. Dat laatste blijkt maar al te waar te zijn. We dalen diep af in een dal dat we niet eerder hebben opgemerkt en verliezen Leonard compleet uit het oog.

Na verloop van tijd, het is inmiddels 16.20 uur, begint de ‘Camino Stress’ vorm te krijgen in ons denken. Redden we 17.00 uur en waar is dat dorp nou? Zijn we verkeerd gelopen? Je kunt in zo’n situatie alleen maar de route blijven volgen, want achter je ligt het dorp ook niet. En het pad gaat nog steeds omhoog. Dat moet goedkomen zeggen we tegen elkaar. En ja hoor, daar zien wij de kerktoren en de eerste huizen opdoemen. Pfff… nog even een venijnige klim tot op de boulevard en we staan in Saint Leonard de Noblat.

Op naar de Marie voor de toegangscode. Best nog wel even een tippel zo met onze inmiddels pijnlijke voeten. We worden vriendelijk tewoord gestaan en doorverwezen naar het Bureau voor Tourisme aan het andere uiteinde van de boulevard. Ships ….. dat is waar ook. Door onze vermoeidheid zijn we dat vergeten.

Inmiddels ligt Monique heerlijk te slapen en duik ik ook mijn slaapzak in om te herstellen van deze vermoeiende maar mooie dag.

Vlak voor ons wordt een dame op leeftijd met de auto afgezet door haar man. Ze loopt met een stok. Wij doen dat ook, maar dit is anders. Mevrouw loopt niet zo makkelijk, maar gaat wel bergopwaarts. Als wij haar begroeten blijft zij staan en vraagt of wij naar Saint Jeaq gaan. Wij vertellen haar dat wij dat doen, waarna er een stortvloed van woorden volgt. Ze vraagt of wij het begrijpen. En gek genoeg doen we dat. Ze had graag zelf naar Santiago de Compostela gewandeld, maar dat gaat haar niet meer lukken. Recentelijk heeft ze een open hartoperatie ondergaan en is nu aan het revalideren. De verwachting is dat het niet meer gaat lukken. De revalidatie valt haar zwaar en vindt het allemaal heel moeilijk. Ze begint te huilen en ik voel de energie om mij heen en binnen in mij veranderen. Twee tellen later sta ik, na meer dan 1.000 km te hebben gewandeld naar deze plek midden in Frankrijk, met een voor mij vreemde bejaarde vrouw in mijn armen. Ze legt haar hoofd op mijn schouder en huilt verder. Als ze tot rust gekomen is, vertel ik haar dat wij voor haar zullen bidden.

Opnieuw begint ze te huilen en ik omarm mevrouw weer en kus haar op haar voorhoofd. Het voelt alsof er iets verandert bij de mevrouw en wij nemen afscheid. Snel vraag ik nog even haar naam. Geraldine heet ze en wij gaan ieder onze eigen weg.

Monique neemt alles waar zonder iets te zeggen en is geraakt door hetgeen gebeurde. Ik achteraf ook, want op het moment zelf verliep alles automatisch voor mij. Wat een bijzonder moment.

De etappe’s zijn weliswaar kort maar bijzonder zwaar en buitengewoon mooi. Het gaat door bossen en tussen de akkers door. We merken al snel dat het omhoog gaat. Heuvel op dus. Niet even een klein stuk klimmen, maar tot op de heuvel zelf. 700 meter. Daar staat een kerk met een wel heel bijzonder beeld van een koe. (We zijn net getipt door een Engelsman.)

Het volksgeloof in de omgeving van Saint-Goussaud is nog levend. Je prikt een speld in het beeld van de koe en dat zorgt er voor dat je binnen één jaar getrouwd bent. Het lijkt wel een vorm van voodoo. Spooky.

Aangezien wij de enige in de kerk zijn, maak ik van de gelegenheid gebruik om de Om-klank in te zetten. De hele kerk trilt mee en Monique voelt haar hele lichaam vibreren. Wat een krachtige klank is dit toch. Als ik er dieper over nadenk trilt niet alleen de kerk en degene die binnen in de kerk aanwezig zijn. De trilling gaat door de aarde heen en de lucht. Alles trilt. Het is alsof je een steen in een vijver gooit. Interessant detail is dat de kerkklokken oorspronkelijk uit India komen. Ze werden daar gebruikt om de Om-klank na te bootsen.

(Wat ruikt de hond wat ik niet ruik?)

Vanaf nu gaat het heuvel af richting Châtelus-le-Marcheix. Gelukkig. Maar overigens niet gemakkelijker voor het lijf omdat de zwaartekracht zijn werk goed doet. De benen met alles wat daar aan vast zit vangen alle ‘klappen’ op en vergt flink wat mentale en fysieke energie.

18 km op de agenda vandaag, dus rustig aan beginnen.

Afgelopen nacht sliepen we in een Engels café/gite en dat is prima bevallen. Ehhh…. Schots volgens de madam. Zij is tenslotte Schots van geboorte. Ik werd terecht gecorrigeerd, want het is alsof je tegen een Belg zegt dat hij Nederlands is of vice versa. Althans volgens de madam. Heb maar niets gezegd over de aanwezige Engelse magazines van Homes & Interiors. Ook een Schotse mag haar ispiratie natuurlijk uit Engeland halen.

Overigens fijn om weer Engels te spreken en te genieten van a real black English tea met een wolkje melk in middagzon. Even checken, ja hoor. Ook hier blijven de teabags gewoon in de theepot. Wat is een goede thee toch heerlijk in de Franse Countryside.

Ook vandaag lopen we met zijn tweetjes en hebben behoefte om lekker met elkaar te praten. We hebben het over van alles, wat we voelen, willen, nodig hebben en wat we verder ervaren. Het is geweldig om met andere te lopen, maar om samen te wandelen is toch ook superfijn en biedt kansen op verdieping in onze relatie. We hebben daardoor niet zo zeer de omgeving in de gaten en maken niet veel foto’s . Ook goed. We wandelen vandaag ook niet apart, maar blijven bij elkaar.

De route is veel over asfalt en krijgt van mij niet de schoonheidsprijs. La Souterraine is een prachtig dorpje met een mooie kerk. In de kerk staat een tafel opgesteld met info speciaal voor pelgrims. Meteen de laatste tampon (= stempel) ontvangen voor mijn 1e credential. Hij is vol.

Ik heb er nog één, maar ik vind het leuk om ook aan de achterkant stempels te verzamelen. Kan er ook zelfs nog later op de route eentje halen. Zie wel.

Wat een super mooie dag is het vandaag. De zon schijnt volop en alles ziet er vrolijk uit. We zijn al vroeg op pad en genieten van elkaar en van de natuur. Woorden zijn niet nodig.

We zetten onze tocht voort langs de Creuse en ook nu is het prachtig. Het is er stil en mooi.

Als we ergens op een terras zitten worden we ineens overvallen door Wouter die stroopwafels voor onze neus zet. Hij staat hier op de camping met zijn familie, zag ons voorbij wandelen en heeft de stroopwafels van tafel gegrist om ze te delen met ons. Heb er geen woorden voor. Maar wat geweldig zeg. Een kort maar intens gezellig moment tussendoor. En die stroopwafels smaken heerlijk… Thnx Wouter.

Richting Crozant is het weer flink klimmen, dalen en klimmen. In de verte steekt de oude vervallen vesting hoog boven de rivier uit, blootgesteld aan weer en wind. Het moet voor de eerdere pelgrims een imposant gezicht zijn geweest om de vesting in zijn volle glorie te zien.

We hebben de keus om via de D-weg naar boven te wandelen of via oude traptredes. De keuze valt op de laatste. Best wel een klim maar goed te doen voor onze inmiddels getrainde spieren, pezen en botten. In een mum van tijd bereiken wij de top en lopen het dorp binnen.

Crozant is in mijn ogen super toeristisch en heel erg druk. Er is een markt met antiek en andere snuisterijen. Normaal gesproken vind ik dat geweldig, maar de drukte en de muziek komt op mij af.

Tijdens het verorberen van een berg frieten wandeld Patricia langs. We maken ruimte en ze ploft bij ons aan tafel neer. Neemt hetzelfde gifgroene drankje als ik en hapt wat frieten mee. Ook nu wisselen we onze ervaringen uit en nemen weer afscheid.

Ben blij dat we verder gaan en de drukte achter ons laten. Elke keer is het een bijzonder ervaring dat je na 20 tot 50 meter wandelen, opgaat in het landschap en het lijkt alsof er geen druk dorp in de buurt is.

We volgen de loop van de rivier een tijdje en wandelen weer in de stilte. Het doet mij goed.

Wat een nacht zeg. Ik slaap op een matras waarvan je elke keer denkt bij het omdraaien dat je van de matras af valt. En dat gebeurt dus ook. Ha ha. Gelukkig val ik zacht.

Het regent nog maar een heel klein beetje, maar het is niet koud. We lopen vandaag samen en dat is prettig. We kletsen wat en daarna gaan we onze eigen gang. Heerlijk hoe mooi dit toch kan en mag zijn. Het is weer een pracht route en komen bij een enorme brug die twee heuvels verbindt. We blijven er 15 minuten op rondhangen om van de vergezichten te genieten. De omgeving is zo mooi en is in nevelen gehuld. Het geeft mij het gevoel dat ik zo nietig ben in dit overweldigende landschap.

Eindelijk stopt het met regenen. Gelukkig want we moeten nog een flink stuk verder. In het dorp Cluis drinken we koffie in een café. Wat een fijne sfeer hier zeg. Parijs van voor de jaren 70. Althans, dat is wat de eigenaren willen overbrengen aan de gasten. Madam informeert nog naar onze bestemming. Als zij hoort waar wij overnachten, fluistert ze bij het weggaan in ons oor dat het eten aldaar niet zo best is sinds zij het verkocht hebben. Oké. Achteraf blijkt ze gelijk te krijgen.

Ons einddoel is Gargilesse-Dampierre vandaag. Het is een lieflijk dorp met een, hoe kan het ook anders, Chateau. Ook is er een Romaanse kerk uit de 12e eeuw. De fresco’s in de crypte zijn geweldig en de energie voelt heel fijn aan.

En dan komen we in het plaatselijke café ineens Wouter tegen. We zijn verbaasd, maar ook blij verrast om hem te zien. Wouter idem dito. Snel kletsen we bij. Zijn familie is hier voor een week om tijd met hem door te brengen. Wat een heerlijk idee om je ouders ineens zomaar te zien zeg. Wauh dat is nog eens een verrassing. Ik schiet er vol van.

Als zijn ouders hem ophalen nemen we afscheid en gaan naar ons chalet. Het is een leuke en mooie plek aan de Creuse.

En weer regent het, de hemel gunt ons veel water. Mijn lichaam is nog moe, maar de 2 blaren zijn genezen, dankzij de goede zorg van mijn medicijnman. De plek waar we hebben overnacht is weer precies goed. Een stapelbed, een douche, dat is voor ons voldoende. We voelen ons ook steeds meer een pelgrim worden. Slapen, opstaan, ontbijten en gaan. De ene keer een korte of een lange afstand. Om de 7 km sokken wisselen ook bij regen. Het is een ritueel geworden al vanaf het moment dat wij uit Eindhoven vertrokken.

Het is eigenlijk vreemd hoe ik nu naar een afstand van ca. 18 km kijk. In mijn ogen is dit nu een korte afstand, terwijl we met het plannen ervan ik dit in het begin een lange afstand vond. Je verandert zelfs daarin.

Eigenlijk hoef je niets meer anders op een dag. Mijn hoofd raakt daardoor leger. Er komt dan juist ruimte vrij om over situaties na te denken. Soms is dit fijn en soms druk ik die gedachten nog even een stukje opzij voor een ander moment met mezelf. Ik geniet dan vooral van de rust en wil graag deze rust ook in mijn dagelijkse leven invoeren. Thuis heeft iedereen, inclusief mijzelf, het zo druk met van alles en nog wat, dat je haast vergeet om echt te leven en datgene te doen dat er werkelijk toe doet. Terwijl dit juist heel belangrijk is.

Het is totaal niet interessant meer als er geen wifi is op onze slaapplaats. Thuis zou ik, als ik een aantal dagen geen wifi tot mijn beschikking heb ‘gek’ geworden zijn. Nu kan ik mij dat niet indenken.

We hebben geen krant meer gelezen vanaf eind maart en geen nieuws gehoord. Mis je dan iets vraag ik mezelf af? Of kan ik zonder? En wat is de toegevoegde waarde als ik wel op de hoogte blijf van het nieuws?

Ik realiseer me dat ik met mijzelf aan de slag wil gaan en mijzelf daarom een aantal kritische vragen wil stellen om over na te denken. Want wat wil ik nu toch verder met mijn leven. Ben ik nog blij met hoe ik het heb ingericht, met wie en op welke manier?

Wat kan er beter en waarmee mag ik minder streng zijn voor mijzelf etc etc. Ik heb er nu ruimschoots de tijd voor en durf het aan, niet vandaag, maar het begin is er.

Nu vooralsnog verder wandelen samen met Dré, Patricia en Jean Marie. Patries gaat verder naar een ander plaatsje en Jean Marie slaapt ook in Neuv-Saint-Sépulchre. Hij is een Fransman van 62 jaar die zijn hele leven heeft gewerkt bij Unilever. (Is dit het dan??) Hij wandelde samen met zijn vrouw, maar die heeft de Camino een paar dagen geleden moeten opgeven in verband met een blessure. Vanavond maar samen een hapje eten in het plaatselijke café.

Gisteren 11 mei hebben we de boodschappen voor vandaag gedaan en alle vuile kleding gewassen. Het was even spannend of alles wel droog zou zijn voor vertrek. Maar gelukkig werkt mijn ‘inwendige’ klok prima en word ik ’s nachts wakker om de kleding van plaats te wisselen. De droom van iedere vrouw toch?

De ‘luxe’ pelgrims die wij zijn verworden moeten vandaag weer wennen aan het zelf fabriceren van een ontbijt. Zelfs in de pelgrimsherberg wordt er vaak een ontbijt geserveerd. Is dit een eerste tijding van veranderende omstandigheden vraag ik mij af? Ach, rustig op mij af laten komen. Net zoals de 31 km die wij vandaag gaan stappen. Het is gelukkig droog ondanks de dreigende wolken.

Gisteren was het wel even anders. Vanaf vertrek tot nagenoeg de aankomst in Le Chatelet hadden wij regen. 23 km lang. Je went er aan. Echt. Op een gegeven moment begon ik zelfs de afwisseling in de hoeveelheid regen te waarderen. Kreeg diepere inzichten in het ecosysteem. Realiseerde mijzelf dat de watermoleculen die naar beneden vielen, al eens eerder langs de kieuwen van een vis gegleden zijn of op welke wijze dan ook via een andere creatie hun weg gevonden hebben naar de plaats waar ik wandelde.

Daarnaast ontwikkel ik een steeds groter respect voor de creativiteit waarmee dit alles wordt gecreëerd en een steeds krachtigere devotie voor het bewustzijn wat diezelfde creativiteit in beweging houdt.

Ontwikkeling van devotie voor ‘dat’ bewustzijn is m.i. onmisbaar om verdere innerlijke verdieping of verbondenheid met datzelfde bewustzijn te ervaren.

Een aantal maanden geleden realiseerde ik mijzelf dat ik weer eens ‘stilstond’. Op een kruispunt zogezegd. Stelde De vraag. Ga ik op de huidige manier met mijn leven verder of accepteer ik wat ik al lang weet?

Zo loop ik vandaag samen met Monique 31 km naar La Chatre. Één van de vele etappes van de plus minus 2.395 km naar Santiago de Compostela. Het is fijn samen. We ervaren plezier, pijn en pinken af en toe een traan weg. Hebben diepgaande gesprekken en realiseren ons allebei dat wij elkaar in essentie niet nodig hebben, maar er bewust voor kiezen om elkaars liefde te delen. In vrijheid kunnen wij elkaar dat vertellen zonder angst te hebben voor eventuele consequenties. We ‘Wandelen in liefde’.

Bouzais. Een dorp met een hele fijne accommodatie waar pelgrims onderdak kunnen vinden. Telkens is er één vrijwilliger actief om de pelgrims onder andere te verwennen met een heerlijke maaltijd. Zo ook gisterenavond. De bloemkool met bechamelsaus brachten mij, naast een goed gevulde maag, fijne herinneringen uit mijn jeugd op mijn netvlies en in gevoel. Wat vond ik het altijd heerlijk om de pan, waarin mijn moeder de saus had gekookt, met mijn vingers uit te vegen en deze af te likken. Ze liet er soms wat extra saus inzitten.

Maar dat was gisteren. Vandaag trotseren wij de weergoden tijdens een tocht van 23 km. Het regent goed door en de verwachting is dat het voorlopig niet stopt met regenen. C’est la vie zeggen we tegen elkaar en trekken de opgedroogde poncho weer aan.

De poncho. Er zijn diverse type poncho’s te koop. Die van ons biedt ook bescherming aan de rugzak, maar is alleen als het windstil is zelf aan te doen. Gelukkig wandelen wij samen en kunnen elkaar helpen als dat nodig is.

Om je benen tegen de regen te beschermen heb je diverse mogelijkheden. De vertrouwde regenbroek, gamaschen en of chaps. De laatste variant gebruik ikzelf. Het zijn zegmaar de pijpen van een regenbroek die je aan je riem bevestigd. Ideaal voor mij. De lichaamstemperatuur loopt dan minder snel op.

En de temeratuur loopt zeker op als je de hele dag gehuld bent in een poncho. Na verloop van tijd is het onder de poncho flink vochtig geworden door het lichaamvocht wat uit je poriën naar buiten komt. Niet altijd even prettig kan ik je vertellen.

Ons ‘leed’ wordt vandaag samen gedeeld met Patricia. Ook zij heeft overnacht in Bouzais. Het regent dan wel, maar de route is mooi en loopt over asfaltwegen, door het bos, langs akkers en via holle wegen. Koeien kijken ons verdwaasd aan als wij langs wandelen en rennen zelfs met ons mee aan de andere kant van hek. Ook de stier doet gewoon mee. In een dorp waarvan ik de naam kwijt ben probeert Monique of het plaatselijke restaurant open is. En gelukkig, de deur zwaait open en de waardin zwaait enthousiast terug. Het ruikt er heerlijk. Alles is in voorbereiding voor de ‘plat du jour’ die tussen de middag geserveerd gaat worden. Wij nemen koffie met melk en een bijbehorend perentaartje met warme chocoladesaus. Hemels.

Als de voeten opgedroogd zijn stappen wij weer de regen in om onze tocht voort te zetten.

Onderweg.

Maffe meiden.

Schuilen voor de regen.

Eindelijk weer zon.

Overnachting regelen.

Vorkje prikken.

Na een goede nachtrust vroeg op en ‘stevig’ ontbijten met Monique, Patricia en …..

Wij hebben voor vanavond iets gereserveerd in Ainay le Chateau wat op de gewone route ligt. We gaan ervoor. Patricia overnacht in een dorp wat dichterbij is. Vlak voordat we afscheid nemen hoor ik een bonk. En ja hoor, daar ligt Patricia op de grond met de volle 15 kilo bepakking. Gelukkig heeft ze zich niet bezeerd en maak daarom snel een foto van haar. Ze moet ontzettend lachen.

De route langs het kanaal van Berry is zwaar daar de wegen niet vlak zijn. Ook is er niet op alle delen van de route gemaaid, waardoor het gras hoog en nat is. Ik voel dat ik er weer een blaar bij heb. De blaar van gisteren is zo goed als weer weg en doet geen pijn meer. Een meevaller.

We besluiten nog even samen te lunchen en nemen voor de 3e keer afscheid van elkaar, maar zeker niet definitief. We gaan elkaar vast en zeker weer zien….(met of zonder Mark ha ha).

In Ainay le Chateau ontmoeten wij Roger en Michele in de Pelgrimsherberg. Het zijn twee gepensioneerde vrijwilligers die erg zorgzaam zijn en ons helpen met de volgende reserveringen. Michele doet ook nog even onze was. Wat heerlijk. Morgen is alles weer schoon.