Dré en Mo wandelen naar Santiago

Heerlijk zo’n rustdag na meer dan 1.600 km wandelen. Wij genieten volop van onze laatste dag in Frankrijk en de bijzondere voelbare energie in deze plaats. Het geeft je kracht en rust tegelijk.

In de 12e eeuwse kerk steken wij weer een kaars aan voor iedereen die ons lief is hier en achter de sluier. De devotie van de vele pelgrims die ons zijn voorgegaan is ook hier sterk aanwezig. Wij ervaren dit allebei.

Morgen gaan wij op weg richting Spanje en steken dan de Pyreneeën over via de Route de Napoleon. Een hoogteverschil van zo’n 1.200 meter. We hebben er zin in.

Het is een warme nacht geweest op de zolder van de verbouwde boerderij. Gelukkig is het niet volgeboekt en wij slapen daarom toch nog prettig door tot 03:50 uur. Ha ha …. Ik kan er de humor wel van inzien als de huishaan helemaal los gaat en ons wakker kukelt.

Het dorp Ostabat is agrarisch en dat kun je merken. De walm van de mesthoop dringt door de openstaande ramen naar binnen en het aantal vliegen is groter dan het aantal inwoners incluis pelgrims.

Ook het vee loopt los door de straten. Heb nog even een oververhit schaap gekoeld door wat water over haar kop te gieten. Waarna zij met behulp van de boer verder is gewandeld richting stal.

Het dorp is een echt knooppunt. De noordelijke en oostelijke pelgrimsroutes komen hier samen en gaan vanaf hier als één wandelpad verder over de Pyreneeën. En dat merken we direct als wij richting Saint Jean Pied de Port wandelen. Het is voor onze begrippen al druk met wandelaars op de weg en hebben het gevoel alsof we met een wandelclub op pad zijn. Dat is wennen.

Voor we het door hebben arriveren we voor de poort van Saint Jean en komen de emoties los. Zo komt er een eind aan onze wandeltocht door het Franse land en start de Camino Frances in Spanje.

Na het heerlijke diner in de tuin is het ontbijt een grote tegenvaller. Het stokbrood is oud en zo hard dat je er iemand bewusteloos mee kan slaan. Dat wordt een petit dejeuner langs de route.

Als wij vertrekken kom ik erachter dat mijn wandelstok is gebroken en dat voelt als een groot gemis. Belachelijk natuurlijk, want het is niet eens mijn stok en behoort aan de natuur. Dus loslaten Mo. Lijkt toch wel alsof ik iets van mij heb achtergelaten. Maar wie weet heb ik hem niet eens meer nodig.

De tocht is werkelijk zo prachtig met een route door heel veel maïsvelden. We merken dat we meer moeten klimmen en afdalen. Niet zo gek natuurlijk want we naderen nu echt de Pyreneeën.

In Saint Palais hebben Dré en ik een intiem moment. We huilen en ik voel dat er weer een verdieping is in onze relatie. Ik wist niet dat het nog veel dieper kon, maar het is dus mogelijk.

Daarna wandelen we weer verder en komen op een bergpad dat ons leidt tot 3 pilaren. Wat een heerlijke rustplaats en wat een fijne energie hier.

Na een uur gezeten te hebben gaan we verder en weten dat we een lang en steil pad omhoog moeten. We zien het in de verte al glinsteren in de zon. Spannend.

En wat een super momenten tussen de bergen. Op sommige toppen ligt nog sneeuw. Hoe mooi om dit mee te maken en hier te mogen zijn.

We beginnen aan de klim en ja, eindelijk zijn we boven en daar krijgen we een enorm enthousiast ontvangst van Lieve Lieve en wat een geweldig uitzicht. Ik wil hier wel uren zitten. Voel me gelukkig en heel blij.

Wat een prachtige route en wat is het heet. Onze huidplooien worden geaccentueerd door het overvloedige zweet wat uit onze lichamen vloeit. Drinken en drinken aangevuld met een Tuc. Lekker zout. Het is een tocht met heel veel hoogteverschillen, dus dat betekent heel veel stijgingen en dalingen. Maar we gaan rustig beginnen.

Het uitzicht is super en we zien de Pyreneeën al liggen. Wat geweldig zeg en wat indrukwekkend.
Het is echt heel vermoeiend om de stijgingen in één keer te doen en ik ben bekaf als ik telkens boven op een heuvel ben. Of kunnen we deze al bergen noemen?

Om 15:00 uur komen we aan in het plaatsje Sauveterre de Béarn en zitten uitgeput op een terras na de beklimming van een flink aantal treden. We besluiten hier gewoon lekker een uur te blijven zitten om te herstellen van de inspanningen.

André wil graag naar de Abdijkerk St André en ziet later Lieve. Zij vertelt dat ze om 16:45 uur wordt opgehaald door de eigenaar van de gite en wij ook. Nu, dat is een aangename verrassing. Zeker voor mij met mijn vermoeidheid.. Jippie.

En ja hoor, daar rijdt de auto voor en laten we ons de 3 km rijden naar een heel groot huis, waar we met 3 Franse jongens verblijven. Het is een prachtig huis van een engels echtpaar. Snel een wasjes en daarna uitrusten.

Na gegeten en geslapen te hebben in een soort sportzaal op veldbedden gaan we voor een korte etappe van 17 km.

Het is ook nu weer super warm om te wandelen. Ongeveer 30 graden. Wij arriveren lekker vroeg in het stadje en dat is weer heel handig. Zo ook vandaag, daar we kunnen overnachten in de refuge van het dorp. We laten onze rugzak achter bij de vvv en gaan lekker een hapje eten. Bij terugkomst staan de 3 luxemburgers, Gauthier en Lieve ook te wachten voor een plek …Gezellig hoor.

P

De gite is in een historisch pand gevestigd met een echte wenteltrap. Het geeft een romantisch indruk.
Nadat we ons geïnstalleerd hebben in de gite gaan we richting de post om overtollig gewicht naar Heemstede te sturen. Want wat niet gebruikt is de afgelopen weken verwachten we ook niet in Spanje te gebruiken. Het is in totaal één kilo aan kleding en andere zaken. Wat zal die rugzak minder zwaar zijn zeg.

Om mijzelf te verwennen ga ik richting de kapper. Even mijn haar pimpen. André laat zijn kalende bol ook nog even scheren en gaat daarna wat drinken op een gezellig plein. We treffen elkaar daar weer en vergeten onze afspraak met de vrijwilligers om 18:30 uur. Zon, drank en een vermoeid lichaam helpt niet echt om afspraken na te komen. Samen met Lieve eten we wat en nemen er na weer afscheid.

Het is een andere dag dan een “normale ” camino dag, want ik kies voor mezelf en voor mijn lijf. In verband met mijn blaren ga ik met de bus vanuit Saint Sever naar Hagetmau. Dat betekent dat ik 15 km minder loop vandaag dan André. Dat is dan maar zo. Ik wil graag het weekend goed de pyreneeën over.
In de refuge heb ik gevraagd hoe het zit met de bus en heb uitgelegd gekregen hoe en wat. Vanmorgen aan het ontbijt blijkt dat ook de  3 Luxemburgers een gedeelte met de bus gaan !
Nu vraag ik je?

Bij aankomst in Hagetmau drinken we samen koffie en dan gaan de mannen al weer verder. Ik verken de stad, tracteer mijzelf op een taartje en ga dan heerlijk in de zon zitten totdat André langskomt om de 14 km samen te lopen.
Voelt best vreemd, zo even van elkaar gescheiden te zijn, daar we al 10 weken samen zijn en de camino bewandelen. Maar voor mijzelf kiezen voelt op dit moment goed. Ik kijk om mij heen en voel me heerlijk. Weet dat ik niet altijd een keuze maak die wel eens het beste voor mij kan zijn, maar ik heb inmiddels ook geleerd om alle kleine aanwijzingen die op mijn pad komen serieus te nemen. Sta er denk ik veel meer open voor.

Zo ook de vrijwilliger gisteren die ineens over een bus begon te vertellen en over een man met blaren. Niet voor niets, maar zoetjes aan leer ik het wel om alle kleine tekens op te volgen.
Ze worden niet voor niets aan mij aangerijkt. In alle drukte van de dagelijkse beslommeringen ga je er zo snel aan voor bij of sta je er vaak niet goed voor open. Maar op zo’n camino ben je hier niet mee bezig en komen de dingen gewoon op je pad. Lijkt nu wel alsof ik ze beter oppik en er ook naar luister zonder afgeleid te worden.

Want dat is het mooiste van dit alles, dat je je ziel vrij laat. Voor mij betekent dit leven naar hetgeen je voelt. Zonder te denken ja maar, als of ja, maar dan….
Wat een leerstof toch allemaal weer.

Nu we dieper in het zuiden van Spanje wandelen wordt het ook drukker in de gemeentelijke refuges. Vannacht sliepen wij opeens met 15 pelgrims. Tjee, dat was even wennen. Ik had een slechte nacht, omdat er meerdere snurkers waren. Dat wordt wat straks in Spanje. Het aantal pelgrims per refuge is daar vaak groter.

We vertrekken om 7 uur in verband met de hoge temperaturen in de (na)middag. Scoren een voorgebakken broodje en zien geen routeaanduidingen meer. Een stad uitlopen blijkt vaak toch een uitdaging voor ons. Maps.me lijkt uitkomst te bieden. En ja, we lopen in de juiste richting alleen één straat te ver.

Nog een kleine week en dan naderen wij al Saint Jean Pied de Port, dan de pyreneeën over en dan is het einde Frankrijk en begin Spanje. Waarschijnlijk einde regen, maar hogere temperaturen. Morgen en de rest van de week wordt het 30 graden en tja voor een wandelaar eigenlijk te warm.

Het is een zware etappe voor mij, want de blaren doen erg zeer. Maar goed, ik trek de schoenen gewoon weer aan en ga door… Het is echt snel warm en nemen bij de kerk een pauze, waar we al snel de andere pelgrims tegenkomen. Om 1 uur stoppen we in Saint Sever. Wat een leuke plaats zeg. Nadat we ons hebben verkleed duiken we een terras op. Ze hebben even wifi, dus ik ga lekker met mijn ouders appen. Heerlijk om zo contact te houden.

Ondanks dat we maar met 4 pelgrims zijn. Michel, Gauthier, Monique en mijzelf slaap ik onrustig. In Mussidan vluchte Gauthier nog naar de keuken door het gesnurk van Jeaq, nu laat hij zelf een sonoor geluid horen. Ik word er af en toe wakker van. Maar ook mijn onrustige voeten en benen houden mij af en toe uit mijn slaap. Pijnscheut links, dan weer rechts en vice versa. Mmmm…. de 34 km is best wel veel geweest. Nog een geluk dat het een vlakke etappe was.

Het krieken van de dag gaat gepaard met het geluid van een rits die, hoe kan het ook anders, opengeritst wordt. Kwart over zes…. Pfff… Nog vijf minuten bewust ontspannen in mijn slaapzak en hup eruit.

Als de beide jonge mannen vertrokken zijn maken wij ook aanstalten om op pad te gaan. De Nederlandse hospitalier verteld ons waar de bakker en een supermarkt is. Altijd fijne informatie en het scheelt tijdverlies doordat wij niet hoeven te zoeken.

In het dorp Bostens is een Romaanse kerk met een zijgebouw speciaal voor pelgrims. Je kunt er een kop thee of koffie drinken of uitrusten. Hoe mooi is dat. Dieper in het zuiden van France wordt er meer rekening gehouden met pelgrims blijkt.

Als wij de kerk bezoeken gaat automatisch het licht aan en de muziek bij het altaar. Een kerk uit het jaar 1.200 met een moderne teint. Voor mij even geen stilte meer. Ondanks de muziek voel ik een fijne devotie en lift mee op de energie ervan. Ik steek een kaars aan voor diverse broeders en zusters aan beide kanten van de sluier. Het licht van binnen gesymboliseerd door het uiterlijke licht van de vlam.

In Bougue worden we herinnerd aan het feit dat wij al een flinke tijd onderweg zijn. Nog 970 km tot Santiago de Compostela stappen. Een verrassing voor ons, want we leven steeds meer in het nu. Vergeten data en ook waar wij bijvoorbeeld 3 dagen geleden geweest zijn.

Snel langs de bakker na de refuge netjes achter gelaten te hebben in Captieux. We hebben geslapen in een zijkamer. Wat een rust en prettig donker als we de luiken van de refuge en ons zelf sluiten.

We zijn het dorp snel uit en begeven ons weer op de traverse. Een oude
spoorbaan richting het zuiden en Roquefort. De etappe is zo’n 34 km lang en we kunnen niet verdwalen. Het is rond kwart over zeven nog behoorlijk mistig en we merken al snel dat er heel wat muggen op zoek zijn naar vers bloed. Dan toch maar mijn hoed op zetten ter bescherming van mijn bijna kale bol. Als de zon de mist verdampt blijkt dat het de muggen niet uit maakt hoe sterk de zonnestralen zijn. Als je door blijft lopen valt het nog wel mee, maar als je even stilstaat voor het maken van een foto of een sanitaire stop weten ze je direct te vinden. Vooral Monique. Het duurt niet lang voordat ze een aantal muggebulten extra heeft.

De traverse wordt afgewisseld met een brug over een snelweg en een slingerweg door een landbouwgebied. Ook stappen we door een heerlijk geurend dennenbos. Wat kan ik daar toch van genieten.

Niet lang daarna ligt er weer een andere traverse voor ons. De natuur er naast is wisselend van bos tot gekapt bos. Er zijn geen nieuwe bomen gepland. Iets wat ik niet begrijp. Maar goed. Het Frans bestemmingsplan voor dit gebied ken ik niet in detail.

Monique heeft het zwaar maar klaagt niet en stapt gewoon door. Haar behandelde blaren spelen weer op en dat valt echt niet mee. Heb een diep respect voor haar en haar doorzettingsvermogen.

Als we in Roquefort arriveren is ze oprecht blij en duikt snel onder de douche om bij te komen.

Wat een mist en wat een regen om mee te beginnen vandaag. Mijn schoenen zijn nog steeds niet droog, ondanks de kranten die erin gestopt zijn en de zooltjes die er naast zijn gelegd. Tegen zoveel harde regen blijkt niets bestand. De mevrouw komt nog met een haardroger om te helpen, maar echt veel uitmaken doet het niet. We lopen vandaag naar Captieux via Bazas en dat is 29 km. Bazas is een heel schattig plaatsje met een hele mooie kathedraal. Op dit moment wordt hij gerestaureerd.

We drinken op het plein voor de kerk koffie, halen brood en pinnen wat geld. Gelukkig is het weer opgeklaard en is het heerlijk warm. We hebben al veel kilometers gemaakt vandaag, dus hoeven we niet meer heel veel te lopen. Dat is het voordeel van vroeg vertrekken. Het nadeel van mijn natte schoenen is dat ik 2 blaren heb gekregen en die zijn pijnlijk. Vanavond gaat medicijnman Dré ze verzorgen, want morgen moeten we 34 km, dus ik moet toch nog goed aan de wandel kunnen.

Omdat ik erg moe ben besluiten we iets te halen bij de supermarkt en in de municipal klaar te maken. Het is een simpel iets, genoeg om daarna meteen door naar bed te gaan om te herstellen.