Dré en Mo wandelen naar Santiago

Na een nacht op zaal te hebben gelegen met 20 stapelbedjes, die alleen door ons werden bewoond vannacht, hebben we heerlijk geslapen. We zijn al vroeg op en beginnen de etappe op een heel lang smal pad richting de bergen. Ik vind de route super. In het volgende dorp starten we eerst met een ontbijt, want koffie zetten kunnen ze echt in Spanje. Dré krijgt op het toilet de opera Nessun Dorma in zijn gedachten en begint te zingen. Na de laatste druppels sinaasappelsap te hebben opgedronken is het weer genieten van de natuur.

Het is al snel warm, maar goed te doen. Na zo’n 6 km komen we in het plaatsje El Ganso langs een klein barretje, waar een man gitaar speelt en ons toezingt. De wierrook die wij even daarvoor roken blijkt hier zijn oorsprong te hebben. In het barretje hebben ze geen verse jus dus hangen wij onze rugzakken weer op onze natte rug en lopen verder.

Echter, Dré blijft plotseling staan en luistert naar de gitaarspelende man en loopt naar de wierrook. Hij zwaait met zijn hand en de gitarist stopt met spelen en pakt de wierook en reinigt spontaan Dré zijn chakra’s.

Ik wil er een foto van maken, maar dat wil de man niet. Ook goed ! Dré en de man wensen elkaar een goed leven toe en wij gaan weer verder. Wat een spontaan en mooi moment toch weer. Een straat verder blijkt er in een andere ‘bar’ wel verse jus te zijn. Als wij er van sippen klinkt het lied Nessun Dorma uit de luidsprekers. Kippenvel moment voor Dré omdat dat één van de favoriete opera nummers van zijn pa was. Hij krijgt er een antwoord mee op zijn eerder gestelde vraag.

We vorderen onze wandeling en komen in de plaats Rabanal del Camino en gaan vanaf hier naar Foncebadón. En dan komt het echte camino gevoel weer terug. Als iedereen loopt te puffen van de hitte, gaan wij voluit.
Het is namelijk een klim en dat missen we hier erg in Spanje . Net als in Frankrijk lopen we met gemak omhoog en genieten hier erg van. Voor ons is dit de camino. We duiken snel een auberge in en doen meteen onze dagelijkse handelingen.

Het blijkt bij mij zo te zijn, dat als wij een rustdag hebben gehad mijn benen   ’s nachts aan het ‘lopen’ gaan. Lijkt net alsof er allemaal beestjes inzitten die maar blijven bewegen. Weet dat het spierpijn is en dat dit komt doordat wij een dag niet hebben gelopen. Maar toch. Met deze benen begint mijn dag. Ook is het alsof ik de afgelopen dagen de hele spirit van de Camino kwijtgeraakt ben. Begrijp me zelf even niet meer. Alles zit me in de weg.

Als we pauze nemen voel ik me erg down. Eerst last van mijn buik en nu van mijn benen en daar baal ik van. Hebben nu zo’n 100 dagen gelopen en het lijkt alsof mijn lichaam ineens gaat protesteren. Ik neem een notenreep met hazelnoten, stom dus bultjes op mijn lippen. Daarna een appel en ook bultjes ( allergische reacties) en voel me zielig. Zeg dit zo tegen Dré en hij bevestigd het allemaal. We moeten er allebei ook weer om lachen..

Gelukkig is mijn buik weer helemaal goed. We lopen verder en nemen wat te drinken. Er zit een vrouw uit Canada, Barbara, ze zegt ik ben moe. Ik zeg, ik ook en we beginnen te praten. Het is haar 1e wandeldag en ik zeg oh, maar dan begrijp ik dat je moe bent hoor, dat had ik ook in het begin. Op haar vraag hoelang wij bezig zijn zeg ik, nu het is geloof ik mijn 101e dag waarop zij zegt.. Jeempie dan mag jij echt wel moe zijn hoor en je lichaam voelen. Het ijs is meteen gebroken. We gaan direct met ons gesprek de diepte in. Super.
Ze is vergeten om eten mee te nemen. Spontaan geven wij haar een appel, banaan en een mueslireep. Zij is duidelijk verrast. Wij vinden het niet meer dan logisch om te delen.

Wij vertrekken en hebben samen weer diepgaande gesprekken. We zijn nu 3 maanden onderweg, maar we blijven steeds weer in gesprek en het is dieper en dieper geworden. Er is voldoende gespreksstof en het verveelt nooit. Geweldig gewoon.

Onderweg staat er zomaar bij een huis een mand met versnaperingen. Er staat een bordje bij dat dit is voor de pelgrim.
Nu, dit is toch zo lief en ik krijg mijn camino gevoel weer terug door dit soort lieve acties en mooie gesprekken. Mijn benen houden op mij te kwellen, mijn energie wordt hoger  en ik krijg de spirit weer langzaam terug. Is het nu de mind of ..?

Op naar weer een nieuwe mijlpaal. Leon. Al voordat wij vertrekken besluiten wij om vandaag en morgen in een hotel te overnachten. Onze keuze wordt mede bepaald door hoe ik me voel en om uit te rusten van de laatste weken doorstappen.

In veel boekjes staat vermeld dat de route van 18 km niet mooi is gezien de vele industrie voordat je Leon binnen wandeld. Er wordt zelfs geadviseerd om met de bus te gaan. En dat doen veel pelgrims dan ook. Wij kiezen er voor om te voet te gaan. Het valt allemaal erg mee.

Om 11 uur zijn we in het centrum van Leon op het Plaza Mayor. Wat een gezelligheid. Even later checken we in en genieten van wat luxe. Heerlijk relaxen zeg.

Ik voel dat ik even mijn ogen dicht wil doen. Uiteindelijk wordt dat 5 uur slapen. We hebben het blijkbaar nodig.

Als wij wakker zijn laten wij ons weer opgaan in de menigte. Fijn genieten van deze prachtig stad met zijn rijke historie die gesticht is in 100 v. Christus. We bezoeken o.a. de Gotische Kathedraal, de Romaanse Real Colegiata San Isidoro waar zich het Koninklijke Panteon bevindt.

Smikkelen wat van de Spaanse Allerhande en bewonderen het vakmanschap van de beeldhouwers uit vervlogen tijden.

Dré speurt de Kathedraal af op afbeeldingen van verborgen en of verloren kennis en vindt zowaar een afbeelding aan de buitenkant van de entree die je alleen kunt maken als je het Flower of Life symbool kent. Het vormt de basis van alle geometrische kennis en staat ook voor de ‘schepping’ en de verbondenheid van al het leven overal, ongeacht afkomst, cultuur, geloof enz. Een vergeten boodschap dat iedereen welkom is ….

Pffff … Ik voel me nu een stuk beter en heb weer meer energie. Het rusten, de healing van Dré en weer iets eten hebben mij goed gedaan. Buiten is het een beetje bewolkt en daar ben ik heel blij mee. Alles komt zoals het komen moet. Omdat ik mij weer wat beter voel wil ik de tocht van 26 km naar Mansilla de las Mulas graag maken.

De route ligt langs een brede kaarsrechte weg en wordt soms onderbroken door een dorp. In El Burgo Ranero bestellen wij in de locale koffiebar dos café con leche. Als wij later nog iets willen bestellen is de barman weg. Ik roep hem en ook andere pelgrims roepen mee, maar hij is en blijft weg. Ik loop naar achteren, maar ook daar is hij niet. Dan ziet Dré de man in de keuken op de grond liggen en roept hem. In eerste instantie reageert hij niet, maar als Dré zijn stem verheft beginnen de benen te bewegen. De man komt bij en is verdwaasd. Voordat wij het in de gaten hebben staat hij weer achter de bar, wrijft over zijn schouder en doet verder alsof er niets aan de hand is. Nu vraag ik je !

Wij vervolgen onze weg en krijgen ineens zo ontzettend de slappe lach om niets. Heerlijk toch deze vele lach momenten. Ik geniet er elke keer weer van.

Bij het opstaan vanmorgen voel ik me iets beter. Ik drink in de bar één groot glas met uitgeperste sinaasappels en dat smaakt. Verder lukt het nog niet echt om iets te eten. Het is inmiddels 06.45 uur en bijna iedereen is weer onderweg. De dagelijkse lange tochten eisen hun tol.
Vermoeidheid, geen ochtend- en avondmaaltijd, en daarnaast de hitte zijn geen goede combinaties om te wandelen. Maar ik wil toch verder. Dré stelt nog voor om een korte route te doen. We zien het wel.

De eerste 2 uur wandelen we gelukkig in aangenaam koel weer, maar na verloop van tijd voel ik de zon vol op mijn benen branden. Merk dat ik me niet met de omgeving bezig houd, maar me concentreer op mijn lichaam.

Als mijn energie minder wordt vraag ik Dré om zijn mantra’s te zingen. Hij zingt zijn mantra’s en daar dein ik weer lekker op mee. Ik vergeet de hele wereld en alle mensen om mij heen. Heerlijk, voor ik het weet zijn we 22 km verder.

We slapen in een municipal op donativo basis. De 2 vrijwilligers onthalen ons enthousiast en wijzen ons de weg. Toch maar meten weer naar bed want ik ben nog niet fit. Aan het einde van de middag geeft Dré mij een healing. Heerlijk om een healer bij de hand te hebben. Het voelt goed en ik val direct in slaap. Om 20.00 uur nuttigen wij met alle pelgrims gezamenlijk de maaltijd. Ik eet wat salade en duik daarna snel mijn slaapzak weer in.

Voor het eerst ook om 05.15 uur op in verband met de verwachte hitte. De planning is om 26 km te wandelen. Het is zo ontzettend warm dat het bijna geen doen is om overdag in de volle hitte te lopen. Ik voel me niet echt lekker vandaag en dat betekent dubbel zo zwaar lopen. Om 6 uur zijn we buiten en het is heel stil. Wat heerlijk rustig en fijn om mee te maken. De schemering verdwijnt best wel snel merken wij en binnen no time is het volop licht.

Mijn buik voelt niet goed aan en ik ben misselijk. Denk dat dit te maken heeft met het eten van gisteren in een restaurant. Zeker weten doe ik het niet.

We lopen de eerst 17 km zonder dat we vers water kunnen tappen of een eetgelegenheid tegenkomen. Natuurlijk hebben we genoeg eten en drinken meegenomen, maar aan eten moet ik niet denken. Hoewel Dré daar anders over denkt. Het is niet anders.

Na de 17 km zien we gelukkig een terras en vul mijn flessen bij met koud water. Heerlijk. Het is inmiddels 10.00 uur en de hitte is al volop aanwezig. Wat een zware dag voor mij. Voor mijn gevoel mijn 2e off – day tijdens de Camino. Het zweet gutst van mij af en de zon brandt door alles heen lijkt wel.

Als we eindelijk in Terradillos de los Templarios zijn aangekomen duik ik meteen op het bed. Ik wil slapen en dat doe ik verder tot aan de volgende ochtend.

Gisteren hebben we een super gezellige avond gehad in Hornillos del Camino. Het was eigenlijk niet de bedoeling om in deze plaats te slapen, maar om 6,5 km verder iets te gaan zoeken om te overnachten.

Na de lunch trokken wij onze wandelschoenen weer aan om verder te trekken. Na 25 meter gewandeld te hebben zei Dré; ‘Nee het voelt niet goed om verder te gaan. We blijven hier overnachten. Tja als Dré dat zo met zijn gevoel zegt, dan weet ik dat we daar gewoon gehoor aan moeten geven. We checken in bij de Auberge en doen onze automatische handelingen. Dan besluiten we naar de kerk te lopen om hem even te bekijken. Het is vroeg in de middag en we hebben alle tijd. We zijn nog maar net bij de kerk en ontdekken daar ook een municipal. En wie zien we net uit de municipal komen?  Ja hoor, Sascha. De Duitse jongen waar we al een aantal keer mee hebben opgelopen. Dat is toevallig. Hij is daar samen met een aantal pelgrims en het voelt meteen vertrouwd. Het gevoel is wederzijds want we worden uitgenodigd om ’s avonds met elkaar te koken en te eten.

Er lang over nadenken hoeft niet en we nemen het aanbod aan. Maar eerst gaan we terug naar onze auberge om te rusten. Als we de deur opendoen staat plots François  de Luxemburger voor de deur.

Wat een mooi weerzien. Ook hij spreekt uit dat hij er op gehoopt heeft ons weer terug te zien. Toeval bestaat niet, weer een bewijs. We zijn weer op het juiste moment op de juiste plaats.

Om 07.30 uur verlaten wij als laatste de albergue. Iedereen is weer vroeg de deur uit. Hoe zal dat straks zijn als het warmer wordt? Gaan wij dan ook eerder op pad om het warmste moment van de dag te vermijden?

Doordat wij al zo’n 2000 km in de benen hebben ligt ons staptempo gemiddeld hoger dan dat van de andere pelgrims. En zo passeren wij na verloop van tijd de eerder vertrokken pelgrims. De solo-pelgrim, de groeps-pelgrim enz.  Wij beginnen ze al aan hun loop, gekwetter en of kleding te herkennen.

De weg naar Castrojeriz is afwisselend en brengt ons weer tot onszelf. Soms lopen wij samen en dan weer alleen. Het past ons goed.

In Castrojeriz hebben wij een intiem gesprek met C uit Canada. Een gepensioneerde accountant. Heb al eerder kort met hem gesproken en toen was het nog wat aftasten voor hem. Vandaag gaat hij echter direct de diepte in. Wij praten over zijn jeugd en de, in de ogen van het kind, gemiste liefde welke zijn ouders niet met hem konden delen. Hoe bijzonder is dat toch telkens weer. Bij alle drie springen de tranen in de ogen, maar wat hij misschien niet beseft is dat er een bijzondere energie om ons heen hangt. De liefde van onze wederzijdse ouders. Ook praat hij over zijn kinderen en geeft zonder het te beseffen een waardevol advies aan ons. Ik ben er in iedergeval diep door geraakt.

Het was feest tijdens onze rustdag in Burgos en de drukte kwam erg op mij af. In de menigte van de mensen werd ik ineens heel erg misselijk. Gelukkig heeft Dré mij leren afsluiten hetgeen hielp. Ook in de kathedraal was het heel druk in verband met een inwijding van 3 nieuwe priesters. De kathedraal zat vol familie, vrienden en in vol ornaat geklede priesters. Wat we van de dienst hebben mogen meemaken was prachtig.

Onze keus om een rustdag te houden in Burgos heeft ons lichaam goed gedaan merken we ’s ochtends als wij de straat op lopen richting de Meseta. De Meseta. Daar gaan wij de komende dagen doorheen wandelen. Het is een Spaanse hoogvlakte van eindeloze graanvelden en witte paden die reiken tot aan de horizon.

In de straten van Burgos komen we brallende, drinkende en voor zich uitstarende jongeren tegen. De straten liggen vol met stukkende glazen en flessen en de lucht van verschraald bier drinkt door tot in onze neusgaten. Als wij de kathedraal voorbij lopen loost een iet wat oudere man zijn overtollige vloeistoffen tegen de kerk. Het blijkt dat het feest en de verering van de heilige San Juan (Johannes de Doper) voor menigeen gepaard gaat met het innemen van grote hoeveelheden drank. De route loopt dwars door de stad en wat een schril contrast is het met wat wij dagelijks ervaren.

Natuurlijk, er vloeit ook op en tijdens de camino overvloedig wijn. Een gewoonte die zijn oorsprong heeft in de Middeleeuwen, waar het bier en de wijn een bijdrage leverde aan de maaltijd. Omdat menig proces of gewoonte bij mij onder het vergrootglas komt te liggen op deze tocht, vraag ik mij af wat de toegevoegde waarde is van het innemen van alcohol bij het vereren van een als voorbeeld dienende heilige en tijdens het wandelen van de religieus getinte camino’s of anderszins.

De Camino, een reis van buiten als wel een innerlijke reis naar het zuivere hart. Wat is dan de drijfveer om mijn bewustzijn zo af en toe onder te dompelen in alcohol?