Dré en Mo wandelen naar Santiago

Ik word wakker en merk dat mijn linkerbeen geen pijn vertoont. Ook mijn schouder voelt goed, blaar is verkleind en mijn rechter enkel voelt redelijk aan.

Eerst maar ontbijten en dan kijken hoe het loopt met een rugzak om. We beginnen rustig en wat blijkt, mijn linkervoet doet geen pijn, mijn schouder voelt goed en ook mijn rechter enkel doet zijn werk. Ik heb alleen nog een blaar die ik op dit moment niet voel.

Wat voelt dit als een bevrijding zeg. Hebben mijn positieve gedachten, mijn mantra’s en rust toch goed geholpen. Ik voel me dankbaar en laat een traan.

We lopen wederom op een asfaltweg door een bos. Jammer dat we niet via onverharde bospaden wandelen. Bij het plaatsje Grossouvre verblijven we een uur op een terrasje met een lekkere bak koffie.

Daarna gaan we eindelijk weer een echt bospad op langs een oud kanaal. Daar krijg ik toch even een behoorlijke schrik. Ik zie ineens vlak voor Dré een slang van een meter lang en geef een gil. Dré ziet ook de slang die tussen zijn benen door glipt. Hij mompelt iets en gooit zijn rechterbeen en daarna zijn linkerbeen omhoog om niet op de slang te stappen. Helaas vergeet hij dat hij een gevulde rugzak draagt en valt op de grond. Wat een pannekoek en wat ben ik geschrokken. Gelukkig mankeert Dré niets. Als we het pad vervolgen sla ik met mijn stok steeds voor me uit. Een sanitaire stop sla ik op dit pad maar over. Later zie ik nog een klein slangetje wegglippen en de schrik zit weer in.

We trekken snel verder en gaan een eind verderop lekker even in de schaduw zitten om wat te drinken. Mijn blaar is weer groter geworden, maar verder voelt mijn lichaam goed.

Ons einddoel voor vandaag is de Nederlandse pelgrimshoeve ‘Nos Repos’ en we weten dat Patricia daar ook is. Dat wordt natuurlijk weer heel gezellig.. En ja hoor, daar is ze en we verwelkomen elkaar dan ook hartelijk. Er is voor ons gereserveerd in het restaurant en daar gaan we samen eten.

Het pelgrimsgevoel kwijt en weer gevonden.

Uit het routeboekje hebben wij de locatie voor onze overnachting in Urzy gehaald. 3,5 km verder dan op de aangegeven kilometers. Ook niet op de route, maar prima te doen en richting Nevers. We moeten goed opletten op het verkeer, want er wordt snel gereden en twee personenauto’s plus een voetganger past niet op deze D. Regelmatig veranderen we daardoor van pelgrim tot ‘berm-tourist’.

La Fontaine Cavalier is een modern en luxieuze onderkomen. Meer iets om voor een weekend weg te plannen. Even verderop zijn de paardenstallen verbouwd tot gites. Elke keer blijft het een verrassing waar wij terechtkomen. Ook nu weer. Het avondeten is van het niveau haute cuisine en smaakt verrukkelijk. Op de achtergrond ‘draait’ de cd zijn rondjes en laat mij bekende jazzmuziek horen. Heb ik dat even nodig om te evalueren of ik deze luxe wel kan missen? Ik weet het niet, maar ben wel het pelgrimsgevoel kwijt op dit moment.

Het ontbijt wat wij de volgende ochtend krijgen is daarentegen weer van het pelgrimsniveau. Simpel en toch ook weer lekker. Met de sac à dos op mijn rug en na de eerste stappen voel ik mij weer de pelgrim die onderweg is….

Wat voel ik mij ( Monique) anders op deze dag en wat heeft de dag voor mij in petto? Heb bij het opstaan last van mijn linkerschouder.. ojee dat voelt niet fijn.
Bij het vertrek doe ik toch nog even mijn rugzak anders, maar helaas het mag niet baten. Dan maar met deze pijn lopen.
Na 5 km krijg ik ook nog last van mijn linker scheenbeen en direct gaat de gedachte door mij heen: als het maar geen scheenbeen blessure is, want daardoor zijn medepelgrims al eerder gestrand.

We wandelen Nevers binnen en nemen op een terras een bakkie met mmmm…

Gaan richting de kathedraal en dan nog 11 km verder. Tenminste als ik het red… Bij het rusten zie ik dat ik ook nog eens een blaar heb op mijn rechter enkel en een blaar op een teentje links . Tjemig wat een gedoe toch allemaal ineens met mijn lichaam. Elke stap die ik nu met mijn voet zet doet erg pijn. We besluiten daarom te gaan kijken voor een overnachting in la Grenouille. Tijdens het wandelen doe ik een korte meditatie, denk positief en zeg tegen mezelf dat ik gezond, vitaal en energiek ben. Hierdoor word ik weer rustig. Opnieuw galmen de woorden van Broeder Fons door mij heen. (Vessem ) Vraag me af of hij weet wat voor impact zijn woorden op mij hebben. Denk aan je lichaam , houd van je lichaam en laat je lichaam van jou houden. En weer probeer ik mij door deze positieve gedachten op te beuren.

De voorgaande  dagen heb ik een aantal pelgrims gesproken die blessures hebben. Heb toen gedacht, wat is mijn lichaam sterk, ik heb nog geen blessures. Nu voelt het alsof ik dit over mijzelf heb afgeroepen. Laat ik er gewoon maar vanuit gaan dat dit niet het geval is oftewel, positief blijven denken.

Gelukkig is er in het plaatselijke hotel nog een kamer. Het is meer een herberg en ziet er knus uit. Ik smeer mijn scheenbeen in met zalf. We zijn vroeg gearriveerd en kunnen lekker uitrusten. Daarom doen we eerst een tukkie samen en drinken daarna wijn op het terras.

Wij besluiten om niet in één keer naar Nevers te gaan, maar een kortere afstand te nemen naar Urzy. Zo’n 23 km.

Omdat al het eten voor onderweg op is, halen wij eerst het hoognodige bij de supermarkt en nemen afscheid van de andere pelgrims.

Bij de supermarkt komen we de fransman Goudier tegen die net zijn eten heeft gehaald. We worden hartelijk begroet en hij vraagt of hij vandaag met ons mee mag lopen. Dat is prima. Hij wacht totdat wij onze boodschappen hebben gehaald.

Als alle boodschappen ontdaan zijn van overtollig gewicht gaan we samen op pad. Omdat elke pelgrim zijn eigen rustmoment plant, komen we ook vandaag steeds de andere tegen, Kees, Geri, Franz en Sonja.

Het is heel erg warm vandaag en Goudier geeft aan weer last van zijn been te krijgen. Ons tempo ligt iets hoger dan dat van Goudier en hij heeft ook nog eens 20 kg mee te torsen. Daarnaast stoppen wij geregeld en hij normaal gesproken niet. Een ander belangrijk detail is dat de etappe van gisteren en vandaag bijna geheel over asfalt moet worden afgelegd. Niet bevorderlijk voor lijf en ledematen.

Als wij uit het bos wandelen, ja ja… via asfaltwegen, worden we hartelijk begroet door een klein jong hondje. Hij loopt met ons mee en lijkt ons te willen beschermen. Maar als we het dorp uitwandelen maakt hij geen aanstalte om terug te gaan naar zijn baas. Op nog geen 50 meter van een drukke kruising besluiten wij met z’n drieën om de yorkshire terriër terug het dorp in te wandelen.

Wat een geluk dat Goudier frans spreekt. Hij ziet iemand en in zijn eigen taal legt hij uit wat het probleem is. De madam komt er bij en ontfermt zich over het hondje. Zij houden hem in hun huis en gaan de eigenaar zoeken. Ondertussen krijgen wij van haar man lekker koud water. We vervolgen onze tocht en nemen op het einde van de dag afscheid van Goudier. Hij gaat verder naar Nevers om daar zijn tent op te zetten. Wij denken ondertussen dat wij vlakbij gearriveerd zijn op onze overnachtingsplaats.

Helaas. Als wij op de digitale kaart kijken, blijkt dat wij nog eens 3,5 km verder moeten lopen. Schoenen maar weer aan. Zo komen we al met al op 26 km uit. Dat scheelt in ieder geval weer voor morgen. Als ik iemand mag citeren: Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Saint Révérien naar Prémery 17 km. Een korte etappe.

André gaat even mediteren in de Romaanse kerk uit 1200 en ik blijf nog even zitten in de ochtend zon. Heerlijk. De andere 4 pelgrims gaan ook richting Prémery en vetrekken al. We komen elkaar onderweg vast wel weer tegen. Het is al behoorlijk warm en ook vandaag korte broekenweer. Dus hup, de broekspijpen eraf.

We komen al snel Geri tegen waar ik bij het avondeten een fijn en diepgaand gesprek mee heb gevoerd. In de verte zien we de anderen zwoegen.

Het blijkt dat wij gewent raken aan langere etappes. Voordat we het weten zijn we op de plaats van bestemming en kunnen al relaxen. Dat is het voordeel van een korte etappe. We denken er dan ook over om geen volledige rustdag meer te plannen.

De wereld ziet er zo mooi uit met de zon, hoewel het ook wel erg warm weer is om te wandelen. We stoppen regelmatig om ons lichaam te laten rusten, te voeden en van de omgeving te genieten.

Samen met Geri hebben we een slaapplaats in een hotel restaurant. De andere 3 pelgrims gaan kijken voor een overnachting via de Marie.
Omdat het Hemelvaart is blijkt alles gesloten en horen wij even later de diepe stem van Kees und der Franz. Sonja ist auch dabei.

En ja hoor, ze kunnen ook nog een kamer boeken. Zo is het span weer compleet. Gezellig.

Samen met André wandel ik het dorp in om wat schetsen te maken van oude panden. Het wil niet echt lukken vandaag. Of ben ik te kritisch op mijzelf? Dat ga ik maar eens onderzoeken.

Tijdens het diner hebben we diepgaande gesprekken en dat ervaar ik als heel bijzonder. Zeker omdat we de medepelgrims maar kort kennen.

Wat heb ik heerlijk geslapen in een super bed. En dat is fijn, want er staat ons een lange etappe van 32 km op ons te wachten. Bovendien is het warm. De jas blijft uit en de korte broek gaat aan. Heerlijk.

Wat ziet alles er toch prachtig uit met veel zon. Toch heb ik wat bedenkingen over het aantal te maken kilometers van vandaag. Dit uit zich in repgedrag van mij. André merkt dit en wil koffie drinken in Corbigny. Gelukkig maar. Want waarom haasten terwijl er geen reden tot haasten is. Terwijl we aan de koffie zitten, word ik mij hiervan bewust en komt de ontspanning weer terug.. Ohhh lekker. Ben blij dat hij dit heeft doorgezet. Ik ga meteen weer relaxed op stap.

We komen onderweg een Fransman tegen van 28 jaar. We lopen hier een tijdje mee op. Hij vertelt dat hij zijn moeder pas heeft verloren en zijn baan heeft opgezegd i.v.m. de hoeveelheid stress. Dat zijn de redenen voor hem om naar Santiago te gaan lopen. Het is een waardevolle ontmoeting. Ik tel mijn zegeningen en prijs mij gelukkig dat ik mijn beide ouders heb waar ik heel veel van houd. De Fransman heeft een tent bij zich en gaat kamperen . Bon Camino Godier.

Wij gaan door naar de municipal in Saint Révérien. Daar aangekomen zijn er nog vele bekenden,  Kees, Geri en ook nog 2 Duitsers, Sonja en Franz die vanuit Vézelay zijn gestart. En ieder heeft zijn eigen verhaal..

De ‘eigenaar’ van de municipal haalt snel nog even brood voor ons. Wat een service. Buiten eten we in de tuin gezellig met elkaar en drinken een wijntje. Het is super gezellig en even voelt het als God in Frankrijk.

Om 6.30 de wekker gezet, denken wij, niet dus. We worden om 6.50 uur wakker en ojee, we willen graag de pelgrimszegen meemaken en de mis begint al om 7.00 uur. We schieten snel in de kleren, de rest komt later wel. En dan staan we midden in de basiliek. Het gezang komt weer bij mij binnen, net als gisterenavond en weer komen de tranen.
Aan het einde van de mis worden we naar voren geroepen tussen het koor en krijgen we de pelgrimszegen. Wat bijzonder om dit mee te maken.
Het is allemaal zo sereen en zo liefdevol.

We gaan richting de Auberge om ons op te frissen en onze spullen te pakken, want we gaan vandaag naar een pelgrimsonderkomen in Anthien.

Het is een zware start. Mogelijk omdat we gisteren een rustdag hebben gehad. Ik weet het niet, het lukt vandaag niet echt om op gang te komen. We zijn in een nieuw boekje (route) begonnen, namelijk de route vanuit Vézelay naar St. Jean. De aanwijzingen staan heel goed beschreven. Ook de route markeringen op de weg zijn er constant en dat is echt fijn wandelen.

De omgeving is zo mooi, zo prachtig en waar we ook lopen Vézelay blijft steeds te zien, de prachtige basiliek op de top van de heuvel. Eindelijk komen wij er een beetje in, gelukkig maar.

We arriveren in Le Chemin (Anthien) na een flinke klim en daar zit Guido (een belgische pelgrim) waarvan wij in Vézelay afscheid hebben genomen. Hij heeft een rustdag genomen i.v.m. een blessure. Het is ook allemaal niet zo vanzelfsprekend.

We zijn met allemaal Nederlanders en Guido. Het is heel gezellig. We eten gezamenlijk en drinken later in de huiskamer nog thee. Superfijne omgeving hier en hartelijk verwelkomd door de vrijwilligers. Mijn complimenten.

Een dag rust om bij te komen en om verdere innerlijke verdieping te vinden.

1 keer in een week de weg kwijtraken is tot daar aan toe, maar dat we nu weer verkeerd zouden lopen, dat hadden we niet verwacht. Na 2 km te hebben gewandeld komen we in een bos terecht en raken de weg kwijt. We dwalen anderhalf uur in het bos. Geen goede start, maar we gaan naar Vézelay. Dus waar maken wij ons druk om.

Eindelijk komen we weer op de route en blijkt dat we niets zijn opgeschoten. Gewoon weer verder stappen.

Vézelay. Het is één van de vier belangrijkste Franse vertrekplaatsen naar Santiago de Compostela. En voor ons allebei ook weer een hoogtepunt op onze reis. Weer een mijlpaal! Ik krijg best wel een gespannen gevoel in mijn buik, maar het is een positief gevoel. Ook lijkt het alsof ik vleugels krijg, want ik wil er graag naar toe ondanks dat mijn lichaam erg moe aanvoelt. En daar gaan we dan via La Jarrie tot Les Hérodats naar Asquins.

We wandelen over behoorlijke steile paden omhoog en dat kost behoorlijk veel energie, maar het is prachtig om hier te lopen.

En dan, dan zien we ineens de basiliek van Vézelay in de verte opdoemen. Dat is toch wel een momentje. Poehhh….

We dalen, stijgen en komen steeds dichterbij. Wandelen langs een groot houten kruis dat de plaats markeert waar Bernard van Clairvaux de tweede kruistocht heeft gepredikt.

Lopen weer verder, hoger en hoger en mijn opwinding neemt toe. En dan staan we ineens aan de parel van Vézelay, aan de voet van de Basiliek van de Heilige Magdalena.

We gaan de basiliek in en dan stromen de tranen letterlijk over mijn wangen. Wat is dit toch een mooi moment. Waar de emoties vandaan komen weet ik niet, maar het is zo intens en ik voel me heel blij.. Ik zie veel mensen om mij heen naar ons zitten kijken. En zie de bewondering in hun gezicht.

Het is allemaal aan het veranderen, ook ik ben aan het veranderen. Kan het absoluut niet onder woorden brengen, maar het voelt alsof ik steeds dieper ga in mijn emoties. Ik sta er zelf van te kijken hetgeen er met mij gebeurd. De emoties volgen elkaar elke dag steeds vaker op. Er komt van alles uit, maar ik voel dat het goed is. En ook dat ik het meer mag toelaten

We halen een stempel in de basiliek. Morgen gaan we in alle rust alles bekijken. In het dorpje stapt André een auberge binnen en vraagt of wij daar kunnen slapen. Dat is mogelijk boven het restaurant. We kunnen er ook onze kleding wassen, want we hebben een wasmachine ter beschikking.

Maar eerst op zoek naar Patricia, zij is hier gisteren al aangekomen. Haar ouders hebben een tube gehwol voor ons meegenomen uit Nederland. Superfijn. Heerlijk om elkaar weer te zien. We komen ook nog andere bekende pelgrims tegen.

We kletsen gezellig en besluiten om       ’s avonds met z’n zessen uit eten te gaan. Wij blijven nog één dag extra in Vézelay. Heerlijk. Onze medepelgrims gaan morgen allemaal verder.

Na een simpel ontbijt slaan wij nog even een baguette in voor onderweg. Het is weer een lange etappe. 28 km naar Saint-Moré.

De wolken laten in de verte hun regen vallen als wij op pad gaan en al snel de route du Soleil kruisen. Best wel prettig om droog tsn weersfronten in te lopen. Na 5 km begint het voorzichtig te druppelen. Dat mag de pret niet drukken en de poncho blijft nog even in de rugzak. We lopen weer door het bos en het is zo heerlijk rustig. Alleen wat vogels horen wij. Ook een koekoek laat zich dichtbij horen. Wat een mooi geluid is dat toch.

Als wij weer eens afdalen zien wij in de verte Cravant liggen. In het centrum drinken wij in een restaurant twee grand café met een gepimt stuk gebak.

Daar blijft het niet bij. Monique heeft speciaal voor mijn verjaardag uit Nederland twee cijfers meegesleept. De drie en de vijf. En het zijn kaarsen. Wat is zij toch een lieverd. Mijn dag kan niet meer stuk.

Voordat wij vertrekken ga ik nog even naar het toilet. Er hangt op weg naar de WC een bord met een waarschuwing. Attention!! Op de terugweg niet. Stoot ik mijn pannetje toch tegen het plafond. Misschien is het een idee om de waarschuwing aan beide kanten op te hangen. Ik blijk niet de enige die er last van heeft. Ook Monique is het slachtoffer geweest.

Als wij het dorp uitlopen gaat het direct stijl omhoog en is de poncho weer aan. Pfff… De enkels hebben geen tijd om te wennen.

Net voordat wij Accolay in wandelen stopt een man zijn auto en draait zijn raam naar beneden. Hij balt en schut zijn vuist en roept enthousiast ‘Bon Camino’ en ‘Bon Courage’. Ook vertelt hij tussen neus en lippen door dat wij bij hem een bak thee en koffie hadden kunnen drinken. Maar helaas heeft hij nu geen tijd. Zijn enthousiasme is er niet minder om en is aanstekelijk. Het pept mij in iedergeval op.

We lopen bovenlangs de Cure en het is werkelijk schitterend. Heerlijk om hier te lopen. Monique 500 meter voorop en ik daarachter helemaal in mijn energie. Voel mij in harmonie met alles.

In Bessy-sur-Cure gaan wij na de oude brug achterlangs de huizen en direct langs de Cure. Helaas regent het nog steeds, anders zou het een mooie plek zijn om even te rusten. Het zit er niet in. Omdat ik jarig ben wil Monique mij verrassen met een uitgebreide lunch. Jammer dat we er geen mogelijkheid vinden om te eten. Er is geen restaurant. We houden een auto aan. 3,3 km verderop wel zegt de madam achter het stuur. We rusten niet en lopen door onder het eten van een tuc en een mueslireep. Het is nog maar max 7 km tot op de plaats van bestemming en zo’n 1,5 uur. We nemen ergens een verkeerde afslag en verdwalen.

Gezien het tijdstip en de schemering verlaten wij het bospad en gaan over de weg. Twee x houden wij een auto aan om de weg te vragen. Regen regen regen. Wat een dag. Mo zit er helemaal doorheen. Alles doet haar zeer.

Eindelijk zien wij een bord met Saint Moré 2,5 km. Maar er staat ons nog een verrassing te wachten. Het is een steile afdaling naar het dal waarin het dorp ligt. Afdalen lijkt simpel maar voor ons is het zwaarder dan een heuvel op wandelen. Omdat de gps en maps niet werkt vandaag bellen wij onder een afdak bij de kerk de gastvrouw op. Haar man komt ons lopend ophalen. We worden hartelijk ontvangen en het huis ruikt helemaal naar wierook. Heerlijk. Een beetje een gevoel van thuiskomen. Monique barst in huilen uit door verschillende factoren. De gastheer is een bescheiden man. Hij blijkt een senzei te zijn in Aido, aikido, karate, gi gong. Daarnaast werkt hij met energetische technieken om mensen te behandelen waar nodig. Ook ik voel mij direct thuis.

We worden verwend met het avondeten. Bij het dessert komen de kaarsjes weer tevoorschijn. Wat een verrassing weer. De senzei speelt ‘happy birthday to you’ op z’n doedelzak. Geweldig. De avond wordt met nog meer muziek afgesloten en een bescheiden poging tot een wals. Ohhh… mijn voeten, fluistert Monique in mijn oor.
Het is een geweldige verjaardag geweest.

Als wij de deur uitstappen is het heerlijk weer. Dat wordt genieten vandaag. De slappe hoed gaat al snel op voor wat schaduw. ‘Nadat een zuster van de orde Oblaten in Sezanne mij verteld had dat mijn hoofd er uitziet als een tomaat’ let ik wat beter op de scherpte van de zon.

We lopen vandaag weer langs wijngaarden. Niet de Champagne streek maar de streek Chablis. Net voordat wij over een onhandig betonnen pad willen afdalen, springt er een hert uit het bos te voorschijn. Het maakt zich snel uit de hoefen. Wij blijven staan en ik trek mijn mobiel om foto’s te nemen omdat we geritsel horen in het bos. We hopen op nog meer herten. Helaas komt er alleen een Mechelse Herder in achtervolging uit het bos gewandeld. Hij twijfelt wat hij moet doen, kijkt een paar keer naar de overkant en naar ons en gaat weer terug vanwaar hij gekomen is. Duidelijk is hij gestoord in de jacht.

Het dorp Chablis ziet er netjes uit met veel wijnhuizen. Je kunt zien dat hier geld zit. Grote auto’s, luxe winkels en men is modieus gekleed. De oude kerk is helaas gesloten.

Jammer, want hij is een bezoek waardig. Op een plein midden in het dorp zitten wij heerlijk in de zon te genieten van een gebakje en ander lekkers. Monique voelt zich thuis en verzorgt ook nog even haar voeten met de vijl en Gehwol. De Fransen die langs wandelen zien het glimlachend aan. Mo is een echte Pelgrim aan het worden. Het maakt haar niets meer uit waar ze haar voeten verzorgt. Één van de belangrijkste tools van de pelgrim.

We arriveren bij de gite van onze gastvrouw madam Rada. Ze is er niet. Oeps. Even bellen dan maar. Na telefonisch contact treft zij ons in haar tuin. Ze is verbaasd en heeft verteld dat ze is vergeten het hek op slot te doen.

Vandaag zijn we de enige gasten in de gite. We hebben de ruimte. Lekker relaxed voor ons.