Dré en Mo wandelen naar Santiago

Het ‘einde van de wereld’ in de oudheid. Dat klinkt zwaar en dat was het soms ook. We hebben te maken met de ‘mindset’ en dat er minder mensen van Santiago naar Fisterra wandelen. Heel veel minder. De motivatie, wilskracht en devotie die de pelgrims voortduwde richting Santiago en waarop je mee kan liften is hier nauwelijks aanwezig. Het komt nu volledig aan op onze eigen innerlijke vlam. ‘Keep the fire/light burning’ till the end.

Het ‘einde van de wereld’. Ontdekkingsreizigers hebben zich altijd afgevraagd wat er voorbij de horizon ligt.

Nu wij ‘het einde van de wereld’ aanschouwen geniet ik van de schoonheid van deze wereld en vraag mij af wat deze creatie, waar ik onderdeel van uitmaak, ondersteunt en voortduwt.

Laat mij U op mijn innerlijke ontdekkingsreis waarnemen……..

Elk van mijn vezels, spieren en cellen in mijn lichaam hebben mij tot hier gebracht, 2.400 km ver. Mijn benen en voeten hebben mij gedragen zonder gemopper. Mijn rug heeft alle ballast op zich genomen en mij niet in de steek gelaten. Veel verborgen emoties zijn eruit gekomen en zijn voor mij van grote betekenis geweest.

Vele ontmoetingen met bijzondere mensen hebben mij geraakt tot in mijn ziel. Ze hebben mij een spiegel voor gehouden en mij laten zien en weten dat ik er toe doe.

Ben erachter gegekomen dat, hoe klein een gebaar voor een ander ook is, het voor die ander juist van grote betekenis kan zijn. Het heeft mij vrijer gemaakt dan ik al was.

Mijn gevoel naar André vergroot, mijn liefde dieper en intenser gemaakt.

Ik heb genoten van de schoonheid van de natuur en ik heb mij klein en nederig gevoeld. Gelachen om niets en om alles. Leren houden van mezelf en van mijn lichaam en heb mijn lichaam van mij leren houden.

De stilte om mij heen opende mijn innerlijke weg en heeft veel verdieping gegeven. Het loslaten is losgelaten. De nieuwe weg ligt voor mij open.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik mij op dit moment heel emotioneel en dankbaar voel…..

Monique
Santiago, 17 juli 2016

Stappen, stappen, stappen.

Met pijn, humor, verdriet, het continue constateren van je eigen gedrag, reflectie en bezinning. Mijn gedachten en emoties ebben langzaam weg.

Het wordt stiller en stiller in en om mij heen. De waarnemer geworden in een liefdevolle verbinding met mijn lichaam, mind, dat wat ik ben, ziel.

De ziel, the soul. ‘When it show’s it’s true nature all inner and outer life will change’. Zomaar een gedachte die boven kwam drijven en voor mij van grote betekenis is. Want hoeveel pijn moet je lijden voordat je gehoor geeft aan de roep van je ziel. Een roep niet gehoord in één van de oren, maar in het hart. Zich steeds sterker manifesterend van binnen naar buiten.

Langzaam ontwaak ik uit een ‘diepe slaap’ en zet telkens een stap op het oneindige pad van bewustzijnsgroei. Spannend, maar tegelijkertijd voelt het zo fijn dat ik eindelijk echt gehoor geef. Het is een soort van thuiskomen.

Ik ben gezegend om deze weg te bewandelen samen met mijn lieve zielsmaat Monique. Beide ondersteund door de vele pelgrims die wij onderweg tegen gekomen zijn en nog gaan tegen komen. Terwijl ik het typ flitst er een zin uit een mooie song voorbij. ‘I’am loving Angels instead’.

Ja, ben gezegend, maar ook dankbaar dat ik in vrijheid elke keer een stap mag zetten zonder beperkt te worden door de denkbeelden van anderen.

Wandel in liefde pelgrim.

André.

Santiago 17 juli 2016.

Het zit er zowat op.. Na al 2.400 km te hebben gelopen wandelen we vandaag tot 5,5 km voor Santiago. Tot bovenop de Monte del Gozo van waar we Santiago al kunnen zien liggen. Het is een behoorlijk dubbel gevoel. Aan de ene kant hebben we het samen maar ‘mooi geflikt’ en voelt het als klaar, maar aan de andere kant heeft mij dit zoveel opgeleverd dat ik nog wil blijven ‘zwerven’. Voor mijn gevoel heb ik 2 camino ’s gelopen. Die van Frankrijk en die van Spanje en elk met zijn eigen kleur. Vandaag is een dag om te reflecteren voel ik en voordat ik het weet zijn daar al meteen de eerste tranen en flink ook. Pfff…

Weet niet waar ze vandaan komen, maar ze zijn er gewoon. De eerste tranen op mijn camino vond ik maar behoorlijk vervelend, maar ik heb nu geleerd dat ik hier dankbaar voor mag zijn.
Uiteindelijk hebben we zoveel kilometers gelopen in weer en wind. In stormen, met regen, hagel, sneeuw en in de hitte. Ook de strijd in mijzelf en met mijn lichaam. Vele frustraties voelend, maar ook met veel geluksmomenten. Alleen en samen met mijn zielsmaatje, allebei de pijn doorlevend etc. etc.. Tja, dan mogen de tranen er zijn.

De weersvoorspelling is dat het heet wordt vandaag. 34 graden en dat is meteen te merken bij het vertrek. Onze jas/vest gaat heel snel uit. Na 8 km besluiten we iets te drinken in een albergue en komen daar H uit Nederland tegen. We hebben hem al eens eerder ontmoet op onze weg.

We schuiven bij hem aan en beginnen een gesprek. H. is een sensitief mens en weldra gaan wij weer de diepte in. Geen verborgen agenda’s en maskers waarachter we ons zouden kunnen verschuilen. Een fijn gesprek met een mooi mens. I love the Camino.

Na vele stapkilometers pakken we weer een terras. Het lijkt wel terrashoppen. Ha ha….. Best wel prettig kan ik je vertellen. Na 5 minuten komt de Hongaarse S. aanwandelen en ploft neer bij ons tafeltje. Ik vraag hoe het met haar gaat en zij zegt, niet goed ik ben misselijk. Ik besluit om mijn medicijnen tegen misselijkheid met haar te delen. Ze wordt echter steeds zieker. We halen flessenwater en Dré gaat een taxi voor haar regelen.

We zien een spaanse vader met zijn zoon achter ons zitten die we toevallig 2 dagen geleden hebben ontmoet. Dré weet dat de zoon Engels spreekt en vraagt of hij wil ‘tolken’. Even later wordt S. in de taxi naar een Albergue in het dorp 5 km verderop gebracht. Fijn dat wij haar konden helpen en dat de vader en de zoon op het juiste moment op de juiste plek waren om te ondersteunen.

Dré voelt zich heerlijk en zit zoals hij dat kan zeggen lekker in zijn energie. Hij bevestigd al roepend in het bos dat hij gelukkig is.

’s Avonds eten en praten wij met M. uit E. Zij komt uit een land waarvan je één twee drie niet iemand zou verwachten op de Camino.  M. heeft economie gestudeerd en is journaliste geweest. Geweest, omdat het te gevaarlijk werd door de vergaande censuur in haar land. We krijgen uitleg over de jarenlange structurele ondermijning van de maatschappij door de eigen overheid.  Er is onderwijs, maar dat is uitgehold door een bovenmatige vakantie waardoor de hoeveelheid jaarlijkse lesstof gehalveerd is. Het niveau ervan is laag. Het volk dom en tegelijkertijd tevreden houden met liefdadigheidswerken. Mmm… Ongeveer 1 miljoen jonge mensen verkopen hun handeltje op straat om wat te verdienen. Een potentieel kruitvat.

Haar partner is 2 jaar geleden binnen 6 weken overleden en nu is het schipperen met geld. Wandelingen als de Camino houden haar op de been. Haar avondeten nam ze mee als lunch voor de volgende dag. We besloten spontaan geen dessert te nemen. Heb haar voor het slapen bedankt voor de mogelijkheid om de Camino in weer een ander perspectief te kunnen plaatsen. Al maar dieper en dieper zinken in mijzelf.

Boente, een gehucht met zo’n 115 inwoners. Het aantal albergue’s is hier beperkt en daarom stappen wij direct de Fuente de Peregrinos binnen. We worden hartelijk ontvangen en krijgen, na de gebruikelijke formaliteiten, de spelregels voorgelezen. We kunnen ook nog een film bekijken als wij dat willen, maar slaan het aanbod af. De inhoud is niet onze cup of tea.

Na gezellig met 15 andere pelgrims de avondmaaltijd te hebben genuttigd, wordt er na afloop samen een reflectiespel ‘gespeeld’. Dit betekent dat ieder van ons 2 kaarten van de tafel pakt en vertelt waarom die kaarten voor hem of haar van betekenis zijn tijdens deze camino.

Het is fijn om je gevoelens te mogen delen met anderen en ook om de caminoverhalen van anderen pelgrims te mogen aanhoren. Dat wat zij in hun leven hebben meegemaakt en op deze bijzondere reis. Iedereen stelt zich bijzonder kwetsbaar op wat meteen een band schept.

Alle pelgrims nuttigen in de vroege ochtend gezamenlijk het stevige ontbijt, om daarna weer hun eigen weg te bewandelen.

Het is inmiddels 10.00 uur en nog behoorlijk koud. We komen aan in Palais de Rei en het is erg druk op de route met heel veel pelgrims. De meesten lopen 100 km om een Compostela te bemachtigen en dan ook nog zonder een rugzak.

Dré en ik zijn al heel wat dagen onderweg en hebben besloten om de laatste 100 km samen te lopen zonder andere pelgrims.

Onderweg komen we een man tegen met 1 been die met 2 krukken loopt. Ik zeg tegen de man dat ik veel respect voor hem heb. Wauh, wat bijzonder is dit toch om te zien en wat een motivatie. Dré die vooruit liep blijkt de man hetzelfde te hebben verteld. In Boente is er een Wapp-moment met medepelgrims die wij eerder hebben ontmoet. Bij velen leeft het idee om zondagmiddag een soort van gathering te houden.

Elke dag kom ik ze weer tegen. Zwijgend en berustend in hun lot. Uit hun vertrouwde omgeving en familie weggerukt. Verscheurd, gebroken, tot op het vlees gevild, versnipperd en gestapeld.

Eeuwenlang vervolgt en overgeleverd aan de grillen van de mens met zijn overmatige bemoeienis en alomvattende onwetendheid. Soms tot in het uiterst gemanipuleerd als kunstvorm.

Mij verkoeling brengend in uw schaduw tijdens de uren van verzengende hitte op mijn pad en mijn longen vullend met door u geproduceerde zuurstof.

Aarde door u vruchtbaar gehouden en vastgeklemt tussen uw wortels.
Onlosmakelijk verbonden in de kringloop van het water.

Onder en tussen uw natuurlijke paraplu floreren levensvormen, schuilend voor zon, wind, regen en levend in uw huid. Genietend van u en uw zoete nectar.

U heeft mij geleerd van u te houden.

Hoe dankbaar ben ik voor uw uiterste vorm van dienstbaarheid, O Standing People.

We verlaten de ecologische albergue van Marijn en zijn gezin in het donker en moeten direct klimmen. Weer een ochtendworkout waar we inmiddels wel gewend aan zijn.

Het is koud en er waait een flinke bries door het dal. Echt Hollandse truien- en jassenweer. Hier in Galicia is het weer anders dan verder het land in. Je merkt de invloed van de Atlantische oceaan en dat zie je ook aan de begroeing. Er staan tamme kastanjes van rond de 800 jaar oud langs de weg.

De omgeving is werkelijk prachtig. Heuvels, bergen, het dal in de mist en vogels die hun territorium claimen. Het lijkt wel een sprookje ondanks het geknars van de stenen en het zand onder onze voeten.

De temperatuur blijft laag en daarom kunnen wij flink door stappen. Onze voeten worden minder snel warm omdat de bodem koeler is dan in de volle zon. Een prettige bijkomstigheid.

Het stappen gaat nog steeds prima voor mij. Geen blaren of blessures. Oké, soms voelen mijn spieren en pezen rond mijn knieën wat stijf, maar dat is het dan ook. Rekken en strekken helpt mij goed om de spieren op de juiste lengte te houden, maar moet het alleen wat vaker doen.

Op zo’n 120 km van Santiago is de enige echte zorg mijn rechterschoen. De vraag is of deze het nog uithoudt tot aan Santiago en of Finesterre. De bovenkant van de schoen is al gedeeltelijk los van de zool en ik zie de binnenvoering zitten. Een reparatie lukt niet meer, maar gelukkig lopen ze nog als pantoffels en steken mijn tenen er niet uit. Ik vertrouw er op dat het lukt om er mee naar huis te komen.

Voor we het weten lopen wij Sarria binnen. Het is echter geen stad voor ons om te blijven. Veel hoogbouw en het straalt geen sfeer uit. Het wordt een rustplek en we zetten er wat op het blog. Verderop komen wij J. uit Nederland met z’n omgebouwde kinderwagen tegen. Bijzonder hoe hij elke keer weer over de keien en andere obstakels weet te komen met z’n driewieler. Ook O uit Italië die hem soms helpt ontmoeten wij daar. We nemen van het weerzien een foto.

In Ferreiros, een gehucht, is de eerste albergue vol (spannend na 32 km stappen) en worden wij doorverwezen naar de municipal 50 meter verderop. Daar wacht ons een aangename verrassing, want als wij de Municipal binnen stappen zijn er maar twee peregrinos aanwezig. Dat wordt een rustige avond en prettig slapen.

Het gebeurt dan toch. Als we vertrekken is het nog donker. Iets wat we niet eerder wilde doen. Maar goed, O Cebreiro ligt op zo’n 1330 meter hoogte en we gaan weer klauteren. Het is inspannend, maar vinden het heerlijk en krijgen het Frankrijk gevoel voor even terug in onze benen.

Onderweg heb ik een bijzondere ontmoeting en mag weer energie overdragen aan iemand die dat nodig heeft. Een samenkomen van twee mensen uit verschillende werelddelen op het juiste moment boven op een berg in Spanje. Energie wordt efficiënt gebruikt aan de andere kant van de sluier leer ik telkens weer.

O O Cebreiro het commerciële Camino paradijs boven op een berg. Oké, de bebouwing is traditioneel en het uitzicht is schitterend, maar de prijzen zijn er van het jaar 2020. Waar een kaartspel 20 km eerder 5 euro koste, betaal je er hier 10 euro voor en word je weggestuurd van een verlaten terras omdat je er niets nuttigt.

Tegen de middag is de municipal, waar 150 pelgrims kunnen slapen al vol. Maar voor ons vanavond geen gesnurk, gekraak, gepiep of door je oogleden priemende lichtstralen uit een lamp op het voorhoofd van een net wakker geworden pelgrim. Heerlijk. Want wij plannen spontaan een slaapplek in een tweepersoonskamer…

De mist blijft in onze kleding hangen als wij heuvelafwaarts gaan. De stilte is voelbaar. Achter ons breekt de zon langzaam door het wolkendek heen en laat de druppels op de verlaten spinnenwebben prachtig glinsteren. Webben die met precisie op de stenen muren langs de wegen zijn aangebracht.

We zijn in Spanje maar het zou net zo goed Engeland of Frankrijk kunnen zijn. Als wij de vallei betreden waarin El Beso ligt verandert de energie merkbaar. Voor mij voelt het als een krachtplaats om je op te laden.

De Camino Frances loopt hier niet voor niets doorheen bedenk ik mij. In het oude Rome werd deze route al bewandeld. Echter dan tot het einde van de wereld, aan zee. Bijzonder detail is dat de route in de huidige boekjes een andere weg beschrijft. Die langs de plaats Samos waar een klooster is te bezichtigen. Een kerkelijke of commerciële wijziging van de oorspronkelijke Camino Frances?

Ponferrado was voor mijn voeten echt een weldaad. In de municipal was namelijk een groot voetenbad aanwezig en daar heb ik heerlijk met mijn voeten in gehangen. Wat ook super was, is dat in de avond 5 man sterk van het van rode kruis langs kwamen om de voeten van pelgrims te behandelen. Dat varieerde van blaren tot spier- en of beenblessures. Het wordt gratis aangeboden door de gemeente.

De weg vanaf Ponferrado naar Trabadelo is mooi. We komen als eerste langs het kasteel van de Tempeliers en lopen daarna door hele oude dorpen, langs oude kerken en wijngaarden. Ook wandelen we langs een rivier tussen de bergen in.

Eigenlijk wilden we geen 32 km wandelen, maar omdat er in de route van morgen meerdere stevige klimpartijen zijn opgenomen en er erg warm weer verwacht wordt, besluiten we om vandaag toch langer door te stappen.

Op de laatste etappe van Villafranca del Bierzo wandelen we samen met een Spaanse meneer. Geen pelgrim overigens. Hij draagt 2 volle plastic tassen. Na een aantal kilometers in de hitte zit hij langs de kant van de weg. Het zweet gutst van zijn lijf af. Één van de tasjes is helemaal stuk gescheurd en het lukt hem niet meer om het tasje te repareren.

Wij delen ons water met hem en geven een stevige plastic tas uit onze rugzak. We hebben genoeg voor de laatste 4 km. Hij geniet met volle teugen van het inmiddels warm geworden water en is heel blij met de tas. Zelf ben ik totaal uitgeblust als we Trabadelo binnenstappen.

Het is eeuwen oud ritueel dat pelgrims een steentje van thuis, als symbool van alle zorgen en lasten meedragen op hun tocht naar Santiago. Aan het Cruz de Ferro, het ijzeren kruis, worden deze steentjes achtergelaten.

Deze plek is de hoogste plek van de hele Camino Frances, namelijk 1504 meter hoog. Het is opgericht enkele kilometers van Foncebadón. Aan de voet van het kruis bevindt zich een enorme stapel stenen. Met het achterlaten van deze steen maak je je vrij van een last, zorg of probleem.

Dré en ik hebben allebei een steen meegenomen van huis met een voor ons persoonlijke betekenis.

Het is daarnaast een hele mooie datum vandaag, namelijk 8 juli, de verjaardag mijn schoonvader en de vader van Dré . We gaan er vanuit dat hij bij ons is vandaag. En dan is het bij het neerleggen van onze steen, voelen, de emotie doorleven en loslaten.