Dré en Mo wandelen naar Santiago

La Meuse

Overnacht bij Annemarie in een jaren dertig huis in Namur. De ravel heeft ons daar heen gebracht. Een lieftallige dame die inmiddels gepensioneerd is. Voordat wij er arriveren moeten wij nog even flink aanzetten en een fikse regenbui trotseren. Het huis ligt boven op een heuvel met als resultaat, dat wij vanuit ‘onze’ slaapkamer een mooi uitzicht over Namur hebben.

We slapen op zolder en het is oppassen geblazen als we de trap af moeten voor een sanitaire stop. Het wasje doen en snurken. ’s ochtends staat het ontbijt klaar. Annemarie heeft een afspraak en vertelt ons dat wij ons niet behoeven te haasten. Ze gaat weg en laat ons achter met haar minderjarige kleinzoon die een boek van Harry Potter zit te lezen en haar kleindochter die nog ligt te slapen. Wat een vertrouwen geeft ze ons. Zou ik dat thuis zelf kunnen vraag ik mij af?

Door het centrum naar de Maas. Gelukkig lopen wij naar beneden. Uiteindelijk komen we uit bij het bureau voor tourisme met uitzicht op de Citadel. Een oud fort boven op een berg. We staan even te pielen met de overzichtskaart. Welke kant van de oever moeten we bewandelen? Logisch nadenken helpt. We gaan richting Frankrijk, stroomopwaarts dus.

Langzaam en onverstoorbaar stroomt het water van La Meuse richting de Noordzee, af en toe wachtend voor een stuw of sluis. Wat maakt het uit hoe lang het duurt en via welke weg ik mijn bestemming bereik weet de druppel. Één ben ik al in de oneindige kringloop van het leven.

Het weten is één maar het continue ervaren is anders. Tegen de stroom in dan maar en 24 km richting Frankrijk om in Anhée te overnachten. Onderweg genieten wij van de omgeving. Het is heerlijk wandelen langs la Meuse en er is een overvloed aan banken om een pitsstop te houden. Waar een gebrek aan is zijn menukaarten met een vegetarische maaltijd. Het blijkt een uitdaging te zijn. Uiteindelijk blijkt een friettent uitkomst te bieden. Normaal ben ik niet zo’n friet eter maar de zak met warme aardappelen smaakt heerlijk en is zo leeg. Wij houden van lekker eten en doen dat regelmatig. Maar op de één of andere manier veranderd er iets in onze smaakzin. Natuurlijk, we verbranden meer kalorien en hebben meer behoefte aan voedsel maar het eten lijkt ook lekkerder te smaken. Het maakt niet uit wat en de waardering voor voedsel is er ook weer. Overdaad lijkt de mens af te stompen met wat dan ook. En dan de geuren als wij langs een bakker, restaurant of bloeiende struik wandelen. Heerlijk… We komen weer tot leven.

In Anhée worden we hartelijk onthaald door Jacques en Christine die leven voor het wandelen en Pelgrims. Ze regelt direct een volgende overnachting voor ons. Wat een beleving. Later komen er nog twee hollandse pensionado’s op de fiets langs. Praat toch makkelijk aan tafel in je eigen taal.

Mijn camino deel 2

Het wordt toch per dag een stukje zwaarder en dat heeft niet eens te maken met de afstand, maar wel met het mentale stuk. Al lopen we 20 km dan beginnen mijn voeten te “zeuren” van vermoeidheid bij 18 km. Maar als we 11 km lopen op een dag, begint dat bij 9 km al. Grappig dus hoe dat werkt. Geen blaren tot nu toe en daar tekenen we allebei voor. Wel af en toe last van spierpijn, maar daar hebben we de middeltjes voor. De vermoeidheid komt er toch aan, maar als we telkens op de plaats van bestemming zijn aangekomen heb ik een voldaan gevoel.

Soms word ik ontzettend melig als het niet gaat zoals ik wil. Gelukkig Dré ook, dus krijgen we de slappe lach om iets heel kleins. Zal de vermoeidheid wel zijn.

De overnachtingen bij pelgrims voor pelgrims zijn heel leuk. Er worden veel camino verhalen uitgewisseld en wij worden zeer gastvrij onthaald. Maar dan komt de Franse taalbarrière om de hoek kijken en ook dat heeft zijn charmes. Zoals gisteravond. De vrouw des huizes probeerde het in het Engels met haar dochter. Wij in het frans met ons woordenboekje en zitten heerlijk te puzzelen om iets te zeggen en dat is erg lachwekkend. Maar we hebben ruim de tijd om wat aan ons frans te gaan doen, want we hoeven verder helemaal niets.

We komen verder op het stuk Eghezee – Namen weinig of geen mensen tegen. Alle dorpjes onderweg lijken uitgestorven. De weg naar Namen is een lange rechte weg en loopt over een oude spoorlijn. Dat heet nu de Ravel. Niet echt veel te beleven. Ook verdwalen zal ons niet gaan lukken. Ten minste dat dachten we. Twee pannekoeken die even het centrum van Eghezee in gaan voor een broodje zijn de Ravel meteen kwijt. Uiteindelijk pakken we het (trein)spoor na enig zoeken via gps weer op. En dit was voor André zo ‘not done’. Maar ja, je wilt toch verder.

In de buurt van Namen stopt een wielrenner en begint zijn enthousiast verhaal over zijn eigen Camino. Hij straalt er helemaal bij en wij krijgen weer nieuwe energie van hem. Hoe mooi is dat. Hij heeft zelfs een camino tatoeage laten zetten net boven zijn enkel. Nu vraag ik je !!!!.

Verder lopen we het voorjaar in, hoewel als je naar het weer kijkt denk je van niet haha.

Maar toch zien we onderweg veel planten, bloemen, struiken en bomen uitlopen. Dan komt de lente er toch aan….

Oftewel

Le temps se met au beau.

Au revoir !

Pelgrim Mo

We hebben het vlakke land nu echt achter ons gelaten en de stijgingspercentages nemen toe. Dat merken en voelen we in onze spieren en pezen. Maar ook in ons slaappatroon. De behoefte van het lichaam om te recupureren is sterk. Als het mogelijk is doen we even een dutje. Wanneer onze sokken nat zijn, ja ja we krijgen zweetvoeten, maken we gebruik van elke mogelijkheid om ze te wisselen. Bankjes, Bushokjes, boomstammen, stoepranden, een oplegger of een plastiekzak om op te zitten zijn dankbare objecten. Met de zon schijnend op je hoofd kun je dan zomaar opeens even wegvallen. Over velden en wegen gaat het. Het is voor laaglanders zoals wij vreemd om over holle wegen, geplaveid met kasseien te wandelen en plotseling in een dorpje te staan. Je ziet niet waar je jezelf bevindt ten opzichte van het overige landschap. Richting Hélécine lopen we door en langs uitgestrekte appel- en perenboomgaarden om even later de Ransberg te beklimmen. We zijn net te vroeg voor de heerlijk geurende bloesemperiode. Echter niet om door één of ander goedje te stappen wat de plaatselijke fruittelers op de bomen spuiten. Wat het was weten we niet en eigenlijk willen we het ook niet weten.

Gisteren en vandaag lukt het mij een stuk beter om de focus te houden op één van de door mij gebruikte mantra’s. Iets wat eergisteren echt niet wilde lukken. De impact van de inspanning laat zijn invloed ook gelden op mijn mind merk ik. Voordat ik er erg in heb laat ik mijn gedachten telkens met mij op de loop gaan. Voer dialogen met mijzelf over situaties die niet eens bestaan of anderszins. Zo wandel ik dan rond met mijn mind full of nonsens. Mooi dat de pelgrimstocht ook een goede manier is om mijn mind te trainen.

De vermoeidheid heeft ook zijn impact op onze oplettendheid. Mo duikt bijna in een modderpoel, laten het routeboekje regelmatig uit onze handen glijden en we missen een paar keer de richtingaanwijzers op weg van Diest naar Zoutleeuw. Nou is dat niet zo erg, maar als je 500 meter heuvel afwaarts loopt moet je die ook weer omhoog wandelen om op de juiste route te geraken. En zo loopt de totale afstand op die dag op tot zo’n 30 km. Al met al zijn we 9 uur onder weg. De eigenaresse van het B&B waar wij verblijven belt ons voor de zekerheid maar even op en vertelt dat ze er straks niet zijn als wij arriveren. Het blijkt achteraf geen probleem te zijn. In Zoutleeuw nuttigen wij onze maaltijd in de historische lakenhal en ontspannen onze ledematen. Later kon je ons zien slenteren in de richting van het B&B 2 km verderop en waar het licht al snel uit…. Zzzzz

Mijn Camino…

Wat ik eerst dacht te gaan doen voor uitdaging is anders geworden. Kan mijn gevoel niet goed onder woorden brengen, maar voel dat het van binnen aan het veranderen is.

Op straat toeteren mensen vanuit hun auto en zwaaien naar ons of steken hun duim op. Mensen op de fiets stoppen om een praatje met ons te maken over hetgeen wij aan het doen zijn of er wordt naar ons geroepen ” Buen Camino”.
Moet ik me nu bijzonder gaan voelen? Ik heb nog niets gedaan en dus zoals ik nu ben, maakt mij dit eigenlijk heel klein.

Wij hebben overnacht in de abdij van Tongerlo en na afloop van het avondeten raakte ik in gesprek met 2 Belgen die hier ook waren. De één vertelde dat hij kunstenaar was zonder werk en zich wilde omscholen en daarom ging studeren, de ander zei dat ze iets met theater deed. Allebei volgden ze een opleiding creatieve therapie. Ze waren in Tongerlo voor deze studie en voor bezinning. Ik vroeg aan hen beide, waar zoeken jullie dan naar? Tja dat konden ze helaas niet echt benoemen. Dus kwam de wedervraag aan mij…
Ja, wat zoek je nog verder in het leven ? Een gemis, bewustwording, verdieping of een extra toevoeging…Ik merk dat dit nog pril is bij mij en in ontwikkeling, maar dat het mij wel tot denken zet.

Wat mij opvalt in de korte periode dat ik aan de wandel ben is het vertrouwen van de mensen, de openheid en de meteen diepgaande gesprekken die wij onderling voeren.

Wel zijn deze gesprekken voor één keer en dan is het meteen weer elkaar loslaten en afscheid nemen.  Daar moet ik toch erg aan wennen.

Het is toch mijn eigen camino. Met André heb ik momenten dat we volop in stilte wandelen, hoewel ik in mijzelf hele gesprekken heb gevoerd. Ik realiseer me dat ik de stilte opslok en het nodig heb.

Ook het samen zijn met Dré. Hij laat me gewoon mijn gang gaan in de meditatieve stilte onderweg, ben dan niet meer met een route bezig dus lopen we af en toe verkeerd.Gelukkig van korte duur, volgende keer de route maar afgeven haha.

Merk dat het thuisgevoel al wat verder weg raakt en dat maakt mij rustig. Heeft de Camino mij dan toch nu al aangeraakt?

Wij sliepen vannacht in de abdij van Avenbode en er komt bij aankomst buiten een oude man aanlopen die met ons mee naar boven wil wandelen om de weg te wijzen. Want tja, wij zijn tenslotte pelgrims en daarom wil hij mee lopen. Hoe apart.

Vanmorgen bij het vertrek dacht ik dat we veel voor onze kamer moesten betalen. We hadden namelijk een kamer met een hele luxe badkamer. En dat voor een abdij !! Bij het afrekenen viel ik van verbazing zowat van mijn stoel. ‘Awel u zijt pelgrims, dus u hoeft niet te betalen (ook niet voor de 2 broodmaaltijden). Bid u maar voor mij en voor onze abdij dat is voldoende’. Tja hoe nederig kun je je dan voelen..Maar leve de donatiepot !

Vandaag zijn we in Diest aangekomen en morgen wordt het lange, maar een warme zonnige wandeldag richting Zoutleeuw.

Voel me intens tevreden. Vooral de vrijheid, de liefde, het samenzijn, het kunnen delen van mijn gevoel en emoties met André, maakt het om in Belgische taal te kunnen spreken uitermate plezant.

Ben met een kleine stipje door de Camino aangeraakt, maar kom maar op…Ik ben klaar voor nog meer stipjes…

Peligrim Mo …

Wij vertrekken maar zijn vergeten een lunch klaar te maken. Niet slim. We komen onderweg wel iets tegen zeggen we tegen elkaar. Via een recreatiegebied komen wij bij het kanaal Dessel-Turnhout en volgen dat een flink aantal km. Er lijkt geen einde aan te komen. En ja hoor weer een kanaal… Je moet dit toch echt willen. Volgens vele is De Camino een tocht van vele bijzondere ontmoetingen. En ja hoor. Twee personen op de fiets spreken ons aan. Één meneer heeft De Camino op de fiets en nog vele andere tochten gedaan. Hij verteld over zijn ervaringen en biedt ons een overnachtingplek bij hem thuis aan. We hebben al iets geregeld en bedanken hem voor zijn spontane gastvrijheid. De andere heer vraagt waar de wandeling naar toe gaat. Hij blijkt een nicht te hebben die zich aan het voorbereiden is om de Camping te lopen. Zo hebben veel mensen wel een familielid of kennis die iets met de Camino hebben. Omdat wij geen brood mee hebben sabbelen we af en toe op een inmiddels gerantsoeneerde chocoladereep. Ook de zelfgemaakte mueslirepen komen goed van pas. Eindelijk kunnen wij het kanaal richting Kwaad-Mechelen verlaten en wandelen na verloop van tijd met inmiddels pijnlijke voeten en heupen Hulsen binnen. Gezien de problemen met het mobiele internetbereik moeten we bellen met onze gastheer/vrouw omdat we geen stadsplattegrond zien en of hebben. Gelukkig is er iemand thuis en krijgen wij te horen dat we dichtbij zijn. Het voelt anders. Even later worden we hartelijk ontvangen door de gastvrouw en smullen van de verse wafels en thee.   Mo gaat in bad en ik stort in op het bed. Zzzzz… Het opstaan valt nog niet mee. Pfff ben 52 maar voel mij 80… Alle spieren zijn stijf en stram. Onze gastheer blijkt heerlijk te kunnen koken. We praten over verschillende onderwerpen. Ook geeft hij nog wat adviezen. ‘Koop direct wat je nodig hebt aan eten als je niet weet of dat later mogelijk is’. Dat was nou net onze ervaring van vandaag.

Ook vertelt hij dat zijn vrouw al weer drie jaar ernstig ziek is. Wij hebben bewondering voor haar optimisme en voor beide dat ze toch Pelgrims blijven ontvangen. Ondanks de gezondheid en de impact op beider leven. We zijn alle drie geëmotioneerd.. We nemen hartelijk afscheid van elkaar. Als we de straat uit lopen stromen de tranen over onze wangen. Wat een gastvrijheid, liefde en een voorbeeld. We zijn zeer dankbaar voor deze ervaring. Het sterkt onze intentie om de Camino te volbrengen.

Uitgezonden door broeder Fons. De uitzending was bijzonder. We hebben het licht symbolisch meegekregen dmv een kaars. Ook sprak broeder Fons over het licht in jezelf en het delen met anderen… Zijn woorden en energie raken mij diep. Wat een bijzonder mens en 85 jaren jong.

We werden nog even de juiste kant opgestuurd. Ha ha… even wennen aan de manier van schrijven in het boekje. We volgen het riviertje de Kleine Beerze wat meanderd door het landschap. Drassig en snoeiharde wind. In Duizel is het locale café gesloten. Op het terras toch maar even de sokken wisselen. Chips het begint weer te regenen en langdurig ook. Daarna de weg af het bos in.. Modderpoelen plassen en vennen vol vogels. Via een smal pad langs het ven. Gladde wortels, plassen en modder

Aan de postelweg treffen wij een golfresort aan.. een van de weinigen die open is. Wat een geluk.. Even een bakkie doen. Het zit stampvol en er zijn live optredens. Gezellig maar knoerthard. Een beetje verliefd van Hazes op z’n Helmonds klinkt in de oren van een Amsterdammer echt niet. Gelukkig zijn wij op weg naar buiten. Aankomst Abdij in Postel. Een iet wat dove portier doet open en laat ons plaats nemen in de wachtkamer op antieke stoelen. Hoop dat ik er niet doorheen zak met mijn gewicht plus rugzak. Samen met Mo en Marga uit Rotterdam een Abdijbiertje Postel (dubbel) gedronken. Lekker maar heb nu een houten kop. Kan er echt niet meer tegen… We taaien af en duiken onze slaapzak in na een zware dag. De gehele dag met de kop in de snoeihardewind gelopen…

Na het feest van onze (schoon)vader blijven wij in het ouderlijk huis van Monique. Haar broer Ton en schoonzus Wanda komen ons nog even gedag zeggen en Suc 6 wensen. Een leuke verrassing vinden wij. Monique duikt niet al te laat haar slaapzak in terwijl ik nog ‘even’ aan het blog werk. We hebben al een aantal weken niets gepost en het blijkt een behoorlijk klus om het bij te werken. Als ik er genoeg van heb zoek ik ook mijn slaapzak op. Mmmm… Het is een onrustige nacht en ik ben vaak wakker. De volgende ochtend blijkt Monique hetzelfde te hebben ervaren. Hebben wij last van Camino Stress? Waarschijnlijk wel. ’s ochtends staat ons ontbijt al klaar. Wat een verwennerij in ‘Annie’s Bistro’. Monique haar zus Ingrid en zwager Ben komen ons ook uitzwaaien. Dan is het tijd om te gaan. Knuffelen, zoenen, een traantje wegpinken en op naar Eindhoven. De spanning blijft ons parten spelen en het toilet in de trein krijgt meerdere keren bezoek van ons. Op station Eindhoven gaan wij op zoek naar de zuidelijke uitgang. Santiago de Compostela ligt tenslotte in het zuiden. Zo zetten wij de eerste echte stappen op onze Camino. Het lijkt onwerkelijk. Zo ben je in Heemstede en zo wandel je richting de eerste overnachtingsplek in Vessem. Ondanks het oefenen en de voorbereiding valt het gewicht van de rugzak tegen. Ook de gedachten aan wat we mee hebben blijft door onze hoofden spoken. Hebben we wel alles mee of is het toch te veel. Ook zijn we bezig met het thuisfront. We zien onze dierbaren tenslotte 4 maanden niet face to face. Wandelen door een stad kan leuk zijn maar vandaag even niet. Het duurt best wel lang voordat we de stad uit zijn. Vlak bij Vessem worden we nog even getest op onze reactiesnelheid. We zagen de wolken wel, maar dachten het kan nog wel even. Althans ik. Ja ja zo werkt het niet. Voordat wij de poncho’s aan hadden waren wel al aan één kant nat geregend. En wat een plotselinge storm.. Poncho’s wapperend als vlaggen in de wind. Hilarisch moment. In Vessem aangekomen worden wij gastvrij onthaald en komen wij bij met een kop thee.

Door omstandigheden hebben we even niets gepost de afgelopen periode. Inmiddels is het zover dat we vandaag vertrekken. D-Day zogezegd. We besluiten toch nog even een update van de voorbereiding te posten.

De “Piepzak” en het staartje.

De euforie van de reparatie van de “Piepzak” werd na een aantal dagen telefonisch in de kiem gesmoord. Medewerkers van het vlaggenschip van één van de bekendste outdoor merken hadden na onderling overleg een aantal uren met de “Piepzak” rondgelopen in het ruim van het vlaggenschip. De rugzak piepte niet en of ik toch nog maar een keer langs wilde komen. Dan kon ik laten zien of ik de rugzak wel juist om deed??? Werd ik wel serieus genomen hoorde ik mijzelf denken. Na wat heen en weer gepraat ben ik met opgestreken zeil een aantal dagen later richting het vlaggenschip gezeild, alwaar ik onthaald werd met een bak troost. Volgens de rugzakexpert deed ik de rugzak goed om. Daar kon het dus allemaal niet aan liggen. Dan maar even wandelen met de rugzakexpert in mijn kielzog… Riempjes strak… mmm … geen piep…  Eén riempje los… en ja hoor, de “Piepzak” deed zijn naam eer aan. Grote ogen van verbazing van, u begrijpt het al, de rugzak expert. Nog nooit meegemaakt, nooit klachten over gehad. We sturen de “Piepzak” op en repareren die zak. Had ik dat al niet eerder gehoord. Eind goed al goed zou je zeggen. Maar helaas. Na een aantal dagen weer een telefoontje van het vlaggenschip. De “Piepzak” kon niet gemaakt worden. Er zat een constructiefout in. Slik.. en wat nu? vroeg ik. Gelukkig kwam er een wel hele mooie oplossing uit het ruim tevoorschijn. De kapitein had besloten om een nieuwe rugzak te leveren zonder piep. Fjällräven bedankt.

Kilometers maken.

We hebben een hectische en emotionele tijd gehad de laatste maanden. Ja, en wat doe je dan met je planning? Prioriteiten stellen natuurlijk en als het uitkomt toch nog even wat kilometers maken. Ook al is het later in de avond. C’est La Vie zeg maar. Mam, je bent nu aan de andere kant van de sluier, maar met elke stap die wij zetten ben je in onze gedachten en in ons hart. Wandel in liefde.

Toeval?   

Nog even de jaardag van het Sint Jacobsgenootschap meepikken. Als wij naar “de duif” wandelen, kijk ik in het centrum van Amsterdam omhoog en wordt geconfronteerd met een beeltenis van Sint Jacobus. Op de hoek van de Jacobussteeg?? Ondanks dat ik hier toch regelmatig langs gelopen ben was dat mij nooit eerder opgevallen. Heb ergens gelezen, dat als je je aandacht ergens op richt, dat de energie erachter zich dan op verschillende manieren en momenten manifesteert. Geen toeval dus.

De rugzakken pakken.

Efficiënt inpakken van je rugzak is een kunst. Vorig jaar van Amsterdam naar                         ’s Hertogenbosch (Pelgrimspad 1) wandelen heeft iets van inzicht gegeven van wat je wel en niet meeneemt. Maar 2400 km inclusief de Camino Frances is weer heel wat anders. Gelukkig hebben wij wat tips en trucs gekregen van ervaren camino-gangers. Onze dank daarvoor. Eén van de belangrijkste tips was en is: “Less is better”. De weegschaal wordt daarom intensief gebruikt en er wordt toch flink wat van de lijst geschrapt. Wel of geen extra lange onderbroek mee en laten we dat hemdje of shirtje thuis. Toch maar een fototoestel mee inclusief oplader? Zo zijn we nog wel even bezig geweest om op een aanvaardbaar gewicht te komen. En we kunnen altijd nog wat bagage terug naar Nederland sturen.

Afscheid nemen.   

Voorbereiden is ook afscheid nemen. Helaas ga ik zo’n 4 maanden mijn lievies Lucas en Kirina missen. Sociale media helpt natuurlijk, maar een hapje eten, een echte knuffel, sprong op de rug of box, kan daar niet door worden vervangen. Daarom eergisteren nog even samen een hapje gegeten in het Zaanse. Het afscheid op het station valt mij zwaar. Hoe zal dat straks onderweg zijn?

Gisteren hebben wij de negentigste verjaardag van Monique haar vader gevierd in het tolhuis van Cruquius. Het was een gezellig feest en hij is weer goed verwent door de familie. Mijn schoonvader genoot er zichtbaar van. Nu liggen ze al lekker te snurken. Ben benieuwd hoe het afscheid in de ochtend zal zijn. We vertrekken om negen uur met de bus naar het treinstation in Haarlem. Daar nemen we de trein naar Eindhoven en lopen vandaar naar onze eerste stop in Vessem. Kriebels.

Vandaag terug naar de podoloog. De inlegzolen van mij (André) zijn het niet helemaal. Er moet nog wat aan gesleuteld worden om soepel te kunnen stappen.

Daarna richting Amsterdam om mijn rugzak te laten checken. Tijdens het wandelen zit er namelijk een “piep” in de rugzak. Het valt zelfs mede-wandelaars op. “Hoe kan hij er mee lopen en ik zou er gek van worden zeggen ze tegen elkaar”. In de winkel hebben ze er nog nooit van gehoord en kijken mij vol ongeloof aan. Maar na wat heen en weer wandelen onder het toeziend oog en luisterend oor van een “rugzakexpert”,  blijkt dat ik echt een “piepzak” heb. Een gladde band/riem en een zwakke gesp zijn de boosdoeners. Door het langzaam losraken ontstaat er ruimte tussen de heupband en de rugzak zelf. De wrijving die dan ontstaat veroorzaakt de “piep”.  Gelukkig is het te repareren wordt er mij verteld. Er wordt mij zelfs aangeboden om uit voorzorg alle op de heupband bevestigde banden/riemen en gespen te vervangen. Dat valt gelukkig binnen de garantie.

Ik heb heel even getwijfeld om de reparatie niet uit te laten voeren. Maar een snelle rekensom bracht mij snel op andere gedachten. De berekende afstand van ons vertrekpunt naar Santiago de Compostela is zo’n 2400 km. Om de 30 meter trek ik de band/riem strak en is de “piep”weg. Dat zou neerkomen op: (2.400 km x 1.000)/30= 80.000 keer de riem strak trekken. Dacht het niet. Dat wordt dus een andere manier van voorbereiden op het wandelen met een gevulde rugzak.

Vandaag weer vroeg op om wat kilometers te maken en te wennen aan het gewicht van onze rugzakken. Ook nog even de nieuwe inlegzolen getest. Wel even wennen aan dat andere gevoel onder je voeten..