Arres – Ruesta

Mamma Mia,

wat een warm welkom krijgen wij van Mamma Rosa in Arres. Een heerlijk mensen mens. Je kent ze wel. Van het soort moederkloek.

We hebben haar nog niet eens gezien, maar je weet gewoon dat het goed zit als ze reageert op onze ola’s ergens vanuit de albergue.

Terwijl ze de trap af loopt vraagt ze in het Spaans of we even een uurtje gaan barren. Dat begrijpen we pas na wat verbale en non-verbale communicatie met haar. “Mucho complicado” zegt ze, terwijl ze een gemeende glimlach tevoorschijn tovert op haar gezicht. Als we terug komen belooft ze dat de kamers dan klaar zijn voor gebruik.

Op het terras is het goed toeven. En wat een uitzicht. Van bovenaf de heuvel hebben we een mooi uitzicht over het dal.

In de middag stroomt de albergue vol met pellegrinos en – nas en deelt Mamma Rosa het strakke schema mede.

Ze neemt ons mee naar de kerk en verteld over de bijzonderheden. Als we door de kerk lopen ervaren we beide op bepaalde plekken heel veel energie en devotie. Het blijken de oudste gedeeltes v.d. kerk te zijn. Zelf maak ik gebruik van de mogelijkheid om te mediteren op de oudste plek van de kerk. Binnen no-time zit ik in ‘The Zone’ zoals ik dat wel eens noem. Bijzonder.

Ook de Torres (defensieve toren) beklimmen we en maken daar kennis met de middeleeuwse loveseat. Een eerdere versie van ‘All you need is Love’.

Er hangt een bijzondere sfeer van thuiskomen in deze albergue en tijdens het diner worden we opgenomen in het Spaanse en Italiaanse gezelschap.

Ze vragen ons om mañana mee door te lopen naar Ruesta. We zijn tenslotte onderdeel van de groep. Dat is even wennen, want we zijn niet zo van de groepjes op de Camino, maar het voelt goed voor dit moment en laten het aan de Kosmos.

Bijzonder is het, zo neem je afscheid van je Russische amigos en zo omarm je weer nieuwe.

En passant verleen ik wat hulp als de matrassen door de wind dreigen weg te waaien op het Mirrador (Uitzichtspunt)

Boven op de heuvel is het op deze plek wat tricky om alleen drie matrassen te tillen. Voordat je het weet stort je met je niet vliegende tapijt de diepte in door de sterke wind.

Madralina, de “piccolo mamma” sleept ons mee naar verschillende uitzichtpunten. Wat mooi, zeker nu de storm in kracht toeneemt. Wat een rust en stilte hier en dat ondanks de wind. Het is gewoon voelbaar en het doet iets met me. Thuiskomen in dankbaarheid.

J. besluit met ons mee te stappen op weg naar Ruesta. Een verlaten dorp inclusief een ruïne met alleen een herberg die over alles beschikt wat je nodig hebt. Net als Mo heeft hij er goed de pas in ’s ochtends. Zelf ben ik van het type stoomlocomotief. Langzaam op gang komen en tegen het midden en einde van de dag op volle kracht doorstappen met de stoom uit alle poriën zwetend.

Met andere woorden: op eigen tempo verder. We zien elkaar straks wel weer.

A. sluit zich in Artieda bij ons drietal aan en we hebben de grootste lol om niets. Heerlijk ongecompliceerd. Praten in het licht en de zachte stralen van de zon over scheidingen, het overwinnen van de ziekte kanker, het overlijden van naaste familie, werk enz.

Net voor het slapen gaan zingen we voor het open raam het lied ‘Volare’. Het maakt niet uit, omdat het kan. De bewoners uit het dorp zijn in de vijftiger jaren al weggetrokken naar de grote stad.

La vida es hermosa.

(Het leven is mooi)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

6 reacties op Arres – Ruesta

  1. Wilma Frederiks zegt:

    Wat een prachtige ontmoetingen ervaringen weer. En zo beeldend beschreven! Genieten!

    Like

  2. Johanna N. zegt:

    Een vergelijkbare ervaring had ik in de kerk van het klooster van Samos. Later leerde ik dat, hoewel het klooster 2x afgebrand was en herbouwd, de kerk was blijven staan. De rust viel in de kerk over me heen als een warme deken.

    Like

  3. Ada hooijschuur zegt:

    Dit is genieten samen met elkaar en moeder natuur, wat is ze mooi

    Like

  4. Jose Gosschalk zegt:

    Dat was weer n mooie dag om te omarmen xxx

    Liefs, José

    Like

  5. Hanneke zegt:

    Hi hi hi … nu weet ik wat jullie voelden toen je mijn blog las …
    Krìebelssss !!!!
    En wat mooi dat een hart van Lena nu in Rusland is ; )
    Liefs

    Like

  6. Elly krijt zegt:

    Wat een heerlijke verhalen en weer prachtige foto’s, genieten!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s